Robin McAuley - Alive (2023)

Lyric Video voor Can't Go On: https://www.youtube.com/watch?v=9zkOXZM7pvk&list=WL&index=19

Twee jaar na het wat plichtmatige Standing On the Edge komt McAuley met een album dat als twee druppels lijkt op de voorganger. Op zich vormt dat geen probleem, hij is immers op een leeftijd dat je niet zozeer de drang meer hebt om grenzen op te zoeken en hij begeeft zich in een genre waarbij vernieuwing niet direct voor de hand ligt. Dat wil niet zeggen dat je niet wat creatiever te werk kan gaan. Alive is ingespeeld door een handjevol Italiaanse muzikanten die zich weliswaar redelijk van hun taak kwijten maar ook niet direct overlopen van inspiratie. McAuley heeft zijn zangpartijen waarschijnlijk elders opgenomen en daardoor mist het geheel een bepaalde homogeniteit.

Zo op het eerste gehoor is er niet veel mis met de songs maar na enkele draaibeurten begint de wat formule matige insteek op te vallen en mist het songmateriaal frisse details. Een plaat die aan je voorbij trekt zonder dat je er erg in hebt, maar waarvan je bij het einde denkt; wat heb ik nu eigenlijk zitten te beluisteren.

Ben het in grote lijnen wel met je eens. Als zanger heb ik McAuley hoog zitten. Zijn platen met Schenker reken ik tot de beste die de blonde gitaarvirtuoos heeft uitgebracht. Ook de albums met Grand Prix en Black Swan die McAuley heeft ingezongen vind ik prima. Maar daarnaast? Oja, zijn solo plaat Business as usual vergeet ik helemaal. Mag er ook absoluut zijn. Maar verder is het veelal middelmatigheid waar zijn naam opduikt. Nooit slecht en altijd een voldoende maar...het ontbreekt te vaak aan goede songs. Ook op dit album is dat wederom het euvel. Luistert lekker weg maar inderdaad, het is afgelopen zonder dat je het in de gaten hebt.

McAuely heb ik altijd een zwakke zanger gevonden. Heeft even furore gemaakt bij Schenker, maar ook dat vind ik zwakke albums. Hij is imo een 3e rangs zanger die hier en daar een leuk nummer heeft ingezongen, maar daar blijft het ook bij.

Ja doe mij ook Barden maar

De tweede soloplaat van Robin McAuley, bij mij voorheen bekend van zijn werk met Michael Schenker en sinds kort van Black Swan.
Nou ja, tweede soloplaat? Op Discogs ontdek ik dat hij in 1985 pop maakte met het nummer Eloise (cover van de klassieker van Barry Ryan uit 1968), waarvan in 1986 een orkestrale versie verscheen, te vinden op YouTube. En in 1994 maakte hij met Frank Farian, die van Boney M en Eruption en Milli Vanilli, een remake van Rikki Don't Lose That Number van Steely Dan; zie hier voor de videoclip.

Om de één of andere reden doen sommige albums het steevast beter bij mij in de auto. Zo ook Alive, dat zittend (thuis of op werk) of op de fiets niet binnenkwam. Wat is het dan dat ik achter het stuur met 100 km/u wél wordt gepakt door het uptempo Bless Me Father, powerballad Can't Go On en The Endless Mile met een lekker aor-synthintro dat vervolgens aangenaam vlot vervolgt?
Of in de tweede helft het midtempo My Only Son, het krachtige When the Time Has Come, het snel riffende Stronger than Before en het vrolijk stoempende Who I Am?

Al met al is dit album iets steviger dan voorganger Standing on the Edge, waarbij McAuley vaker de toppen van zijn longen opzoekt. Maar dát verklaart niet waarom ik toch werd gepakt door de muziek. Nee, het zit 'm in de melodieën die me gek genoeg doen denken aan het beste van Ozzy Osbourne. Sterker nog, zojuist onderweg hoorde ik in mijn hoofd hoe de madman deze nummers zou inzingen.

Regelmatig spetterend gitaarwerk van Andrea Seveso en op Fading Away en My Only Son van Tommy Denander; niet elke solo is even mooi opgebouwd, maar er zit genoeg aangenaams in. Met als grootste troef de melodieën, gezongen door McAuley met zijn rauwe stem; hij is weliswaar niet van een bovenklasse, maar evenmin een prutser. Dankzij de zeven sterke uitschieters is Alive een volle 8 waard.


,

Zijn album met Grand Prix ook eens checken! Denk dat je dat ook zeker kunt waarderen. Al zijn hun albums met Bernie Shaw (Uriah Heep) stiekem iets beter

Niet per se een aanrader, maar je bent wellicht op de hoogte van het album dat McAuley opnam met de Far Corporation? Een onwaarschijnlijke plaat met zwaargewicht-sessiekrachten als Curt Cress, Simon Phillips, Steve Lukather, David Paich, Bobby Kimball (meer dan de helft van Toto dus) en Mel Collins, maar dan aangevuld met Duitse muzikanten uit de stal van Frank Farian, die het ook produceerde.

Een op zijn minst opmerkelijk album, met een paar goede nummers en een paar mindere. En met een jaren 80-cover van Stairway to heaven, met McAuley als leadzanger. Grappig en vervreemdend is om de stem van Farian zelf halverwege dat nummer te beluisteren ("...and it makes me wonder..."), want dan is het net of je Bobby Farrell van Boney M hoort. Want diens stem vulde Farian natuurlijk zelf in op de plaatjes van Boney M. Vooral leuk om te beluisteren als curiosum...

Dank voor de tip!!!!