The True Faith - Go to Ground (2023)

Ik luister alles. Behalve hiphop, de meeste Nederlandstalige muziek en dance/techno gebruik ik alleen om de buurman te jennen als hij weer eens de klopboor uit de kast heeft getrokken, want dat doet ie bijna elk weekend.

Ik luister echter niet alles binnen een 'genre'. Originaliteit binnen de rock en pop bestaat niet meer. Bands die zich wel origineel wanen (en het toch vooral weer niet zijn), zijn voor mij nauwelijks nog te beluisteren. Belangrijk is wel dat een band een persoonlijke stempel op haar muziek kan drukken.

En ja... de liedjes moeten vooral prettig in het gehoor liggen. De zanger moet toonvast zijn en een fijn stemgeluid hebben.

Wat betreft The True Faith en dit album. Het album luistert lekker weg, al lijkt het soms 'verdacht' veel op een heel bekend bandje. Dat komt - denk ik - grotendeels door de zanger van The True Faith. Hij zingt dan wel een toontje lager, maar bijna op dezelfde manier. Maar het zijn over het algemeen prettige liedjes in een voor mij lekker tempo.

Ik moet het album nog wel een keer goed beluisteren en dat doe ik dan met de nodige plezier.

En daar gaat het om!

Het album gisteren binnengekregen. Het is nu gemakkelijk verkrijgbaar in Europa via het Franse Manic Depression label.

Voor mij is dit van begin tot eind genieten, ik vind dit alvast een toppertje van dit jaar. Het heeft alles wat de jaren 80 new wave/postpunk bands zo aanstekelijk maakten. Ik geef toe, dit is voor mij een aangename trip naar Memory Lane, dit had net zo goed in 1983 uitgebracht kunnen worden. De intensiteit en sfeer van het album doen mij nog het meest denken aan The Chameleons en Echo & The Bunnymen . Ik vind alle songs goed maar niet allemaal even sterk, vooral het eerste gedeelte (t/m nr 6) is het sterkst. Songs als Minimal Change, Down to the Knees en Feet Held to the Fire zijn stuk voor stuk hoogvliegers wat mij betreft.

Staat voorlopig op herhaling!