Amber Arcades - Barefoot on Diamond Road (2023)

Eerste nieuwe werk in 5 jaar! Naar verluid wat elektronischer dan het vorige werk.
Eerste single 'Just Like Me'
https://www.youtube.com/watch?v=RPDs8OjQssc

Vooral Odd to even vind ik een goed nummer, ben benieuwd naar het album!

Het wordt wel een bijzondere tijd zo voor vrouwelijke NL zangeressen: Naaz, Amber Arcades, Pitou en Robin Kester kwamen/komen allemaal met nieuwe albums begin dit jaar.

Odd to Even vind ik juist minder elektronisch dan vorig werk. Opmerkelijke sample van Lou Reed's Street Hassle wel, maar uiteindelijk is het toch vooral haar stem die het nummer draagt. Benieuwd naar dit album.

Komt met Robin Kester in Ekko: Amber Arcades & Robin Kester — EKKO. Dat is wel 5 minuten wandelen van mijn huis, dus ik denk dat ik even langs ga wandelen.

Dank voor het poszten - ook 15 min. fietsen is te doen - waarschijnlijk is het dat voor jou naar De Helling en voor mij het omgekeerde (5 min. wandelen).

Inderdaad! Mijn ticket is binnen, dus ik zie je dan

Het was zo’n vijf jaar tijd stil rond singer-songwriter Annelotte de Graaf, aka Amber Arcades. Ze verhuisde in die periode vanuit Utrecht naar Amsterdam. Ze zocht een nieuwe manier om naar de wereld te kijken. Ze verloor het vertrouwen in muziek, herwon het en levert nu haar meest intrigerende album ooit af.
Het begon allemaal voor Annelotte in 2013 met de fraaie folkpop EP Amber Arcades. Hierna volgden nog twee EP’s en twee CD’s. Vooral haar tweede album European Heartbrake kon op veel bijval rekenen, ook international. Ook The Guardian was enthousiast en had het over "hints of Lindi Ortega and early Saint Etienne, breezy, dreamy pop more personal than political.”.

Op haar nieuwe album Barefoot on Diamond Road keert ze steeds meer de indiepop van haar debuutalbum Fading Lines de rug toe. Haar muziek is bijzonder gelaagd. De lead single van het album is het dansbare Just Like Me. Annelotte zegt over dit eerste voorproefje: "Ik schreef dit nummer toen ik net voor de lockdown naar Amsterdam was verhuisd. Het was een opeenvolging van uitersten; we woonden midden in het centrum, eerst konden we het huis niet uit zonder in een enorme menigte mensen te zijn, toen voelde het van de ene op de andere dag als een apocalyptische spookstad. Het nummer gaat over de spanning tussen samenzijn en alleen zijn die hoort bij het leven in een stedelijke omgeving. De behoefte aan beide maar dan vaak met geen van beide helemaal tevreden zijn.".

De vorige plaat European Heartbreak had een compleet verhaal, dat is op het aanstaand album het tegenovergestelde. Barefoot On Diamond Road is het tegengif voor liefdesverdriet. "Het is een album dat meer gaat over wat er in mijn leven gebeurde, dieper ingaan op emoties en observaties.". Op afstand bedacht met sparringpartner Ben Greenberg (Danny Elfman, Depeche, Ryley Walker) in New York en Annelotte in Amsterdam. Het is volwassen worden in een nieuwe stad met een nieuwe positiviteit die haar ondersteunt, zoals altijd, prachtig vormgegeven en zeer persoonlijke observaties over het leven, de liefde en hoe het allemaal zou moeten of kunnen werken.

"Deze plaat onthult echt delen van mij en mijn relatie met muzikant zijn en muziek maken. Het is als een afrekening, meer in het moment, je realiserend hoe belangrijk het is om dingen om de juiste redenen te doen en hoe dat je proces kan veranderen in een proces dat omarmt wat bestaat, inclusief jezelf.”. De intrigerende drums en percussie-arrangementen zijn van Matt Chamberlain (Pearl Jam, Bowie, Dylan, Adele, Lorde, Springsteen, Cohen...). Barefoot On Diamond Road markeert een nieuwe fase voor deze toch al zeer gerespecteerde muzikant.

