The Pretty Things - The Pretty Things (1965)

De Pretty Things -van hun fans ook The Pretties genoemd- begonnen in de sixties als een Ryhtm & Blues inspireerde Rockband net als de Rolling Stones. Dick Taylor, hun lead guitarist, was deel van "Little Boy Blue and the Blues Boys" samen met Mick Jagger, Keith Richard and Ian Stewart...the pre-Rolling Stones dus. Uit deze periode bestaat wel Kassetten opnames maar beslist geen Studio recordings. Als Brian Jones dan bij deze formatie mee deed wisselte Dick Taylor naar de bassguitar. Maar Dick Taylor had meer zin in leadguitar en formierte met de zanger Phil May de "Pretty Things"
Taylor was dan weer Leadguitar, Phil May zang en harmonica, Brian Pendleton rythm guitar, John Stax bass en Vivian St John Prince on drums

Die Pretties hebben samen met de "Yardbirds" and Van Morrisons "Them" een hooge invloet op honderten van garage bands gehad
als b. v. MC5"" en "The Seeds"

Hun eerste songs en platen waren blues infuenced bij Bo Diddley - hun band naam was van Diddleys song "Pretty Thing" overgenomen en Jimmy Reed. Een van hun eerst success was "Midnight to six men" een definitie van Mod-lifestyle. Die Pretties experimenteerden ook met psychedelica en produceerden S.F. Sorrow en zomeede de eerste Rockopera, recorded in de Abbey Road studios.

Met personeele veranderingen wisselte ook de sound van de Pretties in richting Rock, Hardrock en CSN & Y achtige productionen. Maar ze zijn weer al jaaren terug bij de Blues. Van de eerste line-up ziiten er alleen nog Dick Taylor en Phil May in de bandj. Ze touren nog stets, zijn ook vaak in Nederland.

Deze debuut plaat begrijp ik als hun beste plaat...maar echt slechte platen hebben ze nooit gemaakt...tot heden niet!

Het is 1965, s avonds op ons kamertje wat ik met mijn oudere broer deelde. De opklapbedden. De V&D koffergrammafoon met luidspreker in de deksel.
Broer is er niet, ik draai de platen. De LP's
Hoe is het mogelijk dat je na 44 jaar nog precies van elke song van deze LP de woorden en de muziek kent ?
Dat je van "Moon is rising " nog steeds onder de indruk bent ?
" She's fine she's mine", schitterend.
"Unknown Blues"met dat kloppen op die stoel.
Het is zo vreselijk mooi.
Onmiddelijk komen de herinneringen naar boven, meteen.
Dit was absoluut 1 van de meest gedraaide LP's bij ons thuis.
Samen met de LP's van The Kinks en Them.
We waren niet zulke Beatle fans thuis en luisterden meer naar dit soort muziek..
Maar dit is 1 van de meest, ik zal maar zeggen, tijdgebonden LP's.
1 van de meest gedraaide ook, absoluut.
Ik zie alles voor mij, ons huis, de kolenkachel, onze straat, de Sloterplas, bij de Sloterplas de bekende namen van bands op de muren gekalkt. Amsterdam West .
Alleen de hoes alleen al, ik vond het veel gelijkenis hebben met de Nachtwacht van Rembrandt.
Wat een schitterende herinnering aan een tijd die nooit meer komt.
The Pretty Things, een van mijn meest favoriete bands.

The Apples - The best there is ..........

@Droombolus

Er gaat een heel vaag lichtje branden...
Was dat ook Sloterplas ? Net zoals The Kingbees, The Mads ?
Man wat een tijd..
Volgens mij was onze hoes van The Things hetzelfde maar dan met een gele band.
En die singles, Honey I Need was de eerste met B kant I Can Never Say.
Ik had nog nooit zoiets gehoord, ik wist toen niet zo goed waar in het moest plaatsen, qua muziekstijl.

15 euro op Marktplaats..., wat betaalde je 2e hands bij Concerto, 2 gulden of 2,50 gulden ?

Yup ! Stond op de zijkant van de flat kruising Tussenmeer en Lelylaan. Ik zat op de OSG en daar fietste ik iedere dag langs ......

Ik kocht Rosalyn / Big Boss Man bij Concerto voor 1.50 .......... Helemaal grijs gedraaid die 45 ..........

