Duke Ellington - Ellington at Newport 1956 (1956)

Ik vind "The Duke" niet interessant, hij was echter een goede muzikant, wist goede muzikanten om zich heen te verzamelen en was een goed komponist.
Vakkundigheid is niets mis mee op deze plaat, muzikaliteit ook niet, maar het is niet mijn ding.

Stevie Wonder noemde ooit een nummer Sir Duke en dat is Duke Ellington ook, een echte Sir. Topbeleving, dit live-jazzalbum. Ellington is mijn inziens een virtuoos.

4,5 ster!!

Wat trouwens ook een groot pluspunt is van deze plaat, je hoort de muzikanten plezier hebben in wat ze doen.

Ook niet helemaal mijn jazz (wat neit echt een verrassing is), fijn voor op een zondagochtendje, swingt goed en het samenspel is lekker, maar het mag van mij allemaal wel een tandje minder tam.. Toch kan ik hier nog zeker met plezier naar luisteren

Ik schrok wel even van de ouderwetse sound; weinig galm en de toeters zo recht in de microfoon, zeg maar. Je krijgt zo echt een associatie met achtergrondmuziek van heel oude films. Maar ja, dat kan je zo hebben met een plaat uit 1956. Aan de andere kant: hoe leuk is het niet dat je op weg naar je werk, al waar je spreadsheets gaat consolideren voor de eerste kwartaalrapportage, nog even een concertje meepikt van 52 jaar geleden: dat kan toch allemaal maar tegenwoordig!
Want hoewel het geluid ouderwets is, is de sfeer van alle tijden; ik kan de nabijheid en de gezelligheid bijna voelen, zo sterk is dit. In het bijzonder geldt dat voor het slotnummer.
Mogelijk is dit niet erg vooruitstrevend, zelfs niet voor die tijd, maar we hebben dan toch zeker wel te maken met een album met virtuositeit en entertainment van hoog niveau. Mooi Album.

De Newport-versie van Diminuendo and crescendo in blue (een combinatie van twee eerdere nummers van Ellington) is legendarisch. Tenorsaxofonist Paul Gonsalves improviseert hier één van de langste swingbandsolo's ooit en doet dit op zulk een overtuigende wijze dat het publiek in extase raakt, wat alleen nog maar verergert als er een vrouw uit het publiek ineens heftig in het rond begint te dansen op de saxofoonklanken. Het publiek is niet meer te houden en de organisatie wil dat de band stopt, maar Ellington snapt gelukkig dat dit niet de slimste aanpak zou zijn. Beheerst leidt hij het nummer naar rustiger vaarwater en weet zo een escalatie te voorkomen.

'Ellington at Newport '56' is duidelijk een standaardwerk in het bigband-oeuvre: de muziek is constant van hoge kwaliteit en het spelplezier druipt er inderdaad van af.
Volgens 'Jazz for Dummies' was Duke Ellington zo iemand die als geen ander de verschillende instrumentengroepen tegen elkaar wist op te zetten en dat conflict uiteindelijk kon omzetten in een dialoog - en ook dat horen we terug op dit fijne plaatje.

Toch kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat het allemaal nogal "gewoontjes" blijft: het ontstuimige en ontzettend dynamische karakter van de Mingus-orkesten mis ik hier, al steekt Ellington reeds veel humor in de muziek. Ellington is uiteraard een kind van zijn tijd, maar daarom hoef ik deze 40 minuten "swing" niet dik in orde te vinden.

Want, om eerlijk te zijn, enkele memorabele momenten niet te na gesproken krijgen we toch veel dezelfde kost voorgeschoteld, niet?

Ik wil eerst en vooral de mensen bedanken voor hun toffe reacties bij dit Jazz-album van de week.

Nadat ik 'The Duke' leerde kennen via Money Jungle waar hij met een schitterend Trio sterke pianoversies brengt van zijn bekende nummers, vond ik het tijd om voor zijn 'echte werk' te gaan. Dit album wordt althans gezien als een van de beteren uit zijn oeuvre als ik me niet vergis, Ellington zoals ik hoopte dat ik het ooit zou aantreffen: Big Band op een sterk niveau, wel met lange nummers i.p.v. dat "korte gedoe" (ik heb het dan over zijn vroege periode waar ik een verzamelbox van heb), iets zei me dat deze orignele versie van 'At Newport '56' me meer ging bevallen dan de complete versie, al moet ik nog de complete versie leren kennen ben ik wel gek van dit album. Duke zorgt weer voor die typische swing en amusement waarvoor hij toch zó bekend staat, waarover je toch altijd leest, maar erover lezen is natuurlijk verre van hetzefde als het zelf ervaren, dat merk je alweer uit muziek als dit.

