Periphery - Periphery V (2023)

Ik heb hier nog niemand over gehoord. Hebben jullie de singles al beluisterd, legian en ProGNerD?

Toevallig is Atropos afgelopen week langsgekomen idd; maakt wel nieuwsgierig naar het album...

Heb de singles even beluisterd, en die klinken wel ok voor zover hoor ABDrums. Verder is dit typisch zo'n band waar ik eigenlijk nooit echt aandacht aan besteed, om een of andere onverklaarbare reden.

Snel aan beginnen zou ik zeggen! Pak anders Hail Stan of Juggernaut: Omega er eens bij. Of een nummer als Absolomb doet het bij mij ook uitstekend!

Hail Stan heeft een paar rondjes gedraaid ondertussen, en die smaakt wel naar meer. Ga er de komende tijd maar eens verder induiken.

Ik hoorde deze band voorbij komen bij Zes Losse Tanden, want ze waren meegenomen door Tim Hofman. Ik vind er eerlijk gezegd nog niet veel aan, wellicht bij de release dat ik het mooier vind.

Zonet de eerste luisterbeurt gehad, en ik moet zeggen dat ik positief verrast ben. Normaal vind ik Periphery albums vaak een kwestie van pieken en dalen, maar dit vijfde album is eigenlijk zeer constant. Keerzijde daarvan is dat ik geen briljante uitschieters à la Reptile, Absolomb of Omega hoor, om maar wat te noemen.

Verder gebeurt er enorm veel op V. Het is een enorm divers en gelaagd album geworden, waarbij Misha Mansoor zichzelf op het gebied van productie echt heeft overtroffen. Ook de secties die op videogamesoundtracks zijn geïnspireerd vind ik heel erg gaaf en is iets dat ik niet eerder heb gehoord bij een band. Het is daarbij vooral knap hoe ervoor gezorgd wordt dat het niet geforceerd en geknutseld klinkt: het past echt binnen het geheel.

Zanger Spencer Sotelo lijkt zich elk album meer en meer te ontwikkelen. Wat een stem heeft deze man zeg, en wat een enorm verschil met zijn zangkunsten op de eerste albums. Zijn melodische cleane leads klinken enorm vol en overtuigend, en ook zijn geweldige grunts / screams klinken bruter en gemener dan ooit. Geweldig hoe die man de nummers naar een hoger niveau tilt.

Deze plaat ga ik de komende tijd zeker vaker opleggen, want ik ben echt onder de indruk. Ik voorzie dan ook een mooie plaats in mijn jaarlijstje voor de heren van Periphery...

Ik ben benieuwd wat je precies bedoeld, ik herken er niet direct gamesoundtracks in namelijk.

Wat een meesterlijke plaat is dit bij vlagen. Ik vind het metal-core gehalte soms wat aan de hoge kant maar er is genoeg variatie aanwezig om het voor mij spannend te houden. Ik krijg alleen af en toe het gevoel dat de band zich inhoud om niet te complex en te 'djent' te worden. Alsof men bang is luisteraars te verliezen door te ver door te slaan in hun muzikale escapades. Dit bederft de plaat overigens niet voor me, ik vind het een heerlijk werkstuk! Dit is voor mij potentieel jaarlijst materiaal.

Jemig wat een geweldige plaat is dit zeg. Bij elke luisterbeurt zijn er weer nieuwe hoogtepunten te ontdekken. En ze brengen hier een geweldige mix van stijlen waarbij ze moeiteloos van complete chaos naar synthwave gaan. Ben maar wat blij dat ik hier nu toch eens induik, waarvoor dank ABDrums. Zonder jou was deze langs mij heen gegaan.

Hij bevalt me haast nog beter dan de nieuwe Haken. En die blijft ook maar groeien.

Geen dank, zo houden we elkaar op de hoogte van pareltjes die ons anders ontsnappen. Ik ben momenteel verslaafd aan dit album. Nogmaals bedankt voor die tip, ProGNerD.

