The Church - The Hypnogogue (2023)

De titeltrack snelt vooruit. Te vinden en te beluisteren via de diverse kanalen. Een album review ware nu nog niet aan de orde, daar ik slechts dat ene nummer ken. Maar als dit de voorbode ware van all that's to come, nou zeg, dat belooft wat ja. Een absoluut wereldnummer deze. Spannende opbouw, typisch Church sfeertje en gelijk een oude vino rouge, hoe ouder hoe beter. De releasedatum staat al genoteerd. Vroeg bij zijn ook, zeker aangaande het vinyl. Intussen deze dan maar op repeat

‘Hypnogogue’ overtuigt mij nog niet, overleeft mss net de voorronde.

(Edit: net zoals het NL-elftal…)

Ik hoorde vanochtend de nieuwe track C'est La Vie. Dat klinkt toch wel erg lekker moet ik zeggen. Ik ben geen fan van de vorige twee Church albums, beetje vleesch noch visch, maar dit nieuwe nummer prikkelt de Church fanboy in mij wel weer. The Hypnogogue track is ook prima. Mooi gitaarwerk weer in ieder geval!

Draaide gisteren het album van leadzanger Steve Kilbey met Mark Kennedy. Ook dat is een top album.

De combi van Kilbey/Kennedy is uitermate fraai, die twee weten elkaar goed te stimuleren muzikaal. Vooral Glow and Fade is een fantastisch album.

This is what I call an excellent review..! Can't wait to listen to it on Friday...!

Album Review: Enter ‘The Hypnogogue’ – the spectacular and ethereal world of The Church, a venerable band at their very best. – Backseat Mafia - backseatmafia.com

Ik ben ook heel erg benieuwd!

Ik zit nu voor de 3e keer te luisteren naar het nieuwe album (Spotify) en ik ben eigenlijk wel plezierig verrast en dat komt voornamelijk door het prima gitaarwerk. Kilbey is natuurlijk herkenbaar en "gewoon" aanwezig op bas en zang, ook nu weer zeer genietbaar. Dit is voor mij echter de eerste Church plaat zonder Willson-Piper en/of Koppes waar ik kan spreken van echt mooi duo gitaarwerk. Willson-Piper en Koppes waren een uniek duo met een eigen chemie, dat is nu ook gelukt met de huidige twee gitaristen (Ian Haug en Ashley Naylor) en dat is in mijn optiek een superknappe prestatie. I Think I Knew is herkenbaar Church en prachtig in al zijn eenvoud.

Zo zie je maar dat een oude band ook gewoon fris kan klinken met een nieuwe bezetting en niet achterhaald of overbodig zoals bij de laatste Simple Minds. Een andere "nieuwkomer" in de band is Jeffrey Cain, een begenadigd muzikant waarmee Kilbey eerder het geweldige Isidore project had. Deze nieuwe Church plaat gaat hier komende week even uitgebreid in de rotatie maar voor nu hulde voor deze oudgedienden. Ik gooi 'm nu eerst op 4 sterren maar dat kunnen er zomaar meer worden.

Sterk album wederom van deze gave band

Je zult niet teleurgesteld worde, Alicia

Ik ben zeker niet teleurgesteld. Dat is mij (bijna) nog nooit overkomen bij een topband als The Church. De verwachting was echter wel iets te hoog gespannen, merk ik. Vandaar een voorlopige 3.5 ster. Hopelijk groeit dit album nog, want ik ben na twee keer luisteren nog niet echt in een jubelstemming. En dat is (meestal) een veeg teken.

Ik vind de sfeer van het album wat lijken op Gold Afternoon Fix, niet slecht, maar ook geen topper in hun genre.
Itt Rainmachine mis ik het koppel Koppes/Willson-Piper wel degelijk op dit album, het gitaarwerk is zeker op niveau, maar net wat meer recht toe recht aan rock.
Edit, na drie keer beluisteren, vind ik het toch wel een lichte teleurstelling....

Wat een bijzondere vergelijking Premonition en eigenlijk ook wel een compliment omdat Gold Afternoon Fix ook een bijzonder album was met zeker een bijzondere achtergrond, voor meer info [klikkerdeklik] en persoonlijk vind ik dit nieuwe album het beste wat de band heeft uitgebracht sinds Magician Among The Spirits (ook een persoonlijke favoriet). Ik was zelf bang dat het vertrek van Peter Koppes funest zou zijn, ook omdat ik de combi Koppes/Haug niet bijzonder vond. Dat blijkt enorm mee te vallen, luister goed naar het gitaarwerk op dit album en je hoort hele mooie partijen die door elkaar lopen. Ook staan hier een paar zeer fraaie nummers/uitschieters op en is het drumwerk van Tim Powles ook wat frisser dan op de vorige twee platen. Ik ga er deze week wat uitgebreider naar luisteren op mijn hoofd stereoset en kijken of het mijn criteria daar ook doorstaat.

Positieve Uitschieters: C'est la Vie, I Think I Knew, The Hypnogogue

Dat verhaal ken ik idd, maar het was niet mijn intentie om dat te koppelen aan dit album, maar de vergelijking is wel enigszins treffend. Heb het gevoel dat Kilbey net als begin jaren negentig weer teveel doorslaat naar “Outer dimensions”, hopelijk zonder bijbehorend harddrugs gebruik van de jaren negentig.
Ik vind het album weinig focus hebben. Treffend voorbeeld is Antarctica, volgens Kilbey, een van zijn beste songs ooit, maar ik vind er weinig aan. Helaas…

Ik las op de blog van Kilbey dat dit misschien wel het laatste Church album is. Geen idee waar dat op gebaseerd is maar als dat wel zo is dan is het wel een fraaie afsluiter. Nou zei Celine Dion in de jaren 90 ook ieder jaar dat ze zou stoppen (hoera!) en die is er ook nog steeds dus laten we hopen dat het meevalt. ✌️

Ik snap je mening wel over Antartica wel, als Kilbey dat gezegd heeft dan slaat dat ook wat als een tang op een varken. Een wat rommelig en matig nummer wat zo had kunnen staan op The Church - A Quick Smoke at Spot's (1991) . Een album met outtakes, wat destijds zonder toestemming van de band is uitgebracht. Wel weer mooi doordat de nummers daar niet plat geproduceerd waren.

Ach meneer Kilbey maakt soloalbums aan de lopende band en die doen niet veel onder voor albums van the Church, al zou ik het toch wel betreuren.

De beste man is ook (al?) 68 jaar dus dan komt de pensioenleeftijd ook het netvlies. Van mij mag hij lekker door blijven gaan zolang de kwaliteit nog zo hoog blijft.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Church - The Hypnogogue - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Church - The Hypnogogue
De Australische band The Church gaat inmiddels al heel wat jaren mee, maar laat ook op haar nieuwe album The Hypnogogue weer horen dat het de grootste vorm uit het verleden heeft weten te behouden

Het was een tijd stil rond The Church, maar direct bij eerste beluistering van het nieuwe album van de Australische band is duidelijk dat we de band nog lang niet af moeten schrijven. Op The Hypnogogue maakt de band rond lid van het eerste uur Steve Kilbey duidelijk dat The Church nog altijd garant staat voor geweldige songs. The Hypnogogue houdt de aandacht ruim een uur vast met psychedelisch aandoende songs die nadrukkelijk herinneren aan het rijke verleden van The Church, maar die ook eigentijds klinken. The Hypnogogue is een conceptalbum waarop alle songs in elkaar over lijken te lopen en een eenheid vormen. Het is The Church op zijn best en iedereen die de band kent weet wat dit betekent.

De Australische band The Church werd in 1980 opgericht en gaat inmiddels dus ruim 40 jaar mee. De band uit Sydney strooide met name gedurende de jaren 80 en 90 driftig met geweldige albums, maar ook de laatste paar albums uit het inmiddels meer dan twintig albums tellende oeuvre van de band zijn uitstekend.

Voor het laatste wapenfeit van The Church moesten we tot voor kort terug naar 2017 toen het verrassend sterke Man Woman Life Death Infinity verscheen. Het is een album dat ik persoonlijk schaar onder de beste albums van de Australische band, waardoor ik erg nieuwsgierig was naar het deze week verschenen The Hypnogogue.

Er zijn niet heel veel bands die na hun veertigste verjaardag nog albums maken die net zo interessant en urgent zijn als de albums uit de hoogtijdagen van de band, maar The Church slaagt er ook met The Hypnogogue weer in. Van de oerbezetting van de band is inmiddels alleen voorman Steve Kilbey nog over, maar The Hypnogogue klinkt gelukkig onmiskenbaar als The Church.

Ook op het nieuwe album van de band is goed te horen dat de oorsprong van The Church in de jaren 80 ligt. Zeker de combinatie van wat galmende gitaren, diepe bassen en dikke lagen keyboards herinnert nadrukkelijk aan de muziek die in dit decennium werd gemaakt en ook de wat dromerige zang van Steve Kilbey lijkt zo weggelopen uit de new wave van de jaren 80.

De Australische band heeft hiernaast nooit een geheim gemaakt van haar inspiratiebronnen uit de jaren 70, waarvan ik naast vleugjes psychedelica vooral veel van David Bowie hoor. De band vond en vindt de inspiratie tenslotte ook altijd dicht bij huis. Bij beluistering van de muziek van The Church heb ik altijd associaties met de briljante bitterzoete popsongs van The Go-Betweens, die net als The Church meester waren in het schrijven van inventieve popsongs die zich ook onmiddellijk opdringen.

Het is altijd even afwachten hoe het vertrek van leden van het eerste uur wordt opgevangen, maar wat mij betreft heeft Steve Kilbey een stel uitstekende vervangers geregeld, waardoor met name het karakteristieke gitaarwerk op de albums van The Church niet verloren is gegaan op The Hypnogogue.

The Hypnogogue is naar verluidt een conceptalbum. Dat komt bij beluistering van een digitale release altijd wat minder goed tot zijn recht dan wanneer je de beschikking hebt over een platenhoes met veel informatie, maar het album klinkt absoluut als een conceptalbum. De dertien songs op het album laten zich beluisteren als één lange luistertrip, die je ruim een uur lang aan de speakers gekluisterd houdt, al is het maar omdat The Church vaak van tempo en klankkleur wisselt.

Het was ruim vijf jaar stil rond de Australische band, maar The Hypnogogue maakt vrijwel onmiddellijk duidelijk dat Steve Kilbey en zijn medemuzikanten de uitstekende vorm van Man Woman Life Death Infinity hebben weten te behouden. De nieuwe songs van The Church klinken heerlijk melodieus en combineren op fraaie wijze invloeden uit het verleden en heden.

Het zijn bovendien songs die nog lang aan kracht winnen, waardoor ik The Hypnogogue inmiddels alweer een flink stuk beter vind dan bij mijn eerste beluistering. De muziek van The Church is wat mij betreft altijd wat onderschat, maar de Australische band laat ook op haar nieuwe album weer heel veel klasse horen en geeft de overgebleven collega bands uit de jaren 80 stuk voor stuk het nakijken. Erwin Zijleman

Prima review Erwin, keep up the good work!

Na uitvoerige beluistering hou ik mijn eerdere score op 4 sterren. Alles bij elkaar een prima Church album, ook al vind ik de laatste 2 nummers ( Antarctica en Second Bridge) niet bijzonder en halen die het album wat naar beneden.

Ik word wat milder over het album, hoewel hun vorige twee wel beter vind. Ik geef er 3,5* voor.

Ook mijn score, ben niet volledig overtuigd. Maar dikke voldoende…toch?

Cest la vie & i think i knew zijn de toppers van deze plaat. De andere nummers halen helaas het niveau van de eerstgenoemde niet en vallen beetje uit de toon.

Ja er staan weer een paar echte knallers op dit album en ook een paar mindere broeders. Maar ik ben zelf zeer blij met deze ontwikkeling want de vorige twee albums vond ik te gezapig. I Think I Knew is echt een Church klassieker aan het worden voor mij. C'est La Vie is inderdaad ook zeer fraai.

Na paar keer luisteren het album iets meer gaan waarderen.
Aerodrome is ook zeker de moeite waard! Half puntje erbij.

Er blijkt een nieuw album uit te komen binnenkort, met 15 tracks als aanvulling op dit album en verkrijgbaar in ieder geval bij concerten te beluisteren via Spotify. Het album heet: Eros Zeta and the Perfumed Guitars.
Realm of Minor Angels | An Interview with Steve Kilbey of The Church + Video Premiere — Post-Punk.com

Mooi album met de warme stem van Kilbey. Echt een herfstplaat of in ieder geval voor de koude dagen.

The Hypnogogue is ook het prijsnummer hier

Deze kwam vanavond even voorbij, te goed om niet te delen. Wat een fantastische uitvoering!

The Church - The Hypnogogue [KEXP]

Gisteren toch weer even getriggered met de KEXP sessie en het album (en de opvolger) weer even op repeat gezet. Ik heb een enorm zwak voor Kilbey's stem en zijn muzikale projecten en ben blij dat met de vernieuwde Church lineup er weer iets van de oude magie terug is.

Met het album The Hypnogogue bevestigt The Church opnieuw hun meesterschap in het scheppen van dromerige, diep gelaagde klankwerelden. Het album is doordrenkt van prachtig verweven gitaarlijnen – fonkelend, zwevend en rijk aan textuur – die samen een sonisch tapijt vormen waar je moeiteloos in wegzinkt. Centraal daarin staat wederom de onmiskenbare stem en soepele bas van Steve Kilbey, die de muziek als een gids door het etherische landschap leidt. Zijn warme, gedragen voordracht verleent het geheel een tijdloos karakter, zowel mysterieus als intiem.

Hoogtepunt is zonder twijfel het nummer The Hypnogogue zelf – een meeslepend middelpunt waarin alles samenkomt: sfeer, melodie en die kenmerkende Church-magie en ontvouwt zich een reis vol subtiele wendingen en emotionele diepgang. The Hypnogogue is geen verzameling losse nummers, maar een vloeiende ervaring – rijk, elegant en doordacht. Een ode aan vakmanschap, melancholie en de kracht van muzikale verbeelding.