Amber Arcades live met Robin Kester :

22-03 DEN HAAG : Paard
23-03 NIJMEGEN : Merleyn
25-03 UTRECHT : EKKO
26-03 HAARLEM : Patronaat
31-03 GRONINGEN : Vera
05-04 ROTTERDAM : Rotown
06-04 TILBURG : Cul de Sac
09-04 AMSTERDAM : Paradiso

Bron: Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Geinig: Maartenn en Mjuman die een soort van in mijn achtertuin wonen. Ik bied twee minuten wandelen naar de Helling en tien minuten fietsen naar de EKKO. En toch vooral een buitenkans om twee fijne acts live te zien.

De singles van Amber weten me nog niet te overtuigen. Misschien valt het kwartje bij beluistering van het volledige album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Amber Arcades - Barefoot On Diamond Road - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Amber Arcades - Barefoot On Diamond Road
Na een paar jaar stilte keer Annelotte de Graaf terug met haar project Amber Arcades en weet ze op Barefoot On Diamond Road het hoge niveau van haar eerste twee albums vrij makkelijk te overtreffen

Amber Arcades maakte in 2016 en 2018 indruk met twee geweldige albums, die het alter ego van de Nederlandse muzikante Annelotte de Graaf zowel nationaal als internationaal veel lof opleverden. Daar viel niets op af te dingen, maar op Barefoot On Diamond Road laat Amber Arcades horen dat het nog een stuk beter kan. Het derde album klinkt, mede door de inzet van meer elektronica, rijker en veelzijdiger dan zijn twee voorgangers en bevat zowel betoverend mooie als benevelende klanken met hier en daar een donkere ondertoon. Ook de zang van Annelotte de Graaf heeft aan schoonheid gewonnen, terwijl haar persoonlijke songs dieper graven. Bijzonder mooi album van deze Nederlandse muzikante.

In de zomer van 2016 was met name de Britse muziekpers behoorlijk enthousiast over Fading Lines van Amber Arcades. Achter Amber Arcades bleek de Nederlandse muzikante Annelotte de Graaf schuil te gaan, waarna ook Nederland viel voor de vele charmes van Fading Lines. Het in New York met producer Ben Greenberg opgenomen album, maakte indruk met lekker in het gehoor liggende gitaarsongs, waarin Amber Arcades uiteenlopende invloeden verwerkte en Annelotte de Graaf zeer overtuigde als zangeres.

In de herfst van 2018 keerde Amber Arcades terug met European Heartbreak, dat ik nog wat mooier en indrukwekkender vond dan het debuutalbum. Het door Chris Cohen geproduceerde album trok de aandacht met betrekkelijk ingetogen en mooi verzorgde popliedjes, waarin de fraaie strijkers- en blazersarrangementen van Trey Pollard, de vaste arrangeur van de fameuze Spacebomb Studios, de kers op de taart waren.

Het is lang stil geweest rond Amber Arcades, maar deze week keert het project van Annelotte de Graaf dan eindelijk terug. De Nederlandse muzikante heeft een nieuw thuis gevonden in Amsterdam en nam haar bijdragen aan het nieuwe album van Amber Arcades, na twee in de Verenigde Staten opgenomen albums, voor de afwisseling in Nederland op. Dat had alles te maken met de coronapandemie, die reizen naar de Verenigde Staten lange tijd lastig of onmogelijk maakte.

Op Barefoot On Diamond Road werkt Amber Arcades, net als op het debuutalbum, samen met producer Ben Greenberg, die vanuit New York bijdroeg aan het album. Barefoot On Diamond Road laat goed horen dat er ruim vier jaren zijn verstreken sinds European Heartbreak. Het nieuwe album klinkt in muzikaal opzicht duidelijk anders dan zijn twee voorgangers en ook de stem van Annelotte de Graaf klinkt volwassener.

Het derde album van Amber Arcades laat een wat voller en elektronischer geluid horen, al spelen ook de gitaren nog steeds een rol van betekenis. Barefoot On Diamond Road is bijzonder sfeervol ingekleurd en klinkt vaak prachtig ruimtelijk. Samen met producer Ben Greenberg heeft Annelotte de Graaf bovendien gezorgd voor een veelzijdig geluid. Een aantal songs op het album doet wat psychedelisch aan, maar Amber Arcades kan ook uit de voeten met eigentijdse elektronische popmuziek of met wat experimentelere klanken en bijzondere ritmes.

