Intrigue (2023)

Uit de Burning Shed nieuwsbrief:

Ow nice!
johan de witt, aardig wat toptunes!

Intrigue is wel de juiste titel voor dit album. Want dit is absoluut een intrigerende selectie, in elk geval mijlenver verwijderd van het gebruikelijke compilatiewerk. Daar moet ik Steven Wilson in elk geval de 'kudos' voor geven.

Ik denk nooit zo in genres en hokjes, en ik ken hier maar ongeveer de helft van, maar het komt niettemin op mij over als een vreemd allegaartje. Ik vermoed dat Steve Wilson beoogt om zijn progressieve achterban in contact te brengen met het meer toetsengerichte werk van wave- en postpunkbands uit de jaren tachtig. Mijn inschatting is dat hier vrij populair en enigszins commercieel werk (Echo, Dolby, Ultravox, TFF, Simple Minds, Specials) opduikt naast zeer obscuur materiaal, en ik vraag me af of dit - afgezien van de overwegend hoge kwaliteit van het repertoire dat mij bekend is - werkt als een albumconcept.

Sowieso, 'progressive' en (post-)punk, dat waren toch lange tijd vrijwel onverenigbare termen? Of is dat vooroordeel inmiddels ingehaald door de geschiedenis?

En nog een puntje: Kate Bush' Waking the witch is een prachtig onderdeel van de 'song cycle' op kant 2 van haar Hounds of love-album. Ik zie nog niet zo scherp hoe zo'n nummer op zichzelf kan staan, laat staan dat het werk in een concept als dit? Steve Wilson moet op zijn minst over de mastertapes beschikken als het nummer op een goede manier wil losweken van wat ervoor en erna komt.

De 4CD-set oogt nog goed betaalbaar, maar de 7LP-box is prijstechnisch natuurlijk weer 'way out of line'...: 165 GBP op Amazon.uk.

Steven Wilson is een generatiegenoot van mij en dat is uit deze compilatie te merken. In de podcast van Steven en Tim (Bowness) heb ik dan ook vaak een "aha" moment. Niet met alles natuurlijk, want zelf had ik in m'n jongere jaren niks met progressive rock. Maar ik las laatst dat het indelen in generaties (SW = generatie X) onzin is, behalve dan dat generatiegenoten hun muzieksmaak uit hun jeugd wel met elkaar delen. Dat klopt mijns inziens maar deels, want ik ken generatiegenoten die SW net als ik een fantastische muzikant vinden, maar de muziek in deze compilatie juist helemaal niet. Of andersom. Een aantal van mijn favoriete bands uit eind 70s en uit de 80s zijn hier in ieder geval vertegenwoordigd, zoals Wire, The Sound, Joy Division, This Mortail Coil en Dead Can Dance (4AD!), The Cure, Japan en Sisters of Mercy. Ben het wel eens met Gaucho dat het een merkwaardige mix betreft, maar het gaat wel om de persoonlijke muzikale smaak van SW. Wel een beetje overdreven dat hij No-Man in dit illustere rijtje zet trouwens, maar goed: de man heeft inmiddels z'n sporen verdiend. Mocht je nou volledig onbekend zijn met de bovenstaande muziek, maar SW wel een warm hart toedragen, dan zou ik zeker eens luisteren. Want zijn muzikale smaak is wel degelijk beïnvloed door de muziek uit zijn jeugd.

Wat een bijzondere verrassing deze door Steven Wilson gecompileerde verzamelaar met jaren 80 nummers. Mijn grootste verrassing is dat The Sound en Dif Juz er op staan, twee van mijn favoriete 80's bands en deze had ik ook nooit bij Steven Wilson verwacht. Verder sluit ik mij aan bij Sparky dit is een leuke jaren 80 alternative verzamelaar. Ik heb de meeste nummers hier gewoon staan dus voor mij niet direct een verplichte aanschaf maar wel mooi dat deze muziek ook weer eens onder de aandacht wordt gebracht.