Angmodnes - The Weight of Eternity (2022)
mijn stem
1 stem
Nederland
Metal
Label: Black Lion
- Weight of Eternity (9:51)
- Hollow Earth (11:36)
- Under Darkened Vaults (14:54)
0
geplaatst: 26 oktober 2022, 21:05 uur
Een nieuwe band van niet-onervaren muzikanten. Angmodnes is een Utrechts duo dat debuteert met het minialbum The Weight of Eternity. Gedurende drie nummers klinkt doom metal. De muziek is onverbiddelijk traag, de sfeer zwaar. Regelmatig echter worden als contrast lichte klanken neergezet, of zelfs stilte.
Mijn favoriet is het titellied dat dit album opent. Beginnend en eindigend met bijna meditatief pianospel wordt tussen de gitaarmuren door gepauzeerd, herbegonnen en opnieuw gepauzeerd. Zanger/gitarist/bassist Y.S. (de twee bandleden vermelden slechts hun initialen) grunt bij dit alles niet alleen diep, hij heeft ook een fraaie zangstem, waarin de wanhoop van de tekst wordt gevoeld. Dat ook een vrouwenstem klinkt, brengt een extra laag in deze toch al doorwrochte compositie. Dat drummer M.V. in het slot (spoiler) met furieus basdrumwerk overrompelt, levert een bizar sterke climax op, zeker als een piano het lied verstild afsluit, zoals het ook begon.
Hollow Earth is nog net iets langzamer dan de eerste track. Ook hier wordt voldoende variatie ingebouwd om de ruim elf minuten afwisselend te houden. Zo klinken in contrast tot de grunts de ijle stem van mevrouw F.S. en een cello.
Het pianospel aan het einde duurt hier wat langer dan op de opener; inmiddels weet ik zeker dat dit géén digitaal toetsenbord is; warme akoestische klanken vullen de ruimte.
Under Darkened Vaults heeft een tekst van de filosoof Emil Cioran (1911-1995). Het lijkt erop dat hier een antwoord op gegeven op de vragen die in de eerste twee nummers worden gesteld: bezongen wordt de ontsluiering van de ziel. Openend met keyboards waaruit een koor verrijst, neemt de gitaarmuur met grunts spoedig het nummer over. Het blijkt het meest "uptempo" deel van dit mini-album te bevatten, tegelijkertijd is dat schijn. Sterk gedrumd, is de enig logische conclusie.
De productie is mod-der-vet, zodat de muziek pas echt tot zijn recht komt met goede audiospeakers. In de klaphoes zijn de teksten te vinden. Ze vertellen allemaal het verhaal van de albumtitel. Diep en beladen kan het leven zijn en dit half uur laat horen hoezeer pijn schoonheid kan baren. Genoeg om het minialbum een paar keer achter elkaar te kunnen draaien zonder dat het gaat tegenstaan.
The Weight of Eternity is ook te vinden op streaming. Op sociale media is te zien dat de band zich met enkele gastmuzikanten voorbereidt op in 2023 te geven concerten.
Mijn favoriet is het titellied dat dit album opent. Beginnend en eindigend met bijna meditatief pianospel wordt tussen de gitaarmuren door gepauzeerd, herbegonnen en opnieuw gepauzeerd. Zanger/gitarist/bassist Y.S. (de twee bandleden vermelden slechts hun initialen) grunt bij dit alles niet alleen diep, hij heeft ook een fraaie zangstem, waarin de wanhoop van de tekst wordt gevoeld. Dat ook een vrouwenstem klinkt, brengt een extra laag in deze toch al doorwrochte compositie. Dat drummer M.V. in het slot (spoiler) met furieus basdrumwerk overrompelt, levert een bizar sterke climax op, zeker als een piano het lied verstild afsluit, zoals het ook begon.
Hollow Earth is nog net iets langzamer dan de eerste track. Ook hier wordt voldoende variatie ingebouwd om de ruim elf minuten afwisselend te houden. Zo klinken in contrast tot de grunts de ijle stem van mevrouw F.S. en een cello.
Het pianospel aan het einde duurt hier wat langer dan op de opener; inmiddels weet ik zeker dat dit géén digitaal toetsenbord is; warme akoestische klanken vullen de ruimte.
Under Darkened Vaults heeft een tekst van de filosoof Emil Cioran (1911-1995). Het lijkt erop dat hier een antwoord op gegeven op de vragen die in de eerste twee nummers worden gesteld: bezongen wordt de ontsluiering van de ziel. Openend met keyboards waaruit een koor verrijst, neemt de gitaarmuur met grunts spoedig het nummer over. Het blijkt het meest "uptempo" deel van dit mini-album te bevatten, tegelijkertijd is dat schijn. Sterk gedrumd, is de enig logische conclusie.
De productie is mod-der-vet, zodat de muziek pas echt tot zijn recht komt met goede audiospeakers. In de klaphoes zijn de teksten te vinden. Ze vertellen allemaal het verhaal van de albumtitel. Diep en beladen kan het leven zijn en dit half uur laat horen hoezeer pijn schoonheid kan baren. Genoeg om het minialbum een paar keer achter elkaar te kunnen draaien zonder dat het gaat tegenstaan.
The Weight of Eternity is ook te vinden op streaming. Op sociale media is te zien dat de band zich met enkele gastmuzikanten voorbereidt op in 2023 te geven concerten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.