The Cult - Born Into This (2007)

Tja, vandaar ook deze: Proberen kan altijd.

Heb de score inmiddels verhoogd naar 5*
Born Into This groeit met de dag en de Savages Edtion met de bonus CD is de kers op de taart.
Het is volkomen onbegrijpelijk waarom Stand Alone en War Pony Destroyer niet op de "reguliere" CD staan, deze twee nummers maken van Born Into This een geweldig goede CD.
Met name Stand Alone is één van betere nummers van The Cult en dat op een bonus CD nota bene!
Deze CD beoordelen naar aanleiding van de eerste luisterbeurt is haast onmogelijk.
Met name de bassist Chris Wyse en drummer John Tempesta leveren een groot aandeel in deze CD, vasthouden die mannen en niet weer op pad gaan met een andere ritme sectie.
Maar het mooiste is nog de sticker die bij die Savages Edition zit, ik ben zo blij als een kind!

Ik volg de Cult al jaren niet meer (na Sonic Temple ben ik afgehaakt), dus ik verwachtte totaal niets van deze cd, maar twee luisterbeurten verder ben ik toch lichtelijk verrast, want dat het een voldoende zou worden had ik niet verwacht .
Sterkste punt van de cd vind ik de ritmesectie die lekker opzwepend bezig is en ook de stem van Ashbury blijft een genot om te horen. De teksten zullen als vanouds wel weer zwak zijn (een titel als Dirty Little Rockstar belooft niet veel goeds) en er had wel wat meer melodie in de nummers gemogen.
Nog maar een paar keer luisteren voor een definitef oordeel.

Even een linkje met wel een heel slechte review. Het is erg overdreven. Hij heeft wel een punt met sommige commentaren, maar hij overdrijft wel heeeeeel erg. Dat heel veel riffs jatwerk zijn is al jaren bekend. Het intro van Soul Asylum van Sonic Temple (1989) leek wel heel erg op het intro van Kashmir van Led Zeppelin en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Hij is wel heel erg gefrustreerd. Ik heb er wel om moeten lachen.

http://www.knac.com/article.asp?ArticleID=5903

Ik zei hiervoor al: Je houdt ervan of je haat het. Een tussenweg is er vaak niet.

Lekker album weer van Ian en Billy. Het rockt gewoon lekker, met de nodige rauwheid, de ritmesectie is lekker strak en Billy weet weer een paar lekkere riffs uit zijn gitaar te persen. En de productie is heel transperant, wat een goed geluidsbeeld oplevert. Geen moeilijk doen maar gaan album. Alleen "Holy mountain" vind ik een echt tegenvallen.

Geweldig album!
Lekker om Ian's stem weer te horen.
Hun vorige album was een lichte teleurstelling, maar deze telt voor twee.

Ik heb de plaat incl. bonus besteld.
Ik kan niet wachten op die bonus, ik heb nu alleen nog maar de eerste 10 nrs gehoord.

Die bonus is het wachten meer dan waard, met name Stand Alone is geweldig en War Pony Destoyer stampt een fijn stukje verder waar Star in 1994 is opgehouden.
Blijft na ruim 4 weken dagelijks luisteren nog steeds een erg goede CD!

Dirty Litte Rock Star is een stuitend slecht nummer, alleen de riff is goed en die is gejat van The Stones.

Het geluid is minder massief dan het voorgaande album, maar dit alles kan me gewoon niet meer boeien.

Als ik Electric of Sonic Temple uit de kast haal, valt me op dat zelfs doorsnee nummers met gemak de betere van de laatste twee cd's overtreffen.

The Cult is dood.

tuurlijk is The Cult dood....

GEWELDIG ALBUM !!
Alleen maar lof voor deze band, nou ja Astbury en Duffy , die meer downs dan ups hebben gehad in hun carriere.
Heel knap om na zoveel jaren nog met zo'n album tevoorschijn te komen.
Super geproduceerd.
Vooral Illuminated , tiger in the sun en citizens zijn gewoon geweldige nummers waar menig rockband een voorbeeld aan kan nemen.
Ook astbury's stem is weer helemaal top terwijl hij toch ook alweer zo'n 45 jaar is met een behoorlijk alcohol en drugsverleden.
Holy mountain als enige een beetje raar , Astbury solo!
Je merkt gewoon dat ze er weer enorm veel zin in hebben.

Ik begrijp zo iemand als Aazhyd niet die niets begrijpt van dit album !
Nou ja luister maar eens om je heen .Er zijn de laatste tijd weinig platen zo goed als deze uitgekomen.
Ga maar eens live naar ze kijken dan piep je wel anders !
Zeker een panic in the disco fan ofzo !!

The Cult is niet dood , leve The Cult

Ik ken dit album (nog) niet, maar fuck............hoezeer ik meega met mikevonhell met 'ga maar eens live naar ze kijken, dan piep je wel anders'. Het zijn verdorie echte rockbeesten! En knap idd, dat die gasten na al die ups en downs, na 25 jaar nog altijd weten te knallen op het podium. Op één punt wil ik wel geloven dat het correct kan zijn wat Aazhyd zegt, dat de riff van 'Dirty lil' rockstar' gepikt, gestolen zou zijn van de Rolling Stones. Ik heb namelijk wel vaker riffs gehoord van ze die ik zo bij de Rolling Stones plaatsen kan. Maar voor deze zou ik dan maar eens dit album moeten luisteren.
Hoop iig dat ze maar weer snel de lage landen langsgaan. Ik vind het altijd weer byzonder om (beton-)rockmuziek te beleven op de Cultmanier..

Ach, dat werd in 1987 ook al van 'Love Removal Machine' gezegd. Zou ook een Stones rip-off zijn (en daar leek het idd op)......maar ja....liever goed gejat dan......

Het verschil is dat Love Removal Machine een goed nummer is.
Er bestaat overigens ook een vroege versie van LRM waar die riff nog niet in zit.

Je bedoelt denk ik de versie die op Pinkpop 1986 werd gespeeld (samen met 'Electric Ocean') en waarvan de studioversie als onderdeel van 'The Manor Sessions' op CD is uitgebracht. Die sessies betroffen de studio-opnames voor het uiteindelijk geaborteerde album 'Peace'.

Ik heb net nog even geluisterd en die riff van LRM zoals die op Electric is te horen, zit toch ook al in de manor sessions-versie.

Maar doel je mss op nog een andere (nog vroegere) versie?

Op Rare Cult - The Demo Sessions: The E.Zee Demos staat de oerversie van LMR, een soort van Sanctuary versie 2 en toch iets anders, maar achteraf misschien wel beter dan het "origineel" zoals dat op Electric staat.
Zo is het ook gespeeld op Pinkpop in 1986.

Precies, die bedoel ik. Ik heb een live bootleg uit Rome 1986 waar diezelfde ook gespeeld wordt. De nu zo bekende riff ontbreekt. Toch is het een goed nummer.

Dat pinkpop-concert heb ik nog ergens op casette staan. Zou ik moeten zoeken en nog eens beluisteren. Mijn geheugen laat me hier in de steek.

Ik vind deze cd nu juist wat minder dan de voorganger....

Tot nu toe nog niet overtuigend, echo's van electric en ik hoor vooral veel terug van hun plaat The Cult(die ik hoger waardeer). Het lijkt op een herhalingsoefening met een wat meer rechttoe aan rockend geluid.

Gisteren naar hun concert in Paradiso geweest mooie set met goede dwarsdoorsnede van hun complete oeuvre. The Cult ROCKT, nog steeds (misschien zelfs wel more than ever...)

Ik las overal dat dit geen best album is dus ik had nooit de moeite genomen om 'm in huis te halen. Totdat we laatst een te gek concert van The Cult mee hebben gemaakt in de Oosterpoort! Ik zag dit album, de savage edition, voor 3 (!!) euro op Marktplaats staan laatst dus toch maar aanschaffen. En verdikke, ik moet nooit meer op recensies afgaan want dit is een geweldig Cult album!! De heren klinken heerlijk gedreven en rocken als in hun beste dagen. Ik heb 'm nu nog maar een paar keer geluisterd maar vind 'm helemaal te gek!

Inderdaad een erg onderschatte plaat. Indertijd ook behoorlijk afgebrand, maar geheel ten onrechte als ik het gros van de reacties hier ook lees. Lekkere plaat!

de Cult anno 2007 is dat nog relevant? Getuige dit -niet vragen waar je die riffs nog meer van kent- stevige rock plaat, doen ze nog aardig hun ding. De hoes zullen we het maar niet over hebben, want die is waardeloos. De muziek daarentegen mag er zijn, leuk voor tussendoor en het hoeft helemaal niet afgebrand te worden, gewoon van genieten en niet over- of onderschatten.

Ik vind de zang van Astbury ook zo achteruit gegaan in de loop der jaren. De maniertjes nemen de overhand en echt mooi wil het maar niet worden.

Mijn gevoel is positiever geworden, gegroeid. Dat komt ook door de prima bonusnummers en het concert in Paradiso. Lekker ouderwets op dreef. Ian blijft mijn favoriete rockzanger.

Ik ben overigens een groot Stones fan en mij maakt het niet uit dat ik riffs van hun terughoor in The Cult. Zie het als een ode.

De Savage Edition meegenomen bij de MM voor nog geen 4 euro.Lekkere opzwepende plaat met een heerlijk log geluid.Prima voor in de auto,al moet je er voor waken dat je dan je gaspedaal iets te diep intrapt.Verassend is het allemaal niet ,maar degelijk wel.Prima plaat hoor. 4 sterren

Een redelijk album van The Cult. Mijn verwachtingen lagen hoog en misschien té hoog. Zie ook het enthousiasme dat ik hier al tentoon spreidde bij de aankondig van het album en mijn aanschaf. Na een wat langere tijd moet ik vaststellen dat ik dit album slechts nog sporadisch opzet... Of: ik speel er losse nummers uit, zelden als geheel...

Sommige nummers klinken erg lekker, en inderdaad sommige riffs zijn een beetje veel gejat. Maar ook de 'Love Removal Machine-riff' (van Electric) was schaamteloos gejat van The Rolling Stones' 'Start Me Up' en dat vind ik beide geweldige songs...

'Born Into This' is goed. Maar nooit wordt het 'wauw'. Al klinkt die single 'Dirty Little Rockstar' toch erg lekker en zowat alle tracks van de bonus-CD zijn top. Je vraagt je af waarom die niet op het regulier album werden gezet...

Niet Cult's sterkste, maar als die rockt, dan rockt die goed. Soms weer wat dance invloeden maar helaas ook een mindere ballad. Jammer dat er geen Doors invloeden te horen zijn, wat toch wel mogelijk was geweest na Ian's uitstapje. Een kleine 3.5 .

Deze maar snel even erachteraan gegooid. Hier word ik dan weer echt niet vrolijk van. De band gaat weer terug naar het titelloze album uit 1994. In die zin een stijlbreuk omdat de heren Astbury en Duffy niet de trends volgen, maar uitgerekend deze sound is toch wel heel erg jammer. Ik had toch wel graag een voortzetting gezien van het Beyond Good And Evil. Daarbij is dit voorlopig toch wel het minste album van The Cult. Een superdegelijke rockplaat is het geworden, maar zonder enige inspiratie of vuur. Het enige mooie was de stilte na afloop.


Tussenstand:
1. Love
2. Ceremony
3. Beyond Good And Evil
4. Sonic Temple
5. Dreamtime
6. Electric
7. The Cult
8. Born Into This

Fijner om naar te luisteren dan de dichtgeplamuurde voorganger. De energie en sfeer van deze plaat doen me denken aan die van Electric, van twintig jaar eerder.