Johnny Mac & the Faithful - Midnight Glasgow Rodeo (2022)

Deze band heeft veel connecties met Glasgow, met Celtic, met de spirit/vibe, charisma van Faces, Stray Cats en voor mij ook Dexy Midnight Runners, als ik tenminste af ga op de single Me Oh My. Heerlijk, erg lekker, een nummer die het op een zaterdagavond party het uitstekend zou doen, zonder vulgair te zijn. Integendeel, staat hier op repeat en er wordt fantastisch gemusiceerd ( met mondharmonica erbij) en gezongen. Echt benieuwd naar het hele album.

Deze band staat, een aantal keer, in het 'voor'programma van Celtic medestander Rod Stewart tijdens zijn Britse tour. Op het album zingt Schotse Rod op 2 nummers een deuntje mee. Maar zou mij absoluut niet verbazen dat Johnny Mac and the Faithful het continent op eigen houtje gaan veroveren. Een band die op Youtube bij de live nummers alvast een overtuigende indruk maakt.

Het album wordt officieel volgende week pas uitgebracht en staat ook nog niet op Spotify. Wel daar het prachtige nummer Fields of Athenry, samen met Me Oh My alvast een erg fijn voorgerecht.

Ben als een blok gevallen voor Fields of Athenry, wat is dit hemels mooi en wat enorm spijtig dat het geen plaatsje heeft gevonden op dit debuutalbum. Maar als dit een richting wijzende voorbode is voor het album, dan ben ik helemaal happy.

Took a train nu ook op Youtube, heimwee song in de geest van Every Beat of My Heart. Het wordt alsmaar meer vol verwachting klopt ons hartje.

Fields of atherny is al 12 jaar geleden uitgebracht.

Volgens Wikipedia is Fields of Athenry geschreven door Pete St. John en al 43 jaar ( van 1979) oud Lamchop. Het is een Iers protestlied, populair bij het Ierse nationale team, Liverpool en Celtic. Bij die laatste club ligt de link met Johnny Mac and the Faithful, maar meerderen hebben deze song al gezongen en/ of uitgebracht. Het is een bijzonder aangename introductie.

Op de dag dat Bruce met zijn nieuw album de wind van voren krijgt en er een vrijwilligersfeest vanavond volgt van de voetbalclub Tobardia ( uit de roman De erfenis van Karlijn ) heb ik ook Oor voor dit album gehad. Mijn eerste 2 luisterbeurten zitten erop en morgen zullen er meer volgen. Eerste woorden die opborrelen; passie, bevlogenheid, roots als rots in de branding, levendig, weemoed, rauw. Wordt vervolgd.

Wat een sympathieke, fijne band en vooral wat een heerlijke, prachtige liedjes en sfeervolle instrumentale invulling. Zonder opsmuk , tierelantijntjes, compact in 3 tot 4 minuten, recht uit hart en ziel, uit moedersschoot. Misschien is het de tijd van wantrouwen en opeenvolgende crisis toestanden die mij extra doen snakken naar deze goudeerlijke muziek, verpakt in weemoed en Keltische roots. Een goed teken ook is dat de liedjes per luisterbeurt meer kleur, innerlijke zonnestralen lijken te krijgen. En live vermoed ik blind te boeken gezien de uitstraling, geestdrift op deze plaat.

Favorieten, lastige keuzes. Het begin ( Me Oh My , Joey Ramone ) is spetterend, nummers 5 tot en met 9 vol weemoed, glans, nostalgie en fijne arrangementen, waarbij de titel Let Sleeping Dogs Lie meteen opvalt en de invulling ervan erg gaaf, tof is.

Zou ik de roepende, de blaffende hond ( Lura en Erwinz hebben daar vermoed ik ook wel eens last van ) in de woestijn zijn ? Blaffend in figuurlijke zin is dit album trouwens volop. Zowel zang als muziek stralen enorm, hebben in overdrachtelijke zin iets weg van een gospelkoor die iedereen betoverd, overdonderd en dan dus op Keltische eigen wijze.

