Kelela - Raven (2023)

Adembenemende mix van dance, house, r&b en soul... Sensueel, krachtig en meeslepend. Echt een klapper van een album als je het mij vraagt.

Er mooi, maar ook anoniem en koud aandoend album. Ik weet nog niet zo goed wat ik er van vind eigenlijk.

Ervaar ik precies zo.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kelela - Raven - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kelela - Raven
Ruim vijf jaar na het uitstekende Take Me Apart keert de Amerikaanse muzikante Kelela terug met Raven, dat nog wat mooiere en avontuurlijkere R&B klanken laat horen en ook in vocaal opzicht meer indruk maakt

Take Me Apart van Kelela eindigde in 2017 hoog in jaarlijstjes met een voorliefde voor R&B (en haalde overigens ook mijn jaarlijstje), maar hierna werd het al snel stil rond de Amerikaanse muzikante. Na een lange pauze keert Kelela terug met Raven, dat net als zijn voorganger van een hoog niveau is. Kelela maakt lekker in het gehoor liggende R&B, maar Raven is in muzikaal opzicht ook een spannend album met avontuurlijk klinkende elektronica en bijzondere ritmes. De broeierige klanken op het album kleuren prachtig bij de mooie stem van Kelela, die nog beter is gaan zingen. Dat Raven een van de grote R&B releases van 2023 is, is voor mij zeker en dat de lat nu bijzonder hoog ligt ook.

De Amerikaanse muzikante Kelela (Mizanekristos) maakte met haar officiële debuutalbum Take Me Apart wat mij betreft een van de beste R&B albums van 2017 en misschien zelfs wel het beste album in het genre dat jaar. Het is een album dat het label ‘progressive R&B’ kreeg opgeplakt, maar dat ook stevig citeerde uit de archieven van de (neo-) soul en de elektronische popmuziek (het album verscheen niet voor niets op het eigenzinnige Warp label).

Take Me Apart verraste met een aangenaam broeierig elektronisch geluid, maar ook de zang van Kelela overtuigde makkelijk en hetzelfde kan gezegd worden van de lekker in het gehoor liggende pop en R&B songs op het album. Kelela leek met Take Me Apart uit te groeien tot de smaakmakers van de (progressive) R&B, maar in 2018 hield ze de muziek voor gezien om andere dingen te gaan doen.

Mede door de coronapandemie zijn we inmiddels alweer een paar jaar verder, maar met Raven keert Kelela gelukkig terug in de muziek. Iedereen die, net als ik, in 2017 onder de indruk was van Take Me Apart, weet dat de lat voor het tweede album van Kelela hoog ligt, maar na een paar keer horen vind ik Raven nog een stuk beter dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante.

Raven opent met een stevig aangezet elektronisch klankentapijt, dat verder gaat waar Take Me Apart eind 2017 ophield, maar als Kelela begint te zingen, hoor je dat haar stem aan kracht heeft gewonnen, Begeleid door slechts wat wolken synths, maakt de muzikante uit Los Angeles direct in de openingstrack indruk met soulvolle vocalen en laat ze horen dat ze zeker geen 13 in een dozijn R&B zangeres is.

Ook op de rest van het album klinkt de elektronica anders dan gebruikelijk in het genre, waardoor Kelela direct een paar stappen voor ligt op de concurrentie. De avontuurlijke elektronica wordt in de meeste tracks op Raven gecombineerd met spannende ritmes, die de songs van Kelela nog wat unieker maken. Ondanks al het muzikale avontuur klinken de songs op Raven ook als redelijk toegankelijke R&B songs, wat iets zegt over de kwaliteit van de songs op het album, dat overigens ruim een uur muziek bevat. Het zijn songs die aan de ene kant makkelijk vermaken met zwoele en dromerige klanken, maar die aan de andere kant de fantasie uitvoerig prikkelen met bijzondere klanken en eigenzinnige wendingen.

Zeker wanneer Kelela wat opschuift richting de neo-soul hoor je wat een geweldige zangeres ze is. Vergeleken met haar debuutalbum durft ze ook iets meer ingetogen te zingen en dit maakt de zang op het album wat mij betreft een stuk aangenamer. Hoewel ik zeker niet dagelijks naar R&B albums luister, was ik onmiddellijk overtuigd van het tweede album van Kelela, dat sindsdien alleen maar aan kracht heeft gewonnen, zeker wanneer je ook nog eens luistert naar de persoonlijke teksten over een zwarte vrouw in de muziekbusiness.