De eerste 3 nummers (Newport Jazz Festival Suite) vind ik eigenlijk magnifiek, 'Part 1' swingt erop los met de schitterende variatie tussen solo- en Big Band-geluid, die trompet op het einde kent naar mijn mening een van de sterkte afsluiters ooit (van wat ik ken ten minste). 'Part 2' is dan lekker warm en wat rustiger, net als je denkt dat het nummer voorbij is doet Duke er nog een schepje bij totdat het nummer met de mooie sfeer op een subtiele manier verdwijnt. 'Part 3' is dan weer zo'n energiek nummer waar je geen enkel moment bij stil kan blijven zitten, alweer zo'n spetterend einde maar deze keer is daar de hele groep verantwoordelijk voor te houden. Jeep's Blues vind ik eigenlijk ook een sterk nummer, ergens in dezelfde lijn met Part 2, rustig en zwoeltjes, gewoon erg mooi om op te rusten na al het energiekere werk, alleen doet hier de Band wat meer werk waar dat bij Part 2 niet het geval was, zelfde thema andere wijze om het naar voor te brengen: 2 maal erg fraai gelukt. Diminuendo and Crescendo in Blue is natuurlijk de topper van dit album, volgens mij ergens ook van heel dat evenement, 14min. gewoon los gaan en die saxsolo waarover Paalhaas al iets prachtigs rondom wist te zeggen is natuurlijk van het allereeste tot de allerlaatste seconde genieten, met dat enthousiaste publiek erbij kan het gewoon niet meer stuk. Duke opent leuk en het wordt er alsmaar beter op...

Duke en zijn orkest kunnen alvast iets maken dat ik later mee zal geven aan kinderen en kleinkinderen, erg toehankelijke Jazz waar het vele geluid niet afschrikt of zwaar overkomt, maar gewoon ervoor zorgt dat dit echt leeft en bruist van de energie. Duke was gewoon dé meester van de swing, het zit allemaal gewoon zo erg fraai in elkaar zonder ook maar een seconde te gaan vervelen. Wel had ik liever Black And Tan Fantasy op dit album gezien in plaats van Jeep's Blues, dan was er zeker en vast sprake geweest van een plaats in de Jazztop10 waar ik nu nog over twijfel.

It Don't Mean A Thing, If It Aint Got Swing
- ..., just give that rhytm everything you've got -

En Duke kon juist dat als géén ander.

Eindelijk ben ik er aan toe gekomen omdit album wat vaker te luisteren. Het luisterd prima weg en heeft een lekkere ouderwetse sound omzich heen. Hij swingt prima weg.

3.5*,

Wat een parade van feest. Ik snap de aversie tegen swing niet echt, maar dat zijn smaken en die zijn onbetwistbaar. Vreemd dat ik nog niet gestemd had trouwens, maar dat is met meer platen zo. At Newport bezorgt me regelmatig een vrolijk zomers festivalgevoel, wat deze zomer nogal nodig is. Tja, en die saxofoonsolo in Diminuendo and Crescendo in Blue... Te gek, neverending solo.

Een paar jaar geleden had je hiermee bij mij niet hoeven aankomen. Ik kon hier helemaal niks mee. Een fout was ook dat ik het complete concert luisterde in plaats van dit originele album. Die duurt namelijk meer dan twee uur, en dan valt dit album toch een stuk beter te behappen. Maar ik kan de muziek nu ook veel beter waarderen, geen idee waarom.

Toch zal ik waarchijnlijk nooit een jazz-liefhebber worden. Stapje voor stapje leer ik het echter waarderen, en kan ik er soms best van genieten. Op dit album zijn dat vooral de swingende stukken, die vind ik erg leuk. En dat konden deze heren wel, swingen. Daarom zijn het eerste en het laatste nummer m'n favorieten. En die solo in dat laatste nummer is natuurlijk fantastisch.