Ondanks een bak vol releases, nieuwe platen sluit ik al een volle week af met dit album. Overkomt mij zelden in deze mate, maar de aanzuigende, wervelende kracht van deze bijzonder sfeervolle en met tijden melancholieke plaat is onweerstaanbaar blijkbaar. Wat vaststaat; de muzikanten zijn super, de zanger sympathiek en geweldig, het talent druipt ervan af en de liedjes heerlijk, vol vuur, passie, met onverwachte wendingen en arrangementen. Alleen een aantal titels ( 9 tot en met 12 bijvoorbeeld ) zijn niet alleen origineel, maar dagen uit om te worden beluisterd. Let Sleeping Dogs Lie kan zelfs uitgroeien tot een klassieker en begint met misschien wel de twee mooiste zinnen ooit. Ene Rod Stewart is alvast fan, hij heeft deze band met trots in het voorprogramma van zijn Britse tour staan. Lijkt me sowieso een live band voor de festivals in 2023 of voor een feestje in de geest van Faces op een zaterdagavond in stijl, grootse stijl.

Muziek heeft eigenzinnige, eigenwijze en ondoorgrondelijke gronden. Een select groepje artiesten, muzikanten slokt het merendeel van de aandacht op, het overgrote deel achterlatend ( lijkt hetzelfde als met geld) met weinig of zelfs miniem aandacht. Een ieder heeft zijn voorkeuren, een ieder zijn mening en dat is een groot goed. Denk alleen dat ik in de loop der jaren minder ben gaan passen bij deze site. Zo zijn mijn 2 favoriete albums van dit jaar ( dit album en die van Ina Forsman ) er erg bekaaid vanaf gekomen tot heden. En ja met dit soort gevallen ben ik heus niet de enige. Ben overigens totaal geen klaag persoon, zelfs een super vrolijk en sociaal persoon volgens vrienden, met muziek in hart en ziel. Daal komend weekend af naar Glasgow, naar de roots, krochten van dit album. Op zaterdag 3 december bij concert van Rod, een dag later naar deze band. Hopelijk gaan ze de hele, fijne indruk die ik van hun heb gekregen dan inwilligen.

Holy Moly ! Zie daar , totaal onbekende band op ons continent. Erg fijne muzikanten, heerlijke zanger John McLaughlin, uitmuntende live reputatie (altijd een goed teken) in Glasgow en omstreken. Liedjes zijn top, supergaaf, afwisseling van melancholie, straatleven, uitgelaten, groots in het kleine. Aandacht hier 1 persoon, buitengewoon ongewoon. Moet hij zich voor een zotteke verklaren ? Holy Moly

Dankzij een tip van artonna campaign dit album eens beluisterd. En dat was eigenlijk best genoeglijk.

Om te beginnen: als je je band deze naam geeft, en een debuutalbum van zo'n titel en hoes voorziet, dan lijkt het er sterk op dat je niet echt beroemd wil worden . Behalve dan in Glasgow en omstreken. Want ik kan me heel goed voorstellen dat zij live het best uit de verf zullen komen. Beetje vergelijkbaar hoe vroeger de Pogues dat ook hadden.

Ik vind het kwalitatief geen geweldig album, omdat een groot aantal nummers het 'pubniveau' niet echt ontstijgen. Maar daar staat tegenover dat het een heel aanstekelijke plaat is. Ik word er gewoon blij van en dat kan ik van verreweg de meeste moderne muziek niet zeggen.

Of ik het album over een tijdje van meer sterren voorzie durf ik niet te zeggen. Wat ik wél zeker weet is dat ik het album zeker vaker ga draaien.

En wat is het heerlijk om Steve Earle's Galway Girl in deze heerlijke uitvoering te horen; dat zal Steve deugd doen. Bedankt voor de tip, artonna!

