Cattle Decapitation - Terrasite (2023)

Deathcore voor gevorderden, technisch indrukwekkend en verpulverend bruut. De bombastische symfonische elementen zullen bepaalde puristen ongetwijfeld afschrikken, maar dit voegt wat mij betreft juist sfeer en dynamiek toe aan het totaalgeluid. Met ruim 50 minuten is het album wel een beetje teveel van het goede; op gegeven moment slaat metaalmoeheid toe en kost het moeite om alles geconcentreerd te blijven volgen, maar dat deze band nog steeds tot de top van het genre behoort is wel duidelijk.

Sterk album met veel afwisseling. Het is inderdaad wel een lange zit.

Toch een paar minuten korter dan de voorganger.

Maar dit is toch geen deathcore?

Dit is death metal, met af en toe wat core breaks. Tenminste, zo hoor ik het.

Eens, maar ik lees ook her en der de kwalificatie death/grind, maar grind hoor ik er ook niet zo in. Moeten we dan stellen dat Cattle Decap een eigen sound heeft? Ik denk het wel ja, en da's natuurlijk best knap en mede te danken aan de vocale krachtpatserij van Travin Ryan. Dit Terrasite klinkt mij trouwens beter in de oren dan de voorganger Death Atlas en daar wordt ik wel vrolijk van!

Genre vind ik niet zo interessant, de plaat zelf wel. Echter ben ik het eens met dat een volle 50 minuten van dit geweld wel enigszins uitputtend is. En het is inderdaad een weinig vernieuwend album ten opzichte van zijn voorganger.

Mijn eerste kennismaking met de band en ze laten geen verkeerde indruk achter. Ze knallen met flink geweld uit de speakers zonder dat ze compleet verzanden in een eentonige geluidsmuur. Maar het is vooral de zang die hier de meeste indruk weet op te weken. Het zorgt voor een fijne afwisseling tussen al dat muzikale geweld. Dat muzikale geweld valt me trouwens mee qua eentonigheid. Ik had vooraf verwacht hier 10 keer hetzelfde nummer te gaan horen, maar ze hebben daar toch wel wat fijne dynamiek in zitten. Ze doen me wat denken aan Lorna Shore, alleen dan minder symfonisch en minder zwaar.