Van Morrison - Moving on Skiffle (2023)

Van Morrison is een man van uitersten. Van een onvoorspelbaar, humeurig stuk chagrijn tot een Shakespeareaans, romantisch poëet; Morrison is het allemaal. Zijn relatie met pers, critici en autoriteiten is vanaf het begin van zijn carrière al getroebleerd en daar kwam met zijn anticovidmaatregelenalbums Latest Record Project, Volume 1 en What’s It Gonna Take? zeker geen verbetering in. Op zijn nieuwste album Moving On Skiffle toont Morrison een heel andere kant van zichzelf. Die kant duurt echter anderhalf uur en dat is ruimschoots te veel van het goede.

Lees de rest van mijn recensie op:
Van Morrison - Moving On Skiffle - nieuweplaat.nl

Het betreft hier een dubbel cd/lp, die je afzonderlijk van elkaar kunt draaien. Niemand verplicht je om ze achter elkaar te beluisteren. Overigens een prima plaat, die ook bij niet die hard fans in de smaak zou kunnen vallen, want er wordt prima op gemusiceerd.

Lekker plaatje weer, van Van the Man. Uiteraard haalt hij niet meer het (akelig hoge) niveau van zijn bekende algemeen erkende topalbums, maar dat hoeft ook niet. Wat overblijft is een man op leeftijd, die nog altijd lak heeft aan wat anderen van hem vinden, en gewoon zijn eigen weg gaat.

En dat heeft de laatste 20 jaar toch een hele rits albums opgeleverd waarin hij terugkeert naar de muziek uit zijn jeugd, daarop voortborduurt, en waar zijn liefde voor muziek vanaf spat. Met af en toe toch nog een uitschieter, zoals Keep Me Singing en Three Chords & the Truth.

Op Moving on Skiffle heeft dit zelfs geleid tot een hele reeks covers uit de wereld van de folk, blues en country van de jaren veertig en vijftig, maar dan in de uitvoering van de skifflebands uit zijn jeugd. En uiteraard levert dat geen vernieuwende muziek op. Maar ik kan het wel waarderen dat hij aandacht schenkt aan deze voorlopers van de pop- en rockmuziek. En ook kan ik genieten van de lol van het muziekmaken, dat duidelijk hoorbaar is. Zoals op al zijn albums is de kwaliteit van de muzikanten gewoon weer top, evenals de productie.

Een lekker plaatje dus, met als fijne bonus het slotnummer Green Rocky Road.

Daar zou iemand met jouw MuMe naam juist gek op moeten zijn, tegenpolen immers?

Anyway, ik benader dit album wat van een andere kant. Ik heb sowieso mega bewondering voor Van the Man, om zijn eigenzinnigheid maar natuurlijk vooral om zijn kwaliteiten als songwriter. Daarmee heeft hij zichzelf ruimschoots bewezen de afgelopen decennia. Wat ik hier leuk aan vind is dat hij een genre aanpakt waar ik niet echt bekend mee ben en dus zijn het voor mij (grotendeels) onbekende nummers. Skiffle is een muzieksoort die in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw in het New Orleans van de Verenigde Staten ontstond en afgeleid was van Amerikaanse dixieland, folk, blues en jazz. Ik zie het dus meer als een eerbetoon aan het verloren Skiffle genre en een manier om "jongere" mensen hiermee in aanraking te brengen.

Van Morrison doet op dit dubbel album waar hij zin in heeft en in dit geval gaat hij terug naar zijn roots uit de fifties. bij mijn weten ontstond skiffle muziek niet in de U.K., maar waaide dit genre over vanuit de States naar Europa. in Engeland werd dit genre mede groot gemaakt door Lonnie Donegan.

het siert de man dat hij wars van trends al die jaren zijn "eigen ding" is blijven doen.
ben dit album met alleen covers in de loop van de tijd steeds meer gaan waarderen. inderdaad niet vernieuwend of verrassend, maar dat zal ook niet de bedoeling zijn geweest. denk dat je de muziek op deze albums meer als een "Labour of love" ("a piece of work that you do because you enjoy it") moet zien.

er valt genoeg te genieten, met als uitschieters op cd 1) "Freight Train", "Sail Away Ladies", "Streamline Train" en "Gypsy Davy" waarvan de meeste nummers met heerlijke bijdragen van o.a. Seth Lakeman op fiddle zijn voorzien.

op cd 2) staan ook een flink aantal sterkhouders o.a. "Streamlined Cannonball" met blue-grass invloeden, de swing van "Come On In" of het funky "I'm Movin On".

het album sluit af met het ijzersterke trio "Worried Man Blues", het swingende "Cottonfields" o.a. bekend van de versie van Creedence Clearwater Revival en het prachtige slotnummer "Green Rocky Road", waarvan zeker het laatste nummer bij de Van fans in de smaak zal vallen.

begrijp de teleurstelling van sommige fans, maar voor liefhebbers van skiffle muziek is dit album niet te versmaden. wat rest voor de niet liefhebbers is geweldig uitgevoerde muziek en de prima vocalen van Van Morrison.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Real World Studios, Box, England

de liner notes van Jimmy Page zeggen feitelijk alles:

"Van has revisited the songs from the Golden Age of Skiffle. He has revisited, rewired, readdressed and rearranged with this project. Listen to these gems that originated in the days when songs were passed on from family to family, father to son, mother to daughter. Van now passes the baton to us, so that his new take on these old classics can be enjoyed again, re-crafted by Van"