John Cale - Mercy (2023)

Ik was erg nieuwsgierig naar dit album. En om de een of andere reden was ik erg hoopvol. Achteraf gezien was deze hoop nergens op gebaseerd: ik ben een grote fan van Cale. Maar dan wel zijn rol in de Velvet Underground, Paris 1919 en de drie daarop volgende albums op het Island label: Fear, Slow Dazzle en Helen of Troy. En da's toch best wel een tijdje geleden. Zelfs zijn algemeen erkende meestwerk Music for a New Society kon mij maar matig bekoren.

Na enkele nummers van Mercy werd mijn hoop aardig de grond ingeboord. De overdaad aan electronica bezorgt me zoveel hinder dat ik de muziek eigenlijk niet eens meer hoor. Na enkele nummers moest ik de muziek afzetten en dat gebeurt mij niet zo vaak. Zelfs albums waar ik niet veel aan vind luister ik de eerste keer meestal wel helemaal uit. Nou ja, ik zal het over een tijdje toch maar weer eens een nieuwe kans geven.

Mijn aversie tegen overmatige inzet van electronica beperkt zich overigens niet tot Cale. Het heeft beslist met mijzelf te maken. Ik luister nu ruim 50 jaar zeer intensief naar muziek, maar met het ouder worden neemt deze irritatie toe en geef ik sterk de voorkeur aan het traditionele instrumentarium in de populaire muziek.

Dat merk ik heel sterk toen ik direct na dit album van John Cale het zojuist verschenen All the Eye Can See van Joe Henry opzette. Qua gebruik van instrumenten het diametraal tegenovergestelde van Mercy. Een keur aan analoge, en veelal akoestische instrumenten, spaarzaam en subtiel ingezet. Zalf voor mijn oren, die na een paar nummers van Mercy geheeld moesten worden.