En de rustige nummers dan? Tja, ik vind het niet slecht, maar ze doen me minder, en ik vind ze een beetje zeurderig overkomen. Geen idee waar dat aan ligt eigenlijk, want soms vind ik rustige jazz-nummers juist fantastisch.

Uiteindelijk vind ik het moeilijk om deze plaat te beoordelen, maar ik vind het toch wel 3,5* waard, en ik ga die volledige, (en tenminste echte liveplaat, want deze is een dag later in de studio opgenomen) Live At Newport nog eens proberen. Ben benieuwd wat ik er nu van vind, ik denk dat het wel een hoger cijfer wordt dan de huidige 2*. En zo niet, dan heb ik altijd deze nog.

Nogal ontoegankelijk in mijn oren. Het lukt me niet zo goed om een weg te vinden in dit jazz-plaatje. Ik vind het vrij saai om het hele album uit te zitten. Nochtans ik het al ettelijke gedaan heb wilt het zijn parels nog niet prijsgeven, hoop ik.
Ik zal nog geen punten geven en later nog is proberen.
Moeilijke plaat volgens mij of misschien heb ik gewoon wat moeite met jazz.

Waarschijnlijk het laatste. Ik kon er vroeger ook helemaal niks mee. Maar ik begin jazz tegenwoordig steeds meer te waarderen,

Ik ben er wel over uit, deze plaat is jazz voor gevorderden. Ik heb de kortere versie van dit album nou een paar keer proberen te luisteren, maar het is niet voor mij weggelegd. Vroeger had ik echt een grondige hekel aan jazz. Ik vond het altijd erg druk en nerveus klinken en ik werd er dan ook zenuwachtig van. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Door de jaren heen, heb ik mijn mening over jazz bijgesteld. Sommige jazz kan ik inmiddels beter waarderen gelukkig, want je hebt in dit genre natuurlijk verschillende subgenres, die wel chill kunnen zijn.

Maar deze plaat dus niet. Dit heeft veel te veel onrustige riedeltjes van klarinetten en andere blazers waarvan hun melodieën alle kanten opvliegen. Ik raak de draad kwijt erdoor of zijn hier jazz-liefhebbers die het wel kunnen volgen? En dan die hi-hat-sound die de hele tijd erdoorheen klettert . Vooral het derde nummer 'Newport Up' vond ik verschrikkelijk. Anyway, mijn eerder uiteengezette argumenten tegen jazz worden door Duke Ellington weer bevestigd door deze plaat.

The Duke is toch eerder voor een beginner dan een gevorderde naar mijn idee, tenzij jazz gewoon niet je genre is: misschien jou geval.



Geloof me, de gemiddelde jazz-liefhebber heeft wel wat spannenders gehoord dan Duke's concert op Newport. Dit is eigenlijk nog voor de softies



Voor de meeste liefhebbers geldt ook meer dat ze naar jazz luisteren om het luisteren zelf dan dat ze erbij willen chillen. De gemiddelde Norah Jones liefhebster zou ik niet snel een jazz-liefhebber willen noemen. Het zijn vaak meer mensen op zoek naar dinermuziek als er visite of een date komt.

Misschien is jazz niet helemaal jouw ding. En dat geeft helemaal niks Godzijdank verschillen de smaken van mensen.

Nou ja, die saxsolo van Paul Gonsalves op 'Dimmuendo' is natuurlijk wel een hoofdstuk van de jazzhistorie op zichzelf

Zeker weten. Ik had het meer over het luisterbaarheidsgehalte. Op dat punt zijn er spannendendere dingen. Dit is toch erg toegankelijk als je echt open staat voor jazz.

Volgens het boek "1001 Albums", is dit album helemaal niet in Newport opgenomen, maar in NYC. citaat:"Het resultaat is een kunstmatige mengelmoes van live-en studio-opnamen en ingeblikt applaus". En daar moet je het als luisteraar dan mee doen.

Wow, wat een big band! Wat een fantastische saxsolo en wat een uitbundigheid bij zowel band als publiek. Jaartje of 2 gelden vond ik het allemaal nog niet zo bijzonder, maar zo zie je dat je sommige dingen toch leert waarderen als je ouder wordt.

Het eerste en laatste nummer zijn echt fenomenaal, wat een uitvoering. De nummers ertussen zijn prima, maar nergens uitzonderlijk. Fijne plaat!