Mylène Farmer - L'Emprise (2022)

Eerste luisterbeurt valt niet tegen. Ik vond Interstellaires en met name Desobeissance nogal teleurstellend, maar Mylene lijkt zich hier enigszins te herpakken. Niet op het niveau van Innamoramento en Avant que l'ombre maar dat is misschien ook wel (te) veel gevraagd. Nog eens een paar keer afspelen voor ik een waardering geef.

Ik vind Désobéissance wel een heel goed album. Bevat minder melige ballads dan Avant Que L'Ombre. Al is dat ook een prima album. Ik ga deze nieuwe maar eens opzoeken.

Farmer heeft mij nog nooit teleurgesteld, zo ook nu niet. Vinyl versie staat hier al ff en zeer te genieten weer. Voor de eerlijkheid dan wel de toevoeging dat de echte top jaren al weer een tijdje achter haar liggen, dat dan weer wel. Bedoel maar, de eerste, ja, denk iets van 7-8 platen waren legendarisch bij uitkomen en nog steeds wel. Maar we blijven haar volgen oui.

Ik vind het bij de eerste luisterbeurt een dikke tegenvaller. Album mist pit door een teveel aan ballads.

Grappig want ik vind het na een aantal keren luisteren nog steeds een dikke meevaller, eigenlijk gewoon een echte topplaat. Smaken verschillen kennelijk. Veel liedjes op dit album hebben een prachtige warme sacrale sfeer die buitengewoon goed bij het huidige jaargetijde past. Zet deze plaat op en het scheelt meteen in de verwarmingskosten. Voorlopige beoordeling is 4,5* maar de kans is groot dat ie naar 5* gaat de komende weken. Mylene is helemaal terug!

Het eerste wat ik van deze artieste in huis had was de verzamelaar Les Mots. Daar vind ik wel ongeveer alles goed van. Een paar mooie ballads vind ik een pluspunt maar op de nieuwe lijkt het te veel. Misschien verandert mijn oordeel nog bij volgende luisterbeurten.

Mylène heeft al haar creativiteit vanuit haarzelf al laten zien. Blijkbaar is dit nu even op. Wellicht haar leeftijd? Of misschien het idee om meer met de tijd mee te moeten gaan?

Dit album vind ik wel een stuk ' serieuzer ' dan haar vorige twee albums. Misschien heeft iemand in haar omgeving haar een tip gegeven om meer ballads te gaan maken? Ze is er op dit album in ieder geval een beetje in doorgeslagen.
Het zijn niet ballads zoals ' Rever ' of ' Innamoramento ' maar het is bijna een beetje film muziek, en dan heb ik het ook echt over een hele zware film. Het melancholische is er een beetje van af. En dat was nou juist haar sterkste punt als artiest. Het waren ook de nummers die nu nog steeds tijdloos zijn.

Rayon Vert en L'Emprise zijn voor mij de nummers die ertussenuit springen. De ballads zijn zo zwaar dat je die niet twee keer achter elkaar luistert.

Misschien moet ik het album meer tijd geven. Maar dat was ik 10/15 jaar geleden niet van haar gewend.

Met zware muziek heb ik geen probleem. Ik krijg weer zin het album te beluisteren als ik dit lees.

Daar zal Mylene heel blij mee zijn.