Nakhane - Bastard Jargon (2023)

Het is al weer vijf jaar geleden sinds het tweede album van Nakhane You Will Not Die verscheen. Debuut Brave Confusion stamt uit 2013 dus je zou zeggen dat we elke vijf jaar een album kunnen verwachten van de Zuid-Afrikaanse zanger, acteur, boekenschrijver die al weer een tijd in het Verenigd Koninkrijk woont.

Nakhane verzekerde me deze week nog het volgende: 'And I’m already working on the next one. It will NOT be 5 years again'. Dat is mooi. Maar mijn antwoord was uiteraard: 'eerst Bastard Jargon'.

Aanvankelijk was er een heel andere hoes gepland, bijzonder fraai en het deed me denken aan foto's van Erwin Olaf. Maar helaas. De platenmaatschappij besloot anders. Blijkbaar vonden ze het niet verkoopbaar.

De vraag is dan of dit album onder de noemer “existential sex album” wel gaat verkopen natuurlijk. Waar Nakhane op de voorganger afrekende met zijn gelovige opvoeding, daar moest dit meer feest worden. Meer pop. Meer queer (Nakhane identificeert zich tegenwoordig als non-binair). Niet voor iedereen weggelegd zou je zeggen. Maar misschien dat de medewerking van Nile Rodgers helpt. Nile is te horen op o.a. de eerste single van dit album, Tell Me Your Politik, waar ook Moonchild Sanelly op te horen is.
En op de tweede single Do You Well horen we Perfume Genius, ook niet de minste. Nog steeds een geweldig nummer.

Ik hoop dat deze namen een beetje helpen om de aandacht voor dit album wat te vergroten, en anders doe ik gewoon weer mijn best het te steunen.

Eerder dit jaar verscheen de EP Leading Lines met daarop vier nummers die ook op Bastard Jargon te vinden zijn. De genoemde singles Tell Me Your Politik en Do You Well, plus single nummer drie My Ma Was Good en vier You've Got Me (Living Again). Na deze EP kregen we ook nog Hold Me Down en Standing in Our Way voorgeschoteld.

Tell Me Your Politik swingt de pan uit en de bijdrage van Moonchild Sanelly is een verrijking. Fijn ook dat Nile Rodgers te horen is. Sympathieke artiest lijkt mij. Een lekker fel nummer dat te horen is na de funky, opener The Caring. Een nummer dat duidelijk aantoont dat dit album luchtiger mag zijn en vooral dansbaar, zonder dat het een typisch dansnummer is.

The Conjecture heeft een jaren '80 vibe voor mij. Ook hier een meer funky geluid met een lekkere beat. Die beat is momenteel wel belangrijk gezien ook de recente live optredens die Nakhane in Australië heeft gegeven samen met drummer Keir Adamson die ook bij zijn vorige tour in 2018 aanwezig was. Een tweemansband dus met de nadruk op percussie en natuurlijk de zang van Nakhane.

Hold Me Down heb ik bewust een beetje links laten liggen omdat ik anders te veel nummers door en door zou kennen. Het is een rustig nummer waar Nakhane's zang meer centraal staat. Sfeervol en even zorgend voor een fraai rustmoment. Een echte pop-ballade.

Hierna volgt Hear Me Moan. Met zo'n titel begrijp ik de term existential sex album wel. Het is duidelijk een andere stijl dan we van Nakhane gewend zijn. Even denk je te maken te hebben met een instrumentaal nummer omdat het intro twee minuten duurt. Maar dan neemt het ineens een andere wending. Nakhane draagt het nummer een beetje voor. Dit is intrigerend en een richting die ik zeer interessant vind.

De omslag naar het luchtige popnummer Do You Well met Perfume Genius is dan ineens groot. Maar hoe dan ook is dit nummer echt één van mijn favoriete Nakhane nummers geworden. Ik kan er echt heel erg blij van worden. Hier krijgt de term 'dansbaar' echt vat op mij. Hoe vaak ik al niet huppelend door mijn huis ben gegaan! Past een beetje in het rijtje nummers als New Brighton (met Anohni).

My Ma Was Good was de derde single. Een prima, zwoel nummer. Meer een albumtrack dan een single wat mij betreft. Maar wederom lastig stilzitten als je dit hoort.

Dat gaat ook een beetje op voor de laatste single You've Got Me (Living Again), welke me doet denken aan de stijl van debuut Brave Confusion.

Standing in Our Way leunt op funky gitaarrifjes en wederom ritme. Dit klinkt ook meer als een popnummer met een flinke scheut soul. Het einde krijgt de scheurende gitaar die we ook in Tell Me Your Politik konden horen.

In afsluiter If You Were to Complain staat de prachtige zang centraal, toch wel iets waar ik enorm voor val. Het nummer opent grauw en bloeit dan ineens open. Het zou goed passen op voorganger You Will Not Die. De heftige synths vallen hier naast de (hoge) zang het meest op. Een uitstekende afsluiter wat mij betreft. Een afsluiter die een beetje alle kanten opgaat, wat overigens niet storend is, maar ik kan me voorstellen dat anderen dat misschien wel zo kunnen ervaren.

Bastard Jargon is een stuk luchtiger dan You Will Not Die; opzet geslaagd dus. Eerlijk gezegd merk ik dat ik momenteel ook meer behoefte heb aan wat luchtiger muziek. Pop doet het dit jaar goed bij mij (ook Nederlandstalig trouwens, maar dat terzijde).
Misschien is het de grauwe winter die maar door blijft etteren, of de toestand in de wereld. Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik een echte fan ben van Nakhane en de persoonlijke band maakt het allemaal wat lastiger om het objectief te beluisteren. Gelukkig hoef ik niet teleurgesteld te zijn, want dat is toch altijd een risico met artiesten die je hoog hebt zitten.

Bastard Jargon is een heerlijk album waar ik blij van word. Als de lente niet wil komen dan ligt ie in elk geval op mijn draaitafel in de vorm van tien nieuwe Nakhane nummers.