Jared Dines - The Gray (2022)

Hier hou ik van, platen van liefhebbers dóór liefhebbers. Ik volg Jared Dines al een aantal jaar op Youtube, tot groot plezier. Het lijkt me gewoon een sympathieke kerel en hij is ook nog een begenadigd muzikant. Vorige jaar bracht de beste man al een plaat uit samen met Howard Jones (Killswitch Engage). Jared Dines heeft echt zijn ziel en zaligheid in deze plaat gelegd dat hoor ik wel terug. Alleen wat ik zo jammer vind is dat het vooral vrij standaard Metal Core is wat we voorgeschoteld krijgen. Ik had echt gehoopt dat het een soort kruisbestuiving van Djent en metalcore zou gaan worden, daar is Jared Dines echt op zijn best (luister maar eens naar zijn Djent list op spotify). Het is echter ook weer niet echt slecht hoor, alle nummers zitten goed in elkaar en aan afwisseling ook geen gebrek. En wat ik echt het mooiste vind is dat je het enthousiasme van Jared echt uit je speakers knalt.

Dat vond ik bij het Sion album ook al. Lekkere muziek maar het is allemaal wel erg op safe gespeeld.

Hier ook weer, hoewel ik er wel in meega dat het plezier goed hoorbaar is. Het is voor de man wel echt een passie. Dat bleek uit zijn YouTube carrière al wel.

Het album zelf knalt wel, zoals verwacht eigenlijk, erg sterk uit de speakers. En het vermaakt vooralsnog erg goed. Mijn grootste kritiekpunt is de lange zit en dat er weinig echt bijzonders gebeurd.

Helemaal mee eens, dat was ik nog vergeten te melden inderdaad. Wat mij betreft had een minuut of 40 meer dan genoeg geweest.

Een soort deathcore-versie van Periphery, met vergelijkbaar avontuurlijk songmateriaal, heen en weer stuiterend tussen galmend en melodieus en intens en bruut. Met ruim 65 minuten speelduur en 16 tracks is dit een behoorlijk uitputtend album geworden en feitelijk ook wel iets teveel van het goede, maar gezegd moet worden dat de boel nergens inkakt en de kwaliteit naar het einde toe eigenlijk alleen maar toeneemt.