Deze van Periphery is inderdaad ontzettend gaaf. Ik ga 'm zo meteen nog eens beluisteren. De nieuwe Haken begint bij mij ook steeds beter te landen, die heb ik al op 4,5* staan. Het belooft echt een geweldig jaar te worden voor de progmetal!

Op de videogamereferenties kom ik later nog terug. Help me er even aan herinneren...

Gaat vanavond ook hier nog 's op; heeft door allerlei andere mooie (nieuwe) muziek tussendoor nog veel te weinig aandacht gehad.
(geldt eigenlijk ook voor de nieuwe Haken, dus die volgt... )

Klinkt zeker niet verkeerd ! Al grijpt 'ie me niet zo als het hierboven door jou al genoemde album ABDrums en ook dit album en het meest recent deze; een mooie start van het (prog)metal jaar inderdaad...

Het geluid slaat hier in de meer ingetogen stukken wat mij betreft teveel door naar gladde popmuziek, iets waar vooral de zanglijnen onder te lijden hebben. Die zijn wel erg mierzoet. Sporadisch zijn ook de refreintjes in de meer stevige tracks aan de wat makkelijke en commerciële kant. Gelukkig staat hier ook veel moois tegenover. Periphery klinkt nog steeds avontuurlijk en inventief en pakt vooral in de langere tracks flink uit. Productioneel heb ik de band ook nog niet eerder zo goed gehoord.

Deze band nu, pas, aan het ontdekken. Lekkere riffs afgewisseld met van alles en nog iets. Zelfs jazz. Je blijft luisteren naar Reptile. Wát ene nummer!

De maandelijkse reminder is er

Hahaha, excuus. Ik was het inderdaad vergeten...

Ik meende Misha Mansoor in een interview horen zeggen dat enkele outro's op het album, zoals bijvoorbeeld Wildfire en Atropos, geïnspireerd zijn op soundtracks van videogames. Hij schijnt dan ook een enorm liefhebber te zijn. Tik het eens in in Google, dan vind je het wel.

Die gasten blijken dus ook gewoon fervent gamers te zijn. Heerlijk. Nu snap ik Zagreus wel, het einde deed me al aan Hades denken. Maar dat is dus expres zo gedaan.

Ik lees nu ook dat hij heeft bijgedragen aan de soundtrack van Deus Ex: Mankind Divided en de Halo 2 anniversary, laat ik dat nou geweldige games vinden. En verder schijnen ze groot fan te zijn van de souls games en Final Fantasy. Nu heb ik daar zelf niets mee dus herken ik dat niet zo snel. Maar dat zijn toch wel leuke dingen.

Ik dacht eerst dat je het vondt lijken op, maar het dus letterlijk genomen. Creatieve gasten zijn het toch wel.

Ik gooi er nog maar een halfje bij na nog een nieuwe luisterbeurt. Wat een geweldige plaat, die echt enorm veel energie en creativiteit uitstraalt. Ondanks de lange speelduur blijft Periphery het de volledige zeventig minuten interessant houden. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de drie singles en de twee afsluitende (en tevens langste) nummers.

Silhouette is een mooie ijsbreker tussen al het geweld in, maar kan bij mij niet op heel hoge waardering rekenen. Het is gewoonweg niet waar ik van houd. Verder horen de overige songs bij het beste metal dat ik dit jaar tot dusverre heb gehoord.

Ook ik denk dat dit werkje goed vertegenwoordigd zal zijn in mijn eindejaarslijstje. We shall see...

Wall of text incoming...
TLDR: Dit album is geweldig, ik ben fan en thanks ABDrums


Periphery is hier wel een bekende naam, veelal vanwege de kenmerkende Djent stijl en de eindeloze discussie of het nu wel of geen genre is. Iets waar de heren heerlijk op inspelen met de titel van hun nieuwe plaat Djent Is Not A Genre trouwens. Maar ondanks dat de naam bekend is, heb ik de muziek eigenlijk nooit een echte kans gegeven. Tot nu dan gelukkig. En hoewel ik graag zou zeggen beter laat dan nooit, wil ik in dit geval toch wel zeggen dat ik gewoon grandioos te laat ben. Als Progressive Metal liefhebber had ik dit simpelweg gewoon al veel eerder een serieuze kans moeten geven. En als ik zo ook hun oudere werk beluister zitten daar echt wel geweldige stukken tussen, dus een gegronde basis om het links te laten liggen heb ik ook niet. Maar goed, Periphery V: Djent Is Not A Genre is voor mij het instap moment en wat een machtig aangrijpend moment is dat geworden zeg.

