IST IST - Protagonists (2023)

Stamp You Out rockt verrassend hard met het nodige gitaargeweld. Wat een heerlijke single is dat zeg!

Degelijke postpunk in de trant van Joy Division, vroege Editors en vooral Interpol. Het album luistert heerlijk weg. De zang had soms nog iets meer naar de voorgrond getrokken mogen worden. Emily is mijn favoriete nummer voor nu.

Ja, het klinkt lekker. Ja, het ligt in lijn met de vorige albums, maar ook ja, het is alweer zo'n postpunk/Joy Division bandje en hoeveel hebben we er inmiddels al wel niet gehoord.

Ik pak dan toch liever albums uit de hoogtijdagen zelf erbij. Ik merk wat verzadiging op dit vlak.

Bovendien zit ik momenteel in een heel andere muzikale flow. Ik wil het lekker pop, meezingbaar en vrolijk. Even geen donkere doom. Ik heb er geen behoefte aan.

Op dat vlak scoort de nieuwe IST IST dus niet heel erg hoog bij mij, maar kwalitatief is er niks mis mee en geef ik gewoon dezelfde score als de voorgangers, maar ik denk niet dat ik het de komende tijd heel vaak zal draaien.

Ist Ist blijft grossieren in aanstekelijke post-punk liedjes. De vorige albums waren al zo sterk en de tijd zal leren hoe deze zich gaat verhouden tot het vorige werk.

Voorlopig word ik hier gewoon weer heel erg blij van.

Emily is toch wel de topper op dit uitstekend album, al snap ik ook wel de opmerking dat dit weer het zoveelste post punk bandje is.

Een nieuw album!
Ik vond het eerste album echt top met krakers als 'Black' and 'You'r mine'
Het twee album was daarentegen een teleurstelling met nikszeggende donkere nummers, geen pakkers en kwam niet in de buurt van het eerste album.
Dit derde album haakt gelukkig weer aan zoals we van het eerste album gewend zijn! Met nummers als Emily, Stamp you Out maar vooral 'Something has to give' (wat een super vette track is dat!)

Ben ingestapt bij het vorige album en ik vond daar een paar fijne tracks op staan. Alleen het algehele niveau was een beetje mwoa, waardoor ik Ist Ist als een oké postpunkbandje ben gaan beschouwen. Aan het eerste album heb ik me nog niet gewaagd, maar de eerste luisterbeurten van deze nieuwe plaat doen vermoeden dat de tweede plaat simpelweg een mindere gooi was. Eindelijk zoals Siht hierboven al suggereert. Toch maar op zoek naar kaartjes voor de Melkweg.

Echt vernieuwend kan je hun sound niet noemen, maar de singles gaan erin als zoete koek. De songwriting zorgt ervoor dat ze boven het brede postpunk maaiveld uitsteken. Aanstekelijke liedjes zoals al eerder is gezegd.

Mixed feelings. Er staan een paar ijzersterke tracks op dit album (vooral de eerste twee), maar een aantal nummers ontbeert het volledig aan spanning of catchyness. Mary in the Black and White Room is bijvoorbeeld enorm flauw en kan wel wat zout en peper gebruiken. Net aan een 3,5*.

Goed album, idd stijl Joy Division. Ook al bereiken ze (uiteraard ) dit niveau niet. Ik vind de stem van de leadzanger soms wat irritant lui. Ik heb wat live opnames gezien en dan komt t beter uit de verf. In mei ga ik het zelf ervaren in Doornroosje.

Wauw, stamp you out klinkt gewoon precies als Joy Division. Bijna eng zelfs.
Slepende gitaren en een energie wat hier vanaf spat zeg.
Sterk post-punk plaatje uit het verenigd koninkrijk.

Een voortzetting van de vorige albums en EP's .
Heb persoonlijk meer met de 2018 versie van Emily op EP Spinning Rooms, die ik wat meer right in the face vind.

Ik vind deze band vooral live erg sterk. Ik heb de (live) bonustracks hierbij gevoegd (na goedkeuring van de crew). De zang heeft veel overeenkomsten met Ian Curtis, bijna identiek inderdaad. Deze band doet me daarom ook denken aan het Australische Ikon hoewel die band wat meer elektronisch is. Met een dergelijke zangstem liggen de vergelijkingen met Joy Division uiteraard voor de hand, toch vind ik dit muzikaal zeker zo goed, qua intensiteit (live) doet het me soms zelfs aan The Sound denken.

Check de liveversies:
Protagonists (Bandcamp Deluxe Edition) | IST IST - ististmusic.bandcamp.com

Afgelopen vrijdag live gezien. Ik heb zelden zo’n saai en voorspelbaar optreden gezien. Alles keurig binnen de lijntjes. Het was best goed verder hoor, goed geluid, maar als cola zonder prik. Vergelijkingen met Ian Curtis begrijp ik echt niet. Die begreep tenminste hoe je muziek intens kon maken. Ist Ist snapt dat, in mijn beleving, echt niet. Voorspelbaar en fantasieloos. Meer kan ik er niet van maken, maar ieder z’n ding.

Ja, als alle liedjes van die kwaliteit waren hadden we aardig meesterwerk gehad.

Datzelfde heb ik ook beleefd. Ze staan op podium als een paar poppen die hun ding moeten doen. Geen enkele sprankeling. Zanger praat helemaal niet, dat laat ie over aan gitarist of bassist. Nee, daar ga ik niet meer naar toe.