Tygers of Pan Tang - Spellbound (1981)

Tygers of Pan Tang is een Britse groep behorende tot de beweging "New Wave of British Heavy Metal" die zijn intrede deed begin de prachtige jaren tachtig. Dit is hun tweede album. Tip voor de liefhebbers: de eerste vier albums zijn o.a. met gitaarheld John Sykes (Thin Lizzy, Whitesnake, Blue Murder) die altijd garant staat voor vet gitaarwerk. Dit is een schoolvoorbeeld van de prille metal begin jaren tachtig: veel inventief gitaarwerk van beide gitaristen, goede songs en nog altijd veel melodie, zoals ik ze graag hoor. Een goed lekker klinkend album. De originele versie bevat de eerste tien nummers, de remaster uit 1997 bevat nog vijf nummers die ik alvast toevoeg. O nostalgie, waar ben je gebleven…

Zoals het weer plotseling kan omslaan, zo sloeg in 1980 het weer in Hardegitarenland om. Met de New wave of British heavy metal stapte een nieuwe generatie heavy bands naar voren met een stijl die beduidend heftiger was dan voorheen. Harder en sneller.
De invloed hiervan liet zich ook in Nederland volop gelden bij pubers zoals ik. Geboeid volgden we hetgeen er in het land van Margaret Thatcher gebeurde. In 1981 draaide Hanneke Kappen in haar programma Stampij een nieuwe band, die indruk maakte met hun tweede album.

Ten opzichte van hun debuut maakten Tygers of Pan Tang reuzestappen vooruit. De reden hiervan was de toetreding van twee nieuwe, onbekende leden. Jon Deverill verving de vorige, matige zanger. Met zijn heldere, emotionele stem klinkt iemand die uiterst geschikt was voor krachtige melodieën.
Gitarist John Sykes voorzag de band van flitsende solo’s, die op het debuut ontbraken. Hiermee had de band naast Robb Weir een tweede gitarist en daarmee een zwaarder geluid. De “oudgediende” gitarist concentreerde zich daarmee vooral op componeren en slaggitaar.
Spellbound bevat lentefrisse metal zoals dat in die dagen "moest": meestal uptempo of sneller dan dat, sterke riffs en een (voor die dagen) vette en tegelijkertijd heldere productie, dit laatste dankzij producer Chris Tsangarides.

Nog altijd verschijnt een grijns op mijn gezicht als ik dit album hoor. Het enthousiasme van de bandleden overspoelt je continu: jonge en getalenteerde honden die de wereld wilden veroveren. Hoge tempo’s, gitaarmuren, sterke composities en relatief korte songs bepalen de sfeer.
Enigszins gedateerd doet het drumwerk van Brian Dick aan, die nog niet dubbele basdrumpatronen laat horen, zoals in die dagen wel het geval was bij onder meer Motörhead en Saxon. Desdanks mept hij de boel energiek aan elkaar, terwijl heerlijke riffs worden afgewisseld met talrijke flitsende gitaarsolo's. Op Take It klinkt zelfs een fijn gitaarduel tussen Sykes en Weir.

De plaat bevat één semi-ballad: Mirror bevat zowel emotionele zang (wat ís die Deverill toch een natuurtalent!) als gepassioneerd spel en laat alweer de nodige energie uit het vinyl spatten. Tsangarides voorzag Mirror en het midtempo Don’t Stop By van spaarzame toetsen en in laatstgenoemd lied zijn bovendien pauken te horen, die de vette sound extra dik aanzetten.

Hoe groot de voorwaartse stappen waren die de band maakte tussen de bezetting van het debuut en die van Spellbound, liet Hanneke Kappen horen toen ze een liveversie van Slave to Freedom draaide, B-kant van single Don't Stop By. Hier de versie van Wild Cat (1980) en daar de live-singleversie (1981). Niet normaal hoeveel beter de versie met Deverill en Sykes is.
Op streaming is de trackvolgorde van het album gewijzigd. Op de (voormalige) B-kant zijn Tyger Bay en Black Jack met elkaar verwisseld. Hierdoor is het zwakste nummer het één na laatste geworden, maar zelfs deze is goed te doen. Wat word ik toch weer vrolijk van dit plaatje!