Icehouse - Great Southern Land (1989)

Was deze heren eigenlijk helemaal vergeten... zegt ook wel iets.
Deze lp vold ik altijd best aardig.

3*

Ik heb de cd in een andere trackversie. No promises is hier dan een dance-remix. Icehouse klinkt soms als Bowie, dan weer als de Simple Minds en dan weer als Roxy Music.
Hey Little Girl en No Promises blijven ijzersterk. De rest vind ik echt minder. 3,0

Goeie verzamelaar van een prima Australische band.
Mijn exemplaar verschilt eveneens van deze playlist.
Jammer genoeg ontbreken op mijn schijfje 'can't help myself' en 'love in motion'.In plaats daarvan staat er wel het knappe 'crazy' en 'electric blue' op.

Toppers zijn 'hey little girl','street cafe' (beide hadden knappe clips),'no promises','crazy','electric blue' en 'great southern land'.

Ik heb ook de andere samenstelling; twijfel of deze tracklist wel klopt zoals vermeld.

Ik heb in ieder geval minder nummers, maar Street Cafe is een van de allermooiste nummers van de begin jaren 80.

Ik tikte deze CD onlangs voordelig op de kop in een tweedehandszaak. Ook mijn editie wijkt af van de tracklist die hier staat. Toch vormen die 16 nummers hierboven wel de originele tracklist, want dit is de uitgave die in Australië uitkwam.

Ik lees op Wikipedia en Discogs dat er nogal wat verschillende versies van in omloop zijn. De tracklist verschilde bijna van land tot land, zo te zien. Ik heb een Engelse uitvoering met 12 tracks, inclusief de uitstekende Dance mix van No promises en de voor een compilatie als deze eveneens onmisbare singles Crazy en Electric Blue. Toch vreemd dat die laatste twee op de versie van 'down under' ontbreken, want het waren toch enkele van hun grootste hits. In elk geval de nummers waarmee ze doorbraken in de VS. Ik heb een correctie ingediend om ze toegevoegd te krijgen.
Wel bevat elke tracklist de twee nummers die destijds nieuw waren: Touch the fire en Jimmy Dean, die allebei hoog in de Australische hitparade kwamen, maar internationaal niet scoorden.

Jan Wessels sloeg hierboven veertien (!) jaar geleden de spijker op de kop: Icehouse is een uitstekende band (hoewel voorzal zanger en componist Iva Davies geluids- en gezichtsbepalend is), maar ze lijken voortdurend ergens anders op. Late-era Roxy Music (vooral in Hey little girl), de Simple Minds en David Bowie zijn inderdaad de voornaamse referentiepunten, en een nummer als Crazy had bijvoorbeeld ook kunnen worden opgenomen door Bruce Springsteen.
Een kameleontische band dus, die vooral klinkt als soundalikes van andere artiesten. Toch mag ik ze af en toe graag horen. Deze verzamelaar is wat mij betreft de perfecte aanvulling op de twee reguliere albums die ik zelf in de kast heb staan: Primitive man en Man of colours.