shame - Food for Worms (2023)

Het is gewoon alweer vijf jaar geleden dat het debuut uitkwam en ik ze op Koningsdag live in Rotterdam zag. Een optreden om nooit te vergeten.

Drunk Tank Pink is in mijn herinnering 3,5* waard, een aardige stap terug, maar wat blijkt? Ik had er blijkbaar vier glitters voor over. Toch een album dat aan het verstoffen is, maar blijkbaar genoot ik er meer van dan mijn herinnering toestaat.

Six-Pack geeft me een Red Hot Chili Peppers gevoel ten tijde van hun eerste jaren '80 albums. Niet verkeerd en toch weer net even anders dan we van de heren gewend zijn.

Die jaren '80 komen sowieso wel vaker terug op dit album, weliswaar niet in Peppers-vorm, maar in diverse andere gedaantes. Nu zijn de eighties erg hip momenteel, maar ik geloof niet dat shame dat als uitgangspunt voor dit album heeft gehad. Ze zullen vast veel geluisterd hebben naar de rauwe muziek uit dat decennium.

Food for Worms gaat een beetje alle kanten op voor mijn gevoel, alsof ze zoekende zijn naar een andere richting zonder te veel van koers te veranderen. Ook zoeken ze wat meer rustmomentjes op (en eerlijk is eerlijk: met zo'n zanger is dat niet echt een goed idee en het is vaak een wat lauwe hap).

Het valt te prijzen dat ze vooruit willen, tegelijkertijd werkt het ook een beetje tegen ze.

De rockcultuur eist altijd zijn slachtoffers op, daar zal nooit iets in veranderen. Hoe lastig is het om aan die opgelegde verwachtingen te voldoen, als men je vraagt om over die uiterste begrenzing te stappen. Zeker als de muziek nog een grote emotionele lading met zich voortbrengt. Gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin van Black Midi blijkt amper tegen die druk bestand, en bezwijkt doordat hij zich tijdens concerten geen houding kan aanmeten, en zelfs voor de geniale touwtrekkende Black Country, New Road frontman Isaac Wood ligt die lat te hoog. De innerlijke demonen van Charlie Steen uiten zich in paniekaanvallen en plankenkoorts. Door die podiumvrees annuleert Shame halverwege hun eerste tour, en gaan ze bijna aan het therapeutische rauwe Songs of Praise ten onder.

Shame, een toepasselijkere naam is niet denkbaar. Je psychosociaal van de buitenwereld terugtrekken. Schaamte voor de persoonlijke teksten waarin je de ziel open en bloot analyseert, en deze noodgedwongen deelt. De overige bandleden hebben de mogelijkheid om zich achter hun instrumenten te verschuilen, voor een zanger en tekstschrijver geldt deze optie niet. De huidige postpunk generatie geeft de emo erfenis een uitvluchtplek binnen de bezielende woorden, en daarmee verschillen ze met die eerste lichting die vooral eind jaren zeventig een uitzichtloos duister doemscenario schetsen. De lastige tweede plaat Drunk Tank Pink voldoet aan alle verwachtingen, continueert de ingeslagen weg, maar dan met een duidelijke vermindering van bij elkaar geprakte gekanaliseerde frustraties. Met het nodige sarcasme krijgt de definitieve eigen identiteit vorm.

Zelfverzekerd begint het Londense gezelschap aan hun music for the masses plaat Food for Worms. Wat ooit als een idealistische jongensdroom ontstaat is tot een volwassen job uitgegroeid. De introverte persoonlijkheid Charlie Steen heeft zijn complexe schizofrene shit ervaringen van zich afgeschreven, en is nu klaar om die onbegrepen boze maatschappij te betreden. Ook al heb je vijf vingers die dezelfde kant op wijzen, dan nog heb je een hand nodig om ze te leiden. Om die rauwe randjes te conserveren schakelen ze de hulp van Flood in. Deze gerenommeerde producer heeft de nodige meesterwerken op zijn naam staan, Shame identificeert hem vooral als vooraanstaand grondwerker van het Ierse The Murder Capital debuut. Dat Food for Worms muzikaal met een voet in de noise duisternis van de jaren tachtig staat, en met die andere de industrial droomwereld van de jaren negentig bewandelt, is vooral aan zijn ruimdenkende visie te danken.

Kille zelfbeklag uitspattingen verdwijnen in de ijskast, de vraag is geminimaliseerd. Dat moment tot bezinning uit zich nog het passendste in de wrang duisterdromerig Orchid postpunk. Onacceptabele tekortkomingen bedekken als een inktzwarte rouwsluier Food for Worms, de kwetsbaarheid zoeken ze nu ook buitenhuis op. De Fingers of Steel vuist deelt nog een laatste vermorzelende klap uit. Dromen verwezenlijken door nachtmerries als bondgenoten te verwelkomen. Als makke volgelingen verdwijnen we in een termijn beperkende zandlopertrechter om er als samengeperste pulp uit te komen. Het socialiserende Six Pack verwezenlijkt je nieuwgeboren wensen. Sociale media verlegt je schaamte, door het begrensde geïsoleerde leven vervagen de realistische grenzen. Die grens beperkt zich niet tot het Verenigde Koninkrijk, de overtocht naar het vercommercialiserende Beloofde Land lonkt. Six Pack is een sexy groovende Red Hot Chili Peppers adrenaline tijdbom, met funkende cross-over, waaroverheen Charlie Steen de gehate Yankees absurditeit aan elkaar praat.

De Amerikanisering mentaliteit is ondertussen ook in Europa genormaliseerd. Adderall ontpopt zich vanuit een merseybeat cocon, maar heeft wel het typerende bijtende Pixies cynisme en emotionele Hüsker Dü hardcore uitspattingen. De grijze verregende Burning by Design grunge is met de spokende deprimerende backings voor mij het ultieme Food for Worms hoogtepunt. Vluchtige Crosstown Traffic metropool gekte geeft Different Person vleugels, en met All the People eindigen ze weer geaard down to earth. Het is een vrije kamikazeval de neergaande spiraaldiepte in. Food for Worms is een gedurfde stijlbreuk, die verder niks aan de kwaliteiten indamt. Nog steeds staan de noise terreur gitaren op defensieve oorlogssterkte afgestemd, maar of de muzikale Amerikaanse bondgenootschap deze volledige acceptatie verdient betwijfel ik.

Shame - Food for Worms | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Drunk Tank Pink wordt helaas niet meer geëvenaard. Band is over hun hoogtepunt duidelijk heen. Nu al.