Best stoer en fijn dat je dit album heb gedraaid en waarschijnlijk nog vaker voorbij laat komen Tonio. En goede hoop dat je dan deze plaat nog meer gaat liefkozen. Want wat op het eerste gezicht soms op pubniveau lijkt kan zomaar uitgroeien tot iets prachtigs, waarbij de veelzijdigheid qua muzikale invulling, tempo en cachet je meer en meer krijgt te pakken. Took a Train, Will you wait for Me en kroonjuweel Let Sleeping Dogs Lie ontstijgen sowieso het roots, plaatselijke plaatje, het zijn universele, fijnzinnige, hartverscheurende liedjes. De beginregels van Let Sleeping Dogs Lie zijn heel bijzonder, misschien wel legendarisch; Maybe baby, we are not so perfect. Maybe a perfect storm. Mooier kan je nauwelijks een song beginnen, toch !

Vanavond in het huis van Oranje en vele huiskamers de ontknoping in de poule van Nederland. Na de fletse eerste 2 wedstrijden hopen op een meer spectaculair, vlammend en positief slot. Dat zou naadloos aansluiten bij deze geweldige band, met voetbal, Glasgow, Schotse roots, die in de geest van The Pogues enorm aanstekelijke en niet te onderschatten charmante, gevoelige en rijk doorspekte muziek tentoon spreiden. Een gaaf feestje ja, maar ook een gaaf feestje met een smaakvolle invulling, muzikale kwaliteit A plus.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Johnny Mac & The Faithful - Midnight Glasgow Rodeo - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Johnny Mac & The Faithful - Midnight Glasgow Rodeo
Johnny Mac & The Faithful was tot voor kort bekend als een band van Celtic supporters die de lokale pub in vuur en vlam kon zetten, maar met Midnight Glasgow Rodeo laat de band horen dat er meer in zit

Midnight Glasgow Rodeo van de Schotse band Johnny Mac & The Faithful is een album waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, of je dat nu wilt of niet. Ook ik liet me makkelijk verleiden door de muziek van de band uit Glasgow, die flink wat invloeden uit de Keltische muziek verwerkt in haar songs. Zeker bij eerste beluistering vroeg ik me echter ook af of Midnight Glasgow Rodeo meer is dan een album waar je heel vrolijk van wordt. Langzaam maar zeker ben ik overtuigd geraakt van de kwaliteit van dit album, dat kiest voor een beproefd recept en af en toe makkelijk wil scoren, maar dat ook muzikaliteit en heel veel plezier en passie uitstraalt.

Meerdere lezers van deze BLOG hebben me de afgelopen weken met heel veel enthousiasme gewezen op Midnight Glasgow Rodeo van Johnny Mac & The Faithful. Het is een album waar ik direct heel erg vrolijk van werd en sindsdien is het een trouwe metgezel tijdens het wandelen, die er voor zorgt dat het tempo net wat hoger ligt dan gemiddeld. Het is echter ook een album dat ik, zeker bij mijn eerste beluisteringen, wat te weinig om het lijf vond hebben, waardoor een plekje op de krenten uit de pop in eerste instantie ver weg leek. Ik ben het album echter steeds meer gaan waarderen en inmiddels doet Midnight Glasgow Rodeo meer dan me alleen maar erg vrolijk maken.

Johnny Mac & The Faithful is een band uit het Schotse Glasgow en het is een band die tot voor kort vooral bekend was van het vertolken van songs waarin de Schotse voetbalclub Celtic een belangrijke rol speelt. Ik ga er van uit de band op de tribune bij Celtic niemand minder dan Rod Stewart tegen het lijf is gelopen, want het Britse popicoon is in twee songs op het album te horen.