Wildfire knalt letterlijk de speakers uit en zet direct de toon evenals de verplichting om de volumeknop verder open te draaien. Op het eerste gehoor klinkt het als een bak chaos en herrie. Maar het geheel is een mooi gecontroleerd stukje chaos. Muzikaal voelt het alsof ze er bij elke bocht uitvliegen, maar tegelijkertijd alsof ze nooit die bocht van plan waren te nemen. Het doet nog het meest denken aan een ongecontroleerde Meshuggah (niet geheel verbazend gezien de inspiratiebron). Die zouden zelfs nog jaloers kunnen worden want het tempo waarin je hier muzikaal murw wordt gebeukt halen zij ook niet meer. Richting het einde van het nummer lijken ze nog even een extra verzwaring gevonden te hebben waarna ze het op een jazzy intermezzo gooien, inclusief kalmerende piano, nerveus drumloopje en een geweldige saxofoon solo. Het hoogtepunt van een al geweldig nummer. Een fenomenale opener. En dan moet de rest nog komen.

Atropos start ook weer heerlijk en gaat op eenzelfde manier door. Het nummer is wat gestroomlijnder en heeft een wat positievere vibe in zich. Er ligt hier meer focus op de zang waarbij Spencer laat horen zowel de unclean alsook de clean vocals goed onder de knie te hebben. Het nummer zelf klinkt heerlijk levendig en volgens mij moeten de heren enorm veel plezier hebben tijdens het maken en spelen van de nummers. De hoeveelheid lol die uit een beluistering haal is namelijk groots en ik kan me niet anders voorstellen dan dat zij er niet nog meer lol in hebben.

Het derde nummer is waar de klik voor mij definitief komt en sindsdien ook alleen maar versterkt is. Wax Wings weet namelijk een heerlijke nostalgische lading over te brengen naar een tijd zonder zorgen, stress, druk, en vol met plezier en lol. Met een heerlijke zomerse vibe en ook gewoon een heerlijk meeslepend nummer. Wax Wings heeft zich in korte tijd sterk in mijn gehoor genesteld en heeft daarbij ook een sterke emotionele binding weten te maken. Ik wil trouwens de uithalen van Spencer niet onbenoemd laten, want wat een strot heeft die man zeg. Het zorgt namelijk voor een fenomenaal slotstuk en wat mij betreft het hoogtepunt van het nummer.

Everything is Fine! is dan weer eventjes terug in het beukwerk niet zo’n klein beetje ook. De vijf minuten durende pure agressie is slopend. “Our body is not a haven, it's a fucking prison” komt dan ook wel eventjes goed binnen zo. Waarbij ze zoals in echte Djent stijl elke keer weer lager en lager gaan. Waar Wax Wings mij nog terug bracht naar zorgeloze tijden is Everything is Fine! Het compleet tegenovergestelde. Des te vernuftiger is het hoe vloeiend dit overgaat in het intieme en kwetsbare Silhouette. De elektronische synthwave achtige slow-pop is een prachtig rustpunt en past vreemd genoeg perfect na het voorgaande geweld (een mening die volgens mij in de minderheid is). Niet alleen muzikaal maar ook in emotionele zin is het een sterk vervolg trouwens en laat het horen dat ze ook in dat vlak de opbouw en volgorde goed doordacht hebben. Dying Star bouwt er vervolgens goed op door met een meer metal inslag en komt daardoor nog het meest in de buurt van de verplichte Ballad. Erg fijn meeslepend nummer (en zowaar een echte meezinger) welke ook sterk opbouwt naar het knallende Zagreus wat volgt.

