Jean Michel Jarre - Live from Gdansk (2005)

Ik vind het dan ook rommel Zijn "Live in China" DVD (Collector's Edition) vind ik grandioos, maar dit... dit vind ik erbarmelijk. Ten eerste is de klank niet om aan te horen (idem bij de CD die bij die Collector's Edition van "Live in China" geleverd zit, de DVD zelf daarentegen klinkt waanzinnig goed). Alles is zo plat als een vijg gemastered, nihil dynamiek, de bas klinkt zompig (en dat was hier niet de bedoeling van de muziek), het signaal overstuurd, en je hebt geen enkele seconde het gevoel dat je is effe kan ademen. Another victim of the loudness war... Da's één. Ten tweede krijg ik het afgrijselijk hard op m'n heupen van die lelijke disco versies die hij hier ten toon spreidt van zijn oude klassiekers, en dat gedoe voor de Paus, da's de druppel die de emmer doet overlopen. Zo vreselijk niet-spontaan soap-opera achtig gelul... ik krijg er jeuk van op plaatsen waar ik niet graag jeuk krijg.

Ik vind dat ik nog vrijgevig ben met mijn 1,5*

Kijk, ik begrijp dit dus niet hé... De laatste releases van Jarre laten mijn inziens danig te wensen over, en toen ik vorig jaar die showcase van "Téo & Téa" ben gaan zien in Lint, ben ik daar echt compleet gedesillusioneerd buiten gekomen. Wat een nest was dat zeg... En toen ben ik december laatst naar zijn live uitvoering van Oxygene gaan kijken in Parijs, en de Heer zij geprezen, dat was zo onwaarschijnlijk machtig dat hij plots terug in m'n achting steeg.

De man zijn keuzes ontgaan mij soms volledig...