Het is lang geleden. Bij Concerto had je van die pick up's staan met van die hoorns die je tegen je oor aan moest houden, later koptelefoons. Soms zat ik te luisteren zonder wat te kopen.
Daar zeiden ze wel eens wat van.
De Sloterplas. Wat een geweldige tijd. Meestal waren we aan de steiger van de Oostoever. Soms ook aan het sluisje van de Burg. Cramergracht. Tot er weer een VW busje kwam met agenten van de Lodewijk van Dijsselstraat met lange wapenstokken.
Vlak voor ik naar Gelderland verhuisde, in 2006, met de paarden en alles, we woonden in landelijk Amsterdam West, ben ik nog eens teruggegaan, naar de Sloterplas, de steiger en alles.
De plas zag er nog zo uit als in 65, maar het gevoel, dat kreeg ik niet meer.
Ik dacht, ik zal hier wel nooit meer komen.
Ik loop erbij als een cowboy, ik doe aan westernriding en hou van de westernstyle. Als mensen mij spreken zeggen ze vaak, ah je houdt zeker veel van countrymusic.
Hou ik van ja, draai ik ook, maar zit niet in mijn hart.
In mijn hart zitten songs zoals Rosalyn van The Things, I need you van The Kinks, de eerste LP van Them.
Pretty Things zijn onlosmakelijk met die tijd verbonden.
Hoor ik ze, zie ik bij elke song precies de tijd, de plaats.
Het is werkelijk ongelooflijk wat een impact zo een plaat heeft gehad.
Het is ook niet gedateerd ofzo bij mij, wat ik bv met Lp's van John Mayall wel had.
Nee, ik vind het nog steeds heel sterk.
Big Boss Man, dat vond ik ook zo een goed nummer.

Lieve generatiegenoten, u zegt het, wat een heerlijke tijd...
In Haarlem hadden wij The Jokers (later Ekseption), met Rob Kruisman, die op ons middelbareschoolfeestje 'Hey Mama Keep Your Big Mouth Shut!' het gymlokaal in brulde tot verbijstering en en vreugde van leraren en leerlingen.
's Anderendaags wist ik niet hoe snel bij fa. Hoogenbijl te komen, muziekwinkel in de schaduw van de Grote Kerk, met platen in de kelder. Daar trok ik met trillende handjes deze lp uit de bakken om die te draaien in een van de luisterhokjes.
De volumeknop stond natuurlijk te laag afgesteld wegens geluidsoverlast.
Dames en heren, nu durf ik hier 40 jaar na dato te bekennen dat ìk het was die het knopje doldraaide en zo die versterker molde....

Met gele band, ja en met zwart Fontana eroverheen gedrukt, heel Rembrandttesk allemaal..
Voor verder ontboezemingen verwijs ik u naar Nostalgie.nl. !

Waren The Pretty Things er niet geweest, dan was ik misschien fan van de Stones geweest. De eerste twee albums van de Stones waren okay, maar het echte werk, daar moest je toch voor bij The Pretty Things zijn. Wat was de periode 1963-1968 toch een mooie muziektijd.

Mooi album, een beetje broeierig van sfeer (of had dat met mijn puberteit te maken?) Dit is een van mijn alltime favourites uit de sixties, en nog steeds. In de tijd dat ik nog geen geld had voor plaataankopen kwam ik vaak bij mijn broer die wél geld had (hij werkte toen in de bouw en verdiende op enig moment meer dan mijn vader) en daarvan regelmatig vers vinyl aanschafte. Deze elpee hebben we grijsgedraaid. Ik hield van de hese stem van Phil May en bewonderde het ingenieuze, enigszins geïmproviseerde spel van de drummer, Viv Prince. Hij was geloof ik de meest onderlegde musicus van het stel (oorspronkelijk was hij jazzdrummer), maar helaas (althans die indruk kreeg ik) niet geheel geestelijk gezond. Hij was een invloed op Keith Moon, die vaak kwam luisteren. Ik geloof dat ze ook een beetje bevriend waren.

Bij een prijsvraag in de ME ( Muziek Express, een popblad voor teenagers, dit voor de jonge lezertjes) werd het bekken (van het drumstel) van Viv Prince verloot, ...met het bloed er nog aan !!! stond er bij.
Dat was nog eens een drummer !

De plaat begint geweldig maar zakt een beetje in op kant 2 doordat de langzame nummers daar gaan overheersen en het juiste de snelle nummers zijn waar de Pretties het best in zijn. Maar toch wel een half *-etje meer waard dan dat ik me herinnerde.

Was in de jaren 60 en 70 niet echt 'n grote fan van de "smerige Stones" zoals ze toen ook wel genoemd werden,
maar ben hun oude albums met terugwerkende kracht de laatste jaren steeds meer gaan waarderen. Dit is gewoon 'n hele krachtige plaat, die nog steeds staat als 'n huis. Tweede album is overigens nog net iets beter.

Weinig liefhebbers hier.

