Lazuli - Onze (2023)

Iets vroeger dan gepland is het nieuwe album van Lazuli - Onze uitgekomen.
Kijken of er iets van te luisteren valt ergens.

Staat nu op Spotify!

Toevallig gisteren geluisterd via Spotify.

Wat een prachtig sfeervol album is dit geworden zeg. Het is geen goede keus om dit op het werkt te draaien, want ik wordt volledig meