The Alan Parsons Project - Anthology (1991)

Voor deze band moet ik wel in een bepaalde stemming zijn, maar dan vind ik het allemaal mooie muziek. Het grootste deel van de nummers zijn gewoon goed en mooi. Zelfs de scherpste randjes zijn nog erg poppy, soms zou je willen dat ze eens gek gingen doen. Met deze in huis hoef ik niet zo nodig afzonderlijke CD's te hebben.

Alan Parsons schuwt bepaald niet een verzamelaar meer of minder, ik tel er al zo 10 op musicmeter.

Déze Anthology (in 2002 was er nog weer een andere) was dan nog één van de eerste.

The Alan Parsons project is nu juist bij uitstek een band, waarbij compilaties niet goed werken om een indruk te krijgen van de muziek van deze Engelse groep.

Het Projekt werkt alleen maar met thematische cd's, waarin muziek bij elkaar thuis hoort, in elkaar overvloeit e.a. Veel echte hits heeft The Alan Parsons project nu ook weer niet gehad, 10 verzamelalbums is ook wel heel erg sterk overdreven.

Het aantal studio cd's van het duo Parsons - Wolfson is te overzien. Wie van deze muziek houdt, wordt geadviseerd deze cd's te kopen en de compilaties links te laten liggen.

Een op het eerste gezicht wat merkwaardige selectie van de 9 Arista-albums, waarbij natuurlijk het indrukwekkende debuutalbum al buiten de boot valt. Wie verzint het om met Genesis CH.1 Vs.32 te beginnen (?). Van Pyramid wordt alleen het instrumentale Hyper Gamma Spaces meegenomen. Dat kon beter! Vanaf dat moment is de samensteller (Michael Heatley) weer bij zinnen, want ik kan me prima vinden in de verder gemaakte keuzes. Van Vulture Culture (1984) de ballad The Same Old Sun, tja, daar is wat voor te zeggen.

Na de remasters van de APP-albums, vanaf rond 2006, zijn we gewend geraakt aan de wat steriele benadering van die serie en valt de onbewerkte master die gebruikt is goed uit. Net even anders en minder gepolijst. Dus toch maar bewaren, deze CD. Een Britse uitgave uit de 'connaiseur collection' onder licentie van Arista: toe maar.