Hammock - Love in the Void (2023)

Hammock is een Amerikaanse band die is opgericht in 2003 en die vanaf 2005 aan de lopende band albums uitbrengt. De band heeft twee leden, Andrew Thompson en Marc Byrd. Dit is inmiddels album nummer 18 volgens Discogs hoewel op de eigen site van de band is vermeld dat dit album nummer 11 is. En ook dat is bijzonder want op de eigen album page van de band staan 14 albums vermeld.

Hun stijl laat zich het best omschrijven als Ambient Postrock. De meeste albums zijn onder hun eigen label verschenen (Hammock Music)

Het is het stevigste album tot nu toe van Hammock zo lees ik op hun homepage. De frustraties en ontberingen van de corona pandemie vinden hier blijkbaar hun uitweg. Voor mij is dit het derde album van de band dat ik beluister, na Kenotic (1e album-2005) en Oblivion Hymns (4e album – 2013). Het debuut klinkt in elk geval een stuk meer ambient en datzelfde geldt voor Oblivion Hymns.

Love in the Void kent meer ritme. Zo is er een drum aan de muziek toegevoegd waardoor er een geheel andere sound ontstaat. Deze nieuwe benadering bevalt me wel. Toch vind ik dit album niet slechter of beter dan de eerdere albums. Het is een beetje appels en peren vergelijken. Ook nieuw en bijzonder is de zang in Undoing en Denial of Endings. In momenten staat de muziek niet ver af van de shoegaze van Slowdive. Ook iets voor liefhebbers van The Album Leaf.

Houd je van relaxte muziek met veel atmosfeer probeer dit album dan eens.

Deze muziek brengt je al snel in hogere sferen (ja, hoger de atmosfeer in kan ook nog wel) en dat onder het genot van slechts één kopje rooibos thee. Het is echter geen album dat ik vaak zal beluisteren, maar mooi is het wel. Voor de liefhebber van zweverige/dromerige* muziek met een scheutje 'shoegaze'.


*doorhalen wat niet van toepassing is