The Pretty Things staat al jaren op mijn radar. Wordt vaak genoemd als een van de betere rhythm&blues bandjes van de jaren zestig. Een goede vriend draaide hun On Air BBC Recordings een paar jaar geleden op zijn housewarming. Dat smaakte absoluut naar meer. Ik heb ze zelfs zien optreden op Roadburn in 2013. Een paar jaar later interviewde ik Walter Hoeijmakers, de man achter het festival. Hij haalde met zichtbaar plezier herinneringen op aan hun aanwezigheid. Het schijnt dat de band in eerste instantie niet goed wist wat ze moesten tussen al dat zwart en de vele baarden, maar al snel voelden ze de sfeer die hun deed denken aan Londen in 1967.

Afijn, het debuutalbum dus. De heren werden in de markt geprezen als de ruigere en viezere Stones. Dat haalt ik niet direct uit hun album. Dat klinkt naar mijn idee juist wat netter. Qua opzet is er geen verschil. Ik blijf albums met vooral covers wat moeilijk vinden. Er is dan ook niet echt iets wat eruit springt. De eigen songs trekken me ook niet over de streep, maar tegelijkertijd vind ik de sound wel erg lekker. Ik heb dit album inmiddels vijf a zes keer gehoord en ik geniet keer op keer van het heerlijke gitaarwerk en de goede zang. Het is gewoon heel fijn muzikaal behang.

Ja hier! Deze lp heb ik jaren geleden al eens op de kop getikt, prima plaatje van "de lelijkste band" ter wereld! (Of was het Engeland?)
Muziek die ik mee kreeg van mijn pa!

Hier nog een liefhebber. Ga later op de dag dit album weer eens draaien naar aanleiding van je bericht. Eens kijken of ik mijn hoge score kan handhaven. Ik zal je berichten in deze marathon met aandacht lezen -
ben benieuwd naar je bevindingen. Na Parachute vond ik hun albums gaandeweg steeds minder interessant, al heb ik ze nog wel alle in mijn verzameling.

Die debuutalbums uit 1965 klinken langzaamaan allemaal hetzelfde voor me. Iedereen speelt covers, iedereen heeft een portie R&B er in en het klinkt allemaal wel aardig, maar niet opzienbarend. In dit geval ook: aardige zang, aardig gitaarwerk en een paar songs die ik volgens mij al veel vaker heb gehoord. Het duurt echter allemaal niet lang en klinkt voor zijn tijd wel lekker rauw, dus verkeerd is het zeker niet. Nu is het vooral afwachten hoe de band dan later gaat klinken.

Ik ben het wel eens met de opmerking hierboven over al die debuutalbums van rockbands uit deze periode. Dat het veel op elkaar lijkt is absoluut waar. Bij mij scoren ze ook allemaal 3 of 3,5*.
Zo ook dit debuut van de Pretty Things. Niks mis mee maar nog geen topper. Leuke afwisseling van rock en blues, kortom 34 minuten die prima door te komen zijn. Favo's? Misschien Honey, I Need
3,5* dus voor nummer 15 in de 100 Greatest Albums of 1965.en 58 in BestEverAlbums.

Het debuut van The Pretty Things is aardig, kent in Phil May een goede zanger en de heren voelde de tijdsgeest goed aan. Midden jaren 60 vond er een explosie plaats aan beatbandjes in het Verenigd Koninkrijk.
Ook Nederland deed hier volop aan mee. Rhythm & blues was wat de klok sloeg.
Nog steeds kan mij deze periode bekoren, hoewel mijn bouwjaar 1978 is.
Mijn muzikale vorming vond plaats begin jaren 90, het hardere gitaar georiënteerde heeft mijn voorkeur, maar de bands die mijn smaak hebben gevormd staat natuurlijk op hun beurt weer op de schouders van reuzen.
De Rhythm & blues uit de jaren 60 draag ik een warm hart toe, van Humble Pie, Animals, Stones, Them, nog steeds gaan de platen erin als koek.
The Pretty Things kwamen in 1965 met hun debuut op de proppen. De muziek is niet wereldschokkend maar heeft wel degelijk zijn charme.
Belangrijke pijler is zanger Phil May, hij zet zijn zang wat dik aan, maar zijn hese stem zorgt ervoor dat de wat eenvoudiger songs wat meer kleur op de wangen krijgen.
De eersteling van de heren krijgt een dikke voldoende maar weet zich naar mijn mening niet echt te onderscheiden van de vele andere bands uit dezelfde periode. Desalniettemin maakt de plaat wel een charmante indruk.

Een behoorlijk debuut maar inderdaad niet wereldschokkend. The Pretty Things zitten teveel in het vaarwater van Rolling Stones. Niet verwonderlijk want Dick Taylor was voordien gitarist bij Rolling Stones.