The Pretty Things - The Pretty Things (1965)
mijn stem
50 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fontana
-
Roadrunner (3:11)
-
Judgement Day (2:46)
-
13 Chester Street (2:22)
-
Big City (2:01)
-
Unknown Blues (3:48)
-
Mama, Keep You Big Mouth Shut (3:04)
-
Honey, I Need (1:59)
-
Oh Baby Doll (3:01)
-
She's Fine She's Mine (4:23)
-
Don't Lie to Me (3:53)
-
The Moon Is Rising (2:33)
-
Pretty Thing (1:38)
-
Rosalyn * (2:20)
-
Big Boss Man * (2:38)
-
Don't Bring Me Down * (2:10)
-
We'll Be Together * (2:10)
-
I Can Never Say * (2:36)
-
Get Yourself Home * (4:47)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
34:39
(51:20)
1
geplaatst: 14 mei 2020, 11:54 uur
Weinig liefhebbers hier.
The Pretty Things staat al jaren op mijn radar. Wordt vaak genoemd als een van de betere rhythm&blues bandjes van de jaren zestig. Een goede vriend draaide hun On Air BBC Recordings een paar jaar geleden op zijn housewarming. Dat smaakte absoluut naar meer. Ik heb ze zelfs zien optreden op Roadburn in 2013. Een paar jaar later interviewde ik Walter Hoeijmakers, de man achter het festival. Hij haalde met zichtbaar plezier herinneringen op aan hun aanwezigheid. Het schijnt dat de band in eerste instantie niet goed wist wat ze moesten tussen al dat zwart en de vele baarden, maar al snel voelden ze de sfeer die hun deed denken aan Londen in 1967.
Afijn, het debuutalbum dus. De heren werden in de markt geprezen als de ruigere en viezere Stones. Dat haalt ik niet direct uit hun album. Dat klinkt naar mijn idee juist wat netter. Qua opzet is er geen verschil. Ik blijf albums met vooral covers wat moeilijk vinden. Er is dan ook niet echt iets wat eruit springt. De eigen songs trekken me ook niet over de streep, maar tegelijkertijd vind ik de sound wel erg lekker. Ik heb dit album inmiddels vijf a zes keer gehoord en ik geniet keer op keer van het heerlijke gitaarwerk en de goede zang. Het is gewoon heel fijn muzikaal behang.
The Pretty Things staat al jaren op mijn radar. Wordt vaak genoemd als een van de betere rhythm&blues bandjes van de jaren zestig. Een goede vriend draaide hun On Air BBC Recordings een paar jaar geleden op zijn housewarming. Dat smaakte absoluut naar meer. Ik heb ze zelfs zien optreden op Roadburn in 2013. Een paar jaar later interviewde ik Walter Hoeijmakers, de man achter het festival. Hij haalde met zichtbaar plezier herinneringen op aan hun aanwezigheid. Het schijnt dat de band in eerste instantie niet goed wist wat ze moesten tussen al dat zwart en de vele baarden, maar al snel voelden ze de sfeer die hun deed denken aan Londen in 1967.
Afijn, het debuutalbum dus. De heren werden in de markt geprezen als de ruigere en viezere Stones. Dat haalt ik niet direct uit hun album. Dat klinkt naar mijn idee juist wat netter. Qua opzet is er geen verschil. Ik blijf albums met vooral covers wat moeilijk vinden. Er is dan ook niet echt iets wat eruit springt. De eigen songs trekken me ook niet over de streep, maar tegelijkertijd vind ik de sound wel erg lekker. Ik heb dit album inmiddels vijf a zes keer gehoord en ik geniet keer op keer van het heerlijke gitaarwerk en de goede zang. Het is gewoon heel fijn muzikaal behang.
0
geplaatst: 19 mei 2020, 09:48 uur
Die debuutalbums uit 1965 klinken langzaamaan allemaal hetzelfde voor me. Iedereen speelt covers, iedereen heeft een portie R&B er in en het klinkt allemaal wel aardig, maar niet opzienbarend. In dit geval ook: aardige zang, aardig gitaarwerk en een paar songs die ik volgens mij al veel vaker heb gehoord. Het duurt echter allemaal niet lang en klinkt voor zijn tijd wel lekker rauw, dus verkeerd is het zeker niet. Nu is het vooral afwachten hoe de band dan later gaat klinken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.