Duke Ellington - Ellington at Newport 1956 (1956)

Ik schrok wel even van de ouderwetse sound; weinig galm en de toeters zo recht in de microfoon, zeg maar. Je krijgt zo echt een associatie met achtergrondmuziek van heel oude films. Maar ja, dat kan je zo hebben met een plaat uit 1956. Aan de andere kant: hoe leuk is het niet dat je op weg naar je werk, al waar je spreadsheets gaat consolideren voor de eerste kwartaalrapportage, nog even een concertje meepikt van 52 jaar geleden: dat kan toch allemaal maar tegenwoordig!
Want hoewel het geluid ouderwets is, is de sfeer van alle tijden; ik kan de nabijheid en de gezelligheid bijna voelen, zo sterk is dit. In het bijzonder geldt dat voor het slotnummer.
Mogelijk is dit niet erg vooruitstrevend, zelfs niet voor die tijd, maar we hebben dan toch zeker wel te maken met een album met virtuositeit en entertainment van hoog niveau. Mooi Album.

Nogal ontoegankelijk in mijn oren. Het lukt me niet zo goed om een weg te vinden in dit jazz-plaatje. Ik vind het vrij saai om het hele album uit te zitten. Nochtans ik het al ettelijke gedaan heb wilt het zijn parels nog niet prijsgeven, hoop ik.
Ik zal nog geen punten geven en later nog is proberen.
Moeilijke plaat volgens mij of misschien heb ik gewoon wat moeite met jazz.

Ik ben er wel over uit, deze plaat is jazz voor gevorderden. Ik heb de kortere versie van dit album nou een paar keer proberen te luisteren, maar het is niet voor mij weggelegd. Vroeger had ik echt een grondige hekel aan jazz. Ik vond het altijd erg druk en nerveus klinken en ik werd er dan ook zenuwachtig van. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Door de jaren heen, heb ik mijn mening over jazz bijgesteld. Sommige jazz kan ik inmiddels beter waarderen gelukkig, want je hebt in dit genre natuurlijk verschillende subgenres, die wel chill kunnen zijn.

Maar deze plaat dus niet. Dit heeft veel te veel onrustige riedeltjes van klarinetten en andere blazers waarvan hun melodieën alle kanten opvliegen. Ik raak de draad kwijt erdoor of zijn hier jazz-liefhebbers die het wel kunnen volgen? En dan die hi-hat-sound die de hele tijd erdoorheen klettert . Vooral het derde nummer 'Newport Up' vond ik verschrikkelijk. Anyway, mijn eerder uiteengezette argumenten tegen jazz worden door Duke Ellington weer bevestigd door deze plaat.