Midnight Glasgow Rodeo is een album waarop Johnny Mac & The Faithful muziek maken waarin invloeden uit de Keltische muziek domineren. Midnight Glasgow Rodeo leunt hier en daar tegen de albums van met name The Waterboys en The Pogues aan, maar ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en de radiovriendelijke Amerikaanse rockmuziek hebben hun weg gevonden naar het eerste serieuze album van de Schotse band.

Naast deze serieuze en interessante invloeden hoor je ook nog wel dat Johnny Mac & The Faithful een verleden hebben als een band die vooral voetballiederen vertolkte, want Midnight Glasgow Rodeo staat vol met songs die een goed gevuld Schots voetbalstadion moeiteloos in beweging moeten kunnen krijgen. Het zijn overigens ook songs die het vast geweldig doen in een Schotse pub waarin het bier al een tijdje rijkelijk vloeit.

Ik was er dan ook direct van overtuigd dat Johnny Mac & The Faithful een geweldige live-band is, maar een memorabel album maken vraagt toch wat meer. Inmiddels schat ik het album echter een stuk hoger in dan bij mijn eerste beluisteringen. Midnight Glasgow Rodeo staat niet alleen vol met songs die je humeur een enorme boost geven, maar het zijn ook songs die makkelijk blijven hangen en die niet zo snel gaan vervelen als ik had verwacht.

Ook in muzikaal opzicht heeft de Schotse band echt wel wat te bieden. Met name het gitaarwerk en de violen die de Keltische invloeden in de muziek van Johnny Mac & The Faithful onderstrepen klinken prima en ook de zang van Johnny Mac, die klinkt als een nuchtere Shane MacGowan, valt me zeker niet tegen.

De band uit Glasgow doet in de vijftien songs op het album niet heel veel nieuws, maar door het ijs zakken doet de band niet en teleurstellen maar zeer zelden. De fans van de band slaan misschien wat door met het uitroepen van het album tot het beste rootsalbum van 2022, maar een ieder die Johnny Mac & The Faithful degradeert tot een band die hooguit goed is voor de lokale pub zit er wat mij betreft ook naast. Midnight Glasgow Rodeo is op zijn minst een aardig rootsalbum met een stevige Keltische injectie en het is een album dat flink wat bonuspunten verdient met de bijzonder aanstekelijke songs en het enthousiasme waarmee ze worden vertolkt. Erwin Zijleman

Ik kan en wil ook dolgraag de lof toesturen naar Lura en Erwinz. Met een liefde voor de muziek, oog voor nieuw muzikaal talent en werkelijk prachtige recensies zijn ze een onmisbare en enorm waardevolle schakel voor deze site. Hoe vaak krijgen onbekende bands, artiesten hier een podium dankzij deze twee muzikale padvinders ? Veel, heel veel. Ook bovenstaande recensie heeft dankzij zorgvuldig speurwerk weer een band in de schijnwerpers gezet. Daarbij is 1 zin mijn inziens essentieel; Inmiddels schat ik het album echter een stuk hoger in dan bij mijn eerste beluisteringen. Hoe vaak gebeurt het niet dat een album, vooral ook van een nieuwe naam, meteen onderaan de stapel terecht komt of zelfs onder de tafel na 1 of maximaal 2 luisterbeurten en dan vaak nog met een half oor beluisterd ? Ook ik was na 2 luisterbeurten niet, helemaal, overtuigd van hun kunnen ( wel meteen van hun live potentie en dat vind ik zelf enorm belangrijk voor een band) en de inhoud. Bij sessie 3 begon dat een beetje te komen, bij 7 was ik pas echt om. En ja dit album heeft absoluut aan pub gerelateerde songs, met overigens ook daarin veel muzikaliteit en smaak. Maar voor mensen die de hint Keltische roots als een belemmering zien er staan ook 'gewoon' prachtige wereldse liedjes op, begin dan maar met 5,6 en 9. Liedjes die ook in Londen, Amsterdam en New York tot de verbeelding zullen spreken.

Een maand geleden werd dit album gelanceerd. Ondanks heel fijne recensie van Erwinz en lovende woorden van Tonio komt deze plaat hier niet erg los. Is onbekend vaak ook onbemind ? Qua muzikale invulling, passie en levendige liedjes is het mijn album van 2022. Het is puur, oprecht en gisterenavond de kater van het Nederlands team weggespoeld met ook deze band tijdens de derde helft in de kantine van een sporthal. De reacties van andere gasten waren vooral positieve verbazing en wow klinkt erg lekker. Zelf vrijdagmiddag eens gedoken in de voorgeschiedenis van John McLaughlin, frontman, zanger en oprichter van de band. Naast zijn samenwerking met Rod Stewart ( beide Celtic fans in hart en ziel ) kwamen ook Shane MacGowan en Ian McCullock van Echo and the Bunnyman op zijn vrienden en muzikale pad. Iemand die als platenproducer is begonnen en zijn stempel al heeft gedrukt op meerdere projecten. Verwacht hier in de toekomst nog heel veel moois, goeds van.

Think I need it Too / Echo and the Bunnyman, soundtrack from The Vampire Diaries. Mede tot stand gekomen door producer John McLaughlin ( van Johnny Mac and the Faithful).

Zeventien (17) berichten in 35 dagen n.a.v. dit album, was dat nou nodig, artonna campaign?
Ik vind er in ieder geval in het geheel niets aan; om te beginnen heeft de zanger geen stemgeluid dat mij aanstaat (heel belangrijk voor mij), en verder vind ik het nogal fantasieloos klinken allemaal. Smaken verschillen.

Tsja heartofsoul, dat is ook muziek, waar smaken inderdaad enorm kunnen verschillen. Niks mis mee en als de zanger je niet aanstaat. ligt dan kan ik ook begrijpen dat je 'gekleurd' naar de rest gaat luisteren. Maar fantasie en inspiratieloos, nou nee verre van in mijn beleving. In deze grauwe, koude, donkere dagen is dit mijn figuurlijke kerstboompje ( wij hebben niet zoveel met heel het Kerstgedoe ) met prachtige, passionele elementen en lichtjes. Proost op een fijn leven !

Naast Ina Forsman (zie mijn bericht van 14.59 uur ) zou ik deze band ook dolgraag op de festivals in Nederland en Belgie van 2023 willen zien. Reuze benieuwd, hoe deze, in Glasgow gewortelde, band daar overeind blijft. Vermoed zelf fier en met glans, het album heeft al liveachtige sfeer bij een flink aantal nummers ( maar ook prachtige ingetogen songs als Will You Wait for Me en Let Sleeping Dogs Lie ).

En voor de muziekliefhebbers puur sang, ga elk jaar twee lange weekenden ( met vrienden ) naar Glasgow voor de humor, het voetbal en de muziek, telkens is er wel weer een verrassing die ons doet verlangen naar meer, veel meer.

Iemand op MusicMeter, weet niet meer wie en bij welk album, tipte mij over dit album. Onbekende tipgever: hartelijk dank, want dit is een best plaatje.

Akoestische muziek met de energie van punk, puttend uit de tradities van folk en country. Een band uit Glasgow rond frontman John McLaughlin. Single Me Oh My verscheen eind oktober en trok mijn aandacht door de samenwerking met Rod Stewart, die het in de clip zichtbaar naar zijn zin heeft. Geen wonder dat de groep al bij drie tournees door het Verenigd Koninkrijk en Ierland voor hem mocht openen.
De band is dus Schots, dit om misverstanden te voorkomen: al koekelend kwam ik namelijk ook de Amerikaanse Johnny Mac Band tegen, een onvervalste bluesrockband.

De verleiding is groot om te gaan vergelijken. Ik moest aan The Pogues en Shane McGowan denken als er folk klinkt, aan Jason & The Scorchers als uit het countryvat werd getapt. Plus aan de Nederlandse groepen Pater Moeskroen en Boh Foi Toch. Met de laatste heeft Johnny Mac & The Faithful zelfs één nummer gemeenschappelijk: het vrolijke en swingende Pay Me my Money Down is hetzelfde liedje als Geef mi-j mien bier es an (2010). Een traditional.
Op Midnight Glasgow Rodeo veel variatie in tempo’s en sferen. Van rockend-met-mandoline in Little Fire, via akoestisch en energiek in de titelsong en You Make my Monday Mornings Feel like Saturday Night, tot romantisch in Let Sleeping Dogs Lie. Mijn grootste favoriet is Joey Ramone, dat niet alleen een buiginkje is naar de zanger van de Ramones maar ook naar Rod Stewart, wiens Gasoline Alley in de tekst voorbijkomt.

Een nieuwe muziekstijl is hier dus niet ontdekt, maar wie maalt daarom als alle zestien liedjes goed zijn? Goed en gevarieerd geschreven, scherp gespeeld en dat 52 minuten lang zonder te vervelen.
Ik ga voorbereidingen voor Oud & Nieuw treffen, Johnny zingt me toe en ik vraag me af wanneer die ouwe ome Rod een plaatje als dit zal maken… Goede jaarwisseling allemaal, tot volgend jaar.

Sympathieke en originele uiteenzetting, omschrijving van dit album RonaldjK, complimenten. Ook wij storten ons vanavond in het oud op nieuw gebeuren, met een vriendengroep die je het best kan omschrijven als Young at Heart, als een dolle, malle, vaak stuurloze bende, met als gemeenschappelijke deler muziek. En dan niet alleen de albums, nee ook vaak present bij lokale, kleinschalige festivals, de grotere festivals en speciale concerten in vooral Brits continent. Amy MacDonald al zien spelen voor 25 bezoekers toen ze totaal onbekend was en dit jaar ook Johnny Mac and the Faithful. De energie en liveachtige sfeer die deze plaat uitstraalt kwam daar in overtreffende trap naar boven. Precies in ons straatje. Veel geluk iedereen voor 2023.

Tip; Glasgow, voetbal, weerbarstige en trotse cultuur en concerten in de kleinste, enigszins vervallen kroegen met zaaltje of iets wat daar op moet lijken. Wij kunnen het iedereen aanraden om daar eens te verschijnen, grote kans dat je overdonderd en diep in de nacht je bedje gaat opzoeken met een; Big Smile.

Op de valreep gegaan naar de volle mep. Dit album veruit het meeste ( met Ina Forsman en Rod Picott op 2 en 3) gedraaid. De liedjes zijn stuk voor stuk goed, tot prachtig, de energie, vonken, de liveachtige sfeer passen mij perfect. Glasgow is daarbij mijn favoriete muziek en voetbalstad en deze plaat ademt de geestdrift, maar ook de krochten, het respect voor de arbeidersklasse, de donkere stegen, letterlijk en figuurlijk, maar ook het trotse en nostalgie van deze stad uit.

Erg jammer dat niet meer bezoekers, luisteraars zich aan dit album hebben gewaagd. Moet ik dat met een vraagteken of uitroepteken afsluiten ?

Erwinz zei dat dit album voor hem meer een plaat was voor in de lente of zomer. Kan me daar wel iets bij voorstellen, al viel deze bij mij in de winterperiode ook buitengewoon goed. Deze band is wel een troef voor het komende festival seizoen, dat het Paasweekend met Paas pop is geopend. De teksten en muziek mogen dan een sterke binding hebben met Glasgow, qua universele tred, tendens valt er ook volop te genieten. En blijft een sterk teken dat het album Midnight Glasgow Rodeo ook naar meer dan 25 luisterbeurten helemaal niet verveeld. Festival samenstellers; open je oren en ogen, wat je ook van de band vindt, ze brengen oprechtheid, passie, talent en vrolijkheid in, met kwaliteit.