G.T. Moore and The Reggae Guitars - Reggae Blue (1975)

Met recht een album in de categorie Vergeten Pareltje. Opvolger van het titelloze debuut van het jaar ervoor en opnieuw wordt warme jaren '70 pop - met in het gitaarspel soms wat blues - gecombineerd met reggae en ska. Ja, ook dat laatste, vluggere genre. Beluister maar eens opener A Girl's Best Friend of Let's Breathe.
En er gebeurt meer. In Running Down the Road wordt reggae gecombineerd met swingende funk en in Otis Blue met zwoele soul. Voeg daarbij de warme productie en je hebt een plaatje dat het verdient om gehoord te worden.

Nou ben ik benieuwd of ik deze of de voorganger eens in het wild in een platenbak tegenkom. Wie houdt van zomerse muziek, tevens geschikt tijdens lange winteravonden, kan deze blind - eeeh... doof - aanschaffen. Als kers op de taart de gitaarsolo in Otis Blue: een fraai voorbeeld van de kruisbestuiving in de muziek, je zou bijna denken dat het niet G.T. Moore is die hier speelt, maar Carlos Santana.
De groep opende onder andere voor Dr. Feelgood en Thin Lizzy en ik vraag me af waarom dit geen wereldberoemde groep is geworden. Aan de muziek heeft het niet gelegen, bovendien een inspirerende voorloper van wat in 1979 pas echt populair zou worden met o.a. The Police en The Specials. Ook op streaming te vinden.