The Nude Party - Rides On (2023)

De zeskoppige band The Nude Party werd geformeerd in 2012 op Appalachian State University, North Carolina. In hun begintijd speelde deze vriendengroep vooral favoriete garage rock nummers. Hun populariteit steeg snel in Boone, omdat ze daar vaak in hun blootje in het Boone Party Palace speelden. In 2018 tekenden ze voor New West en daarna ging het snel.

Tegenwoordig opereert de band vanuit New York, waar ze Jack White, Arctic Monkeys, Ron Gallo, Black Lips, Orville Peck en The Lemonheads tot hun fans mogen rekenen. Ook in Nederland hebben ze de nodige fans en speelden ze al op het Best Kept Festival. Door het geld wat men gespaard had, kon men een eigen studio bouwen en in alle rust werken aan nieuwe muziek. Belangrijk was de ontmoeting met geluidstechnicus Matthew Horner, die geweldige apparatuur had, maar geen studio. De band vroeg of men zijn apparatuur mocht gebruiken.

Men besloot het derde album Rides On zelf te produceren. Het gebrek aan druk zorgde voor een ongedwongen sfeer en veel spelvreugde in de studio, wat ook terug te horen is. De band beschouwt Rides On zonder enige twijfel als hun beste en meest organische album tot nu toe. Ieder bandlid kreeg ook volop de mogelijkheid om een stempel op de uitvoering van de songs te drukken. Het eindresultaat is een bijzonder relaxed album, die hun populariteit zal gaan vergroten, ook in Nederland en gewoon met kleren aan.

The Nude Party live :

06-06 ANTWERPEN : Trix
14-06 AMSTERDAM : Tolhuistuin

Somebody Tryin’ to Hoodoo Me Is een pracht van een nummer.
Het doet me heel erg aan the rolling stones denken deze plaat. En

Het gelijknamige debuut uit 2018 en de twee jaar later verschenen opvolger Minight Minor van The Nude Party heb ik gemist. Dan grijp ik maar even terug naar de talloze streamingdiensten om de achterstand in te halen. Warm en zonnig klinkend met een tijdloze kwaliteit en een groot nostalgisch karakter. En dat is op album nummer drie Rides On niet anders. Maar dan zonder het Doors orgeltje van de eersteling en de honky-tonk piano en het Todd Rundgren gevoel van de tweede. Maar met het bovennatuurlijk vermogen om melodieuze rock ´n roll, outlaw country met vleugjes phil spectors wall of sound en psychedelica op zeer aangename wijze met elkaar te vermengen, waarbij de herkenbaarheid optimaal aanwezig is

Dan valt het opeens op dat de band op deze, voor het eerst, zelfgeproduceerde plaat hechter, speelser en volwassener dan ooit overkomt als op de voorgaande platen. De vooruitgang zit ’em in de – iets meer doordachte en ontspannen – subtiele details en een veel betere productie. Het betekent dat er bij elke luisterbeurt iets nieuws te ontdekken valt . Een lick, riff, beat, de knappe samenzang, een te gekke drumfill, een soepel basloopje of een krakkigmikkend orgeltje.

Het is die benadering van opnemen die warmte aan het album heeft toegevoegd, waardoor het niet voelt alsof je in een zaal zit te kijken hoe de band de nummers uitspuugt, maar eerder in hun schuur naast hen zit en het gezoem van de apparatuur eronder voelt. Het is een saamhorigheid die bovendien doorklinkt in de teksten van nummers als Hard Times (All Around) en een intimiteit in het geluid van Sold Out Of Love. Dat maakt (The Nude Party) Rides On tot het sterkste werk van de band.

Zeker het nummer Hard Times. Dat lijkt verdacht veel op Dead Flowers vd Stones. Voor de rest is het een hele leuke gevarieerde rock/roots plaat. Het doet me ook een beetje aan Daniel Romano denken.