Mylène Farmer - L'Emprise (2022)

Farmer heeft mij nog nooit teleurgesteld, zo ook nu niet. Vinyl versie staat hier al ff en zeer te genieten weer. Voor de eerlijkheid dan wel de toevoeging dat de echte top jaren al weer een tijdje achter haar liggen, dat dan weer wel. Bedoel maar, de eerste, ja, denk iets van 7-8 platen waren legendarisch bij uitkomen en nog steeds wel. Maar we blijven haar volgen oui.

Mylène heeft al haar creativiteit vanuit haarzelf al laten zien. Blijkbaar is dit nu even op. Wellicht haar leeftijd? Of misschien het idee om meer met de tijd mee te moeten gaan?

Dit album vind ik wel een stuk ' serieuzer ' dan haar vorige twee albums. Misschien heeft iemand in haar omgeving haar een tip gegeven om meer ballads te gaan maken? Ze is er op dit album in ieder geval een beetje in doorgeslagen.
Het zijn niet ballads zoals ' Rever ' of ' Innamoramento ' maar het is bijna een beetje film muziek, en dan heb ik het ook echt over een hele zware film. Het melancholische is er een beetje van af. En dat was nou juist haar sterkste punt als artiest. Het waren ook de nummers die nu nog steeds tijdloos zijn.

Rayon Vert en L'Emprise zijn voor mij de nummers die ertussenuit springen. De ballads zijn zo zwaar dat je die niet twee keer achter elkaar luistert.

Misschien moet ik het album meer tijd geven. Maar dat was ik 10/15 jaar geleden niet van haar gewend.