De instrumentatie is mooi, rijk en stemmig, maar ook spannend en af en toe wat dreigend, wat de muziek op het album voorziet van mooie spanningsbogen. Het past allemaal prachtig bij de bijzonder mooie stem van de Nederlandse muzikante, die nog beter is gaan zingen dan op de eerste twee albums van Amber Arcades. Met name in de meer ingetogen songs is de zang echt prachtig en deze ingetogen songs domineren op het album.

De teksten van Amber Arcades waren op de eerste twee albums vooral observerend en beschouwend, maar op Barefoot On Diamond Road domineren de persoonlijke teksten, die er een fraai ‘coming of age’ album van maken. De vorige twee albums van Amber Arcades trokken ook in het buitenland flink wat aandacht. Daar blijft het nog even redelijk stil rond Barefoot On Diamond Road, maar dit bijzonder mooie aandacht verdient deze aandacht absoluut. Alle reden om bijzonder trots te zijn op dit album van eigen bodem. Erwin Zijleman

Mmm, ik ben wat minder enthousiast. Waardeer de koerswijziging wel, maar vindt het allemaal niet zo super spannend en soms ook wat anoniem. Een kleine 3,5 ster voor de lef en de durf.

Een pseudoniem hanteren is vaak onontkoombaar als je een internationale carriere ambieert. Zeker voor iemand als Annelotte de Graaf, die zich Amber Arcades als artiestennaam heeft aangemeten, ontleend uit een sprookjesverhaal over een kluizenaar van Godfried Bomans. De internationale pers genoot van haar voorgaande 2 platen waarmee zij de afgelopen jaren volop in de aandacht stond. Waar De Graafs eerdere werk leunde op dromerige indiepop en semi- akoestische folky ingrediënten blinkt zij op haar nieuwe schijf uit in volwassenheid met een Amerikaans georienteerd voller geluid.

Zwaar en dromerig met een plechtig karakter. Een plaat met verschillende invalshoeken qua tempo en sfeer. Opgebouwd rond veel electronica en klassieke instrumenten, dat aangenaam contrasteert met haar heldere stemgeluid, en resulteert in een meeslepend geheel. Hiervoor verantwoordelijk is de Amerikaanse producer Ben Greenberg, waarmee zij op haar debuut al had samengewerkt. Barefoot On Diamond Road is een plaat waarmee zij debuteert op een nieuw label (Fire Records) en een muzieksmaak ontwikkelt met een fraai en donker kleurenpalet.

Deze plaat wordt beter met de luisterbeurt. Zin in vanavond.. in de ekko!

Ik uitverkocht Ekko. Ik heb er ook zin in!

Zweverigheid is net een factor te hoog bij de meeste nummers; ik veer pas op bij het zevende nummer.

Ik heb het vaak geprobeerd met deze 'Barefoot on Diamond Road', maar uiteindelijk toch een teleurstellende plaat. Annelotte zoekt hier het experiment op, wat ik positief vind, maar lijkt te vergeten om ook fijne liedjes te schrijven. Het geheel is stemmig, traag en soms helaas ook wat saai. Als het album voorbij is, is de vraag toch wat heb ik nu gehoord wat echt memorabel was, waardoor ik de plaat steeds opnieuw zou willen draaien? Eerlijk gezegd niet zo veel, en dat is jammer van een vrouw die een hele sterke eerste EP uitbracht in 2013, dat niveau net niet haalde met haar eerste en tweede album, wat toch hele fijne platen waren, en nu toch een beetje door het ijs zakt (met name het middenstuk van het album 3 t/m 6)

Lichtpuntjes hier zijn de nummers 'Odd to Even', 'True Love' (fijne percussie), 'Just Like me' en het melancholische 'You Could Never Let Me Down', wat toch de meer conventionele nummers van de plaat.
zijn. Ik hoop dat ze de volgende plaat toch meer haar folk roots opzoekt, want ze heeft meer in haar mars.