Joost Dijkema - After Thunder Sun (2023)

Hedenmiddag kwam Joost Dijkema met zijn lief en hond in de platen- en CD-zaak in mijn woonplaats om een voorraadje te brengen van zijn nieuwste album op zowel vinyl als op CD.
Uiteraard ging de CD meteen in de spelert en mijn eerste indruk is meteen positief. Zoals bij eerdere albums van Dijkema een aantal instrumentale stukken afgewisseld met door hem gezongen en zelf geschreven composities. Iets meer electrisch versterkt, maar ook folk-achtig instrumentaal werk zoals we al kennen van hem. Op 28 januari a.s. zal Dijkema afgewisseld door Ben Poole en Robbert Fossen een Instore optreden geven i.h.k.v. de Asser Bluesdagen.

Joost Dijkema, Groningse folk artiest, geweldige finger picking gitarist, ik kende hem niet. Dit album lag in een kringloop in Drenthe, waar ik op vakantie ben. Het derde album al van deze virtuoos. Twee jaar lang heeft hij alle alles zelf opgenomen, geproduceerd, geschreven, ingespeeld (alle instrumenten: gitaar(en), banjo, pedal steel, drums, bas en percussie). Enkel de mastering heeft in Leeds plaats gevonden.
Als je na één keer luisteren denkt dat je een onbekend gebleven pareltje uit de jaren 70 heb ontdekt, dan is dat goed voor te stellen. Aan alles blijkt wel dat zijn inspiratie daar vandaan komt, denk dan aan mensen als Michael Chapman, Leo Kottke, maar muzikaal hoor je soms ook the Byrds en de pas startende Dire Straits terug. 10 songs, waarvan 6 instrumentaal. Sommigen zouden alles wel instrumentaal willen hebben, terwijl anderen juist de vocale songs prefereren. Ik vind de afwisseling prima.
Het gitaarspel is over de hele linie indrukwekkend, met nummers als 'Shards of Love' en het titelnummer die pronken met razendsnelle vingerbewegingen, maar 'Vic’s Raga', een vijf minuten durend epos op de twaalfsnarige gitaar, springt er echt uit.
De stijlen variëren van akoestisch tot klassiek, en van country tot blues. Het afsluitende nummer ‘The Chap From Wrytree’, een van deze instrumentale nummers, is een ode aan de legendarische singer-songwriter en gitarist Michael Chapman, die een grote inspiratiebron voor hem was.
Ik ben echt onder de indruk van de kwaliteit van het spel, maar ook van de composities.
Americana pur sang, en dat uit Groningen. Een aanrader , zonder meer.