Kelela werkt op Raven met een heel arsenaal aan producers, onder wie Asmara, LSDXOXO, OCA en Bambii. Het zijn namen die me geen van allen iets zeggen, maar Raven is een productioneel hoogstandje en bovendien een zeer consistent klinkend album. De avontuurlijke elektronica en diepe ritmes zijn altijd in balans met de mooie stem van Kelela en alle details komen mooi naar voren in de geweldige mix van het album. Ik moet toegeven dat ik Kelela al lang weer was vergeten, want ruim vijf jaar afwezigheid is een eeuwigheid in muziekland, maar met Raven is de Amerikaanse muzikante echt helemaal terug. Erwin Zijleman

Haar eerste clip verpletterde mijn gevoelens al, blue light, maar liet eigenlijke iets spannends liggen, ik had niets met R&B maar toch…. Wat een clip van het vorig album.
Nu in deze tijd iweet deze jonge vrouw Kelela me toch te overtuigen, prachtige zwart- wit hoes, waar ze dreigt het woeste water te overwinnen, en je zo in een golfslag meeneet naar het onderaardse bestaan, wie zal het zeggen?
Prachtige mooie vocalen drijven voorbij aan de oppervlakte, gedoseerd op elektronische en soulvolle geluids/tapijtjes, en dan weet ze me eindelijk mee te sleuren in het donkere water om hiervan pas echt met volle overgave haar dromerige karakter bloot te stelllen aan de. Gevoelige luisteraar zoals ik even ben.
Prachtig uitgegeven op gekleurd vinyl

Ga nog stemmen… voor dit album

Een heel warm album voor mij. Ideaal om de 1 uur durende treinrit van thuis naar mijn werk te overbruggen. Zo'n album waar bij het luisteren de wereld ver weg is, heerlijk gewoon

Mijn eerste kennismaking met Kelela, en dat bevalt uitstekend. Ik ben al wat jaren uitgekeken op Amerikaanse R&B om eerlijk te zijn dus dit sprak in eerste instantie niet echt tot de verbeelding, maar deze plaat leunt qua beats richting ambient en triphop en zet daarmee een sfeer die eerder Brits klinkt dan Amerikaans. De zang is daarentegen weer echt Amerikaans maar zonder de clichés (lange uithalen als hinnikende paarden).
Nog te zien of het veel replay value heeft maar op het eerste gehoor een uitstekend plaatje.

Mooie spannende mix van electronic dance, soul en r&b.

Best een knappe plaat, maar ik mis nog een beetje de klik. Het is allemaal nogal retro, alsof deze plaat gemakkelijk vijftien tot vijfentwintig jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. Ik had ook iets gewaagders verwacht, meer in de richting van FKA twigs dan die van Dawn Richard (niets ten nadele van Dawn Richard, trouwens, Second Line is echt behoorlijk slept-on, om het op z'n Nederlandsch te zeggen).

Geweldige muziek dit. Heeft een sfeertje alsof dit eind jaren 90 begin 2000 is opgenomen. Een soort Rozalla + 10 jaar.

Een fijne mix van house en, triphop en breakbeat elementen die toch lekker toegankelijk is. Waarom draaien ze dit niet op de radio?

Vraag ik mij ook af! Geweldige plaat dit. Doet me heel hard denken aan FKA twigs en ze moet niet onderdoen. Wat jullie, 123poetertjes, Koenr, aerobag en jordidj1?

singeltje geluisterd en klinkt wel dope

Gezien het label waarop dit is verschenen, Warp, had ik er meer van verwacht. Dit is meer R&B dan electronic en misschien benadert het de laatste FKA Twigs, maar het komt niet in de buurt van Magdalene - dat is echt bijzonder; dit is ok, fijn om te draaien. Het is wel een beter album dan die andere r&b-achtige, (snuifje hiphop, eletrconic) Britse zangeres, Shygirl- die nu heel erg gehype't wordt. Voor mij veel te wisselvallig, een enkele track is ok.

Nogmaals: dit is een prettig album, maar geen S-klasse

Ik vind het een erg fijn album geworden, al heb ik haar EPtje en eerste album misschien nog net iets hoger zitten. Ik mis toch nog een beetje een extra eigenzinnige laag die ik in twigs d'r werk wel vind, zowel productioneel als tekstueel.

Shygirl vind ik nog een stuk interessanter, al haalde haar debuut-plaat het ook niet bij haar EPtjes.