Zagreus start het slotstuk van de plaat. Als gamer deed de naam natuurlijk een belletje rinkelen en moest ik gelijk denken aan de game Hades. Maar goed, dat zal wel toeval zijn dacht ik. Niets blijkt minder waar want de heren zijn dus ook nog eens gamers en hebben die inspiratie gebruik voor titels, overgangen en geluiden op dit album. Een erg leuke easter egg (thanks ABDrums voor die info). Het geheel kan echter zonder problemen langs je heen gaan want nergens wordt het duidelijk vermeld als je de betreffende games niet kent. Maar goed, de heren zijn ook hier weer op niveau bezig en spelen flink met de drie slotnummers. Waarbij ze hier vooral de focus lijken te hebben op epische filmachtige ervaringen. Waarvan Dracul Gras toch wel het meest opvalt in de geweldige combinatie van stijlen en sfeer. Het kalmere Thanks Nobuo sluit dit machtige album in stijl af waarbij ze geen enkel moment onbenut laten om je nog even van de sokken te blazen of te verrassen.

Periphery brengt een heerlijke verzameling creativiteit, plezier en kunde samen in een 70 minuten durende trip van heerlijk gecontroleerde chaos. Maar ze doen meer dan dat, ze verweven dat met een van de belangrijkste elementen in muziek, emotie. Ze nemen me mee in een heerlijke reis vol diepe afdalingen en hoge toppen waarbij er complete vrijheid is om los te gaan in het gevoel van het moment. En wat de ervaring nog beter maakt is dat ze het geheel zo enorm vloeiend laten verlopen dat die 70 minuten een doorlopend geheel wordt. Menig Progmetal band probeert complexe, harde en indrukwekkende muziek af te leveren. Daarin is Periphery geen uitzondering, maar waar andere bands veelal blijven hangen in een of enkele elementen en daardoor de binding en emotie verliezen weet Periphery dat hier perfect te combineren. Waardoor ze in het overvolle muzikale landschap hier een snaar hebben geraakt die weinig artiesten weten te vinden. Ik ben fan in ieder geval. En mocht het nog niet duidelijk genoeg zijn hoe sterk ik het album vindt dan heb ik ook nog gewoon keiharde cijfers ervoor. In de eerste vijf maanden van dit jaar is Periphery de meest afgespeelde artiest en dat terwijl ik ze pas luister sinds de release van dit album. Maar ook heeft Djent Is Not A Genre het dubbele aantal afspeelbeurten gehad van mijn tweede meest geluisterde album van dit jaar Fauna. Het is even afwachten hoe The Ocean met Holocene zich gaat ontwikkelen of die hier mee kan concurreren. Maar dat dit een van mijn favorieten zo niet de favoriet van dit jaar gaat worden is al wel duidelijk.

Djent Is Not A Genre is een modern meesterwerk waar menig zichzelf respecterende Progmetal en metal artiest nog wat van kan leren. En ik ga snel de voorgaande albums van de band beluisteren.

Prachtige recensie en dankbaar dat ik je getipt heb aan dit monsterachtige album! Ik kijk uit naar je bevindingen van de rest van de discografie van de band

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik hink een beetje op twee gedachten bij dit album. Dit album bevat geweldige nummers en zeker als de band fel van leer trekt word ik erg enthousiast van het gebodene. Helaas raakt de band mij als luisteraar soms ook helemaal kwijt. Ik trek die zoete meuk van Silhouette bijvoorbeeld helemaal niet, maar ook een nummer als Atropos weet me niet over de gehele speelduur te boeien. Eigenlijk is het hele gedeelte vanaf Atropos tot en met Dying Star, op Everything is Fine! na, matig. Gelukkig maken de laatste drie nummers veel goed. Al plussend en minnend kom ik toch op 3,5 sterren, maar mijn jaarlijst gaat dit album niet halen.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
3. Hypno5e - Sheol (4,0)
4. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
5. Klone - Meanwhile (4,0)
6. Riverside - ID.Entity (4,0)
7. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
8. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
9. Walg - III (4,0)
10. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
11. Ulthar - Helionomicon (3,5)
12. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
13. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)