Johnny Mac & the Faithful - Midnight Glasgow Rodeo (2022)

Dankzij een tip van artonna campaign dit album eens beluisterd. En dat was eigenlijk best genoeglijk.

Om te beginnen: als je je band deze naam geeft, en een debuutalbum van zo'n titel en hoes voorziet, dan lijkt het er sterk op dat je niet echt beroemd wil worden . Behalve dan in Glasgow en omstreken. Want ik kan me heel goed voorstellen dat zij live het best uit de verf zullen komen. Beetje vergelijkbaar hoe vroeger de Pogues dat ook hadden.

Ik vind het kwalitatief geen geweldig album, omdat een groot aantal nummers het 'pubniveau' niet echt ontstijgen. Maar daar staat tegenover dat het een heel aanstekelijke plaat is. Ik word er gewoon blij van en dat kan ik van verreweg de meeste moderne muziek niet zeggen.

Of ik het album over een tijdje van meer sterren voorzie durf ik niet te zeggen. Wat ik wél zeker weet is dat ik het album zeker vaker ga draaien.

En wat is het heerlijk om Steve Earle's Galway Girl in deze heerlijke uitvoering te horen; dat zal Steve deugd doen. Bedankt voor de tip, artonna!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Johnny Mac & The Faithful - Midnight Glasgow Rodeo - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Johnny Mac & The Faithful - Midnight Glasgow Rodeo
Johnny Mac & The Faithful was tot voor kort bekend als een band van Celtic supporters die de lokale pub in vuur en vlam kon zetten, maar met Midnight Glasgow Rodeo laat de band horen dat er meer in zit

Midnight Glasgow Rodeo van de Schotse band Johnny Mac & The Faithful is een album waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, of je dat nu wilt of niet. Ook ik liet me makkelijk verleiden door de muziek van de band uit Glasgow, die flink wat invloeden uit de Keltische muziek verwerkt in haar songs. Zeker bij eerste beluistering vroeg ik me echter ook af of Midnight Glasgow Rodeo meer is dan een album waar je heel vrolijk van wordt. Langzaam maar zeker ben ik overtuigd geraakt van de kwaliteit van dit album, dat kiest voor een beproefd recept en af en toe makkelijk wil scoren, maar dat ook muzikaliteit en heel veel plezier en passie uitstraalt.

Meerdere lezers van deze BLOG hebben me de afgelopen weken met heel veel enthousiasme gewezen op Midnight Glasgow Rodeo van Johnny Mac & The Faithful. Het is een album waar ik direct heel erg vrolijk van werd en sindsdien is het een trouwe metgezel tijdens het wandelen, die er voor zorgt dat het tempo net wat hoger ligt dan gemiddeld. Het is echter ook een album dat ik, zeker bij mijn eerste beluisteringen, wat te weinig om het lijf vond hebben, waardoor een plekje op de krenten uit de pop in eerste instantie ver weg leek. Ik ben het album echter steeds meer gaan waarderen en inmiddels doet Midnight Glasgow Rodeo meer dan me alleen maar erg vrolijk maken.

Johnny Mac & The Faithful is een band uit het Schotse Glasgow en het is een band die tot voor kort vooral bekend was van het vertolken van songs waarin de Schotse voetbalclub Celtic een belangrijke rol speelt. Ik ga er van uit de band op de tribune bij Celtic niemand minder dan Rod Stewart tegen het lijf is gelopen, want het Britse popicoon is in twee songs op het album te horen.

Midnight Glasgow Rodeo is een album waarop Johnny Mac & The Faithful muziek maken waarin invloeden uit de Keltische muziek domineren. Midnight Glasgow Rodeo leunt hier en daar tegen de albums van met name The Waterboys en The Pogues aan, maar ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en de radiovriendelijke Amerikaanse rockmuziek hebben hun weg gevonden naar het eerste serieuze album van de Schotse band.

Naast deze serieuze en interessante invloeden hoor je ook nog wel dat Johnny Mac & The Faithful een verleden hebben als een band die vooral voetballiederen vertolkte, want Midnight Glasgow Rodeo staat vol met songs die een goed gevuld Schots voetbalstadion moeiteloos in beweging moeten kunnen krijgen. Het zijn overigens ook songs die het vast geweldig doen in een Schotse pub waarin het bier al een tijdje rijkelijk vloeit.

Ik was er dan ook direct van overtuigd dat Johnny Mac & The Faithful een geweldige live-band is, maar een memorabel album maken vraagt toch wat meer. Inmiddels schat ik het album echter een stuk hoger in dan bij mijn eerste beluisteringen. Midnight Glasgow Rodeo staat niet alleen vol met songs die je humeur een enorme boost geven, maar het zijn ook songs die makkelijk blijven hangen en die niet zo snel gaan vervelen als ik had verwacht.

Ook in muzikaal opzicht heeft de Schotse band echt wel wat te bieden. Met name het gitaarwerk en de violen die de Keltische invloeden in de muziek van Johnny Mac & The Faithful onderstrepen klinken prima en ook de zang van Johnny Mac, die klinkt als een nuchtere Shane MacGowan, valt me zeker niet tegen.

De band uit Glasgow doet in de vijftien songs op het album niet heel veel nieuws, maar door het ijs zakken doet de band niet en teleurstellen maar zeer zelden. De fans van de band slaan misschien wat door met het uitroepen van het album tot het beste rootsalbum van 2022, maar een ieder die Johnny Mac & The Faithful degradeert tot een band die hooguit goed is voor de lokale pub zit er wat mij betreft ook naast. Midnight Glasgow Rodeo is op zijn minst een aardig rootsalbum met een stevige Keltische injectie en het is een album dat flink wat bonuspunten verdient met de bijzonder aanstekelijke songs en het enthousiasme waarmee ze worden vertolkt. Erwin Zijleman

Iemand op MusicMeter, weet niet meer wie en bij welk album, tipte mij over dit album. Onbekende tipgever: hartelijk dank, want dit is een best plaatje.

Akoestische muziek met de energie van punk, puttend uit de tradities van folk en country. Een band uit Glasgow rond frontman John McLaughlin. Single Me Oh My verscheen eind oktober en trok mijn aandacht door de samenwerking met Rod Stewart, die het in de clip zichtbaar naar zijn zin heeft. Geen wonder dat de groep al bij drie tournees door het Verenigd Koninkrijk en Ierland voor hem mocht openen.
De band is dus Schots, dit om misverstanden te voorkomen: al koekelend kwam ik namelijk ook de Amerikaanse Johnny Mac Band tegen, een onvervalste bluesrockband.

De verleiding is groot om te gaan vergelijken. Ik moest aan The Pogues en Shane McGowan denken als er folk klinkt, aan Jason & The Scorchers als uit het countryvat werd getapt. Plus aan de Nederlandse groepen Pater Moeskroen en Boh Foi Toch. Met de laatste heeft Johnny Mac & The Faithful zelfs één nummer gemeenschappelijk: het vrolijke en swingende Pay Me my Money Down is hetzelfde liedje als Geef mi-j mien bier es an (2010). Een traditional.
Op Midnight Glasgow Rodeo veel variatie in tempo’s en sferen. Van rockend-met-mandoline in Little Fire, via akoestisch en energiek in de titelsong en You Make my Monday Mornings Feel like Saturday Night, tot romantisch in Let Sleeping Dogs Lie. Mijn grootste favoriet is Joey Ramone, dat niet alleen een buiginkje is naar de zanger van de Ramones maar ook naar Rod Stewart, wiens Gasoline Alley in de tekst voorbijkomt.

Een nieuwe muziekstijl is hier dus niet ontdekt, maar wie maalt daarom als alle zestien liedjes goed zijn? Goed en gevarieerd geschreven, scherp gespeeld en dat 52 minuten lang zonder te vervelen.
Ik ga voorbereidingen voor Oud & Nieuw treffen, Johnny zingt me toe en ik vraag me af wanneer die ouwe ome Rod een plaatje als dit zal maken… Goede jaarwisseling allemaal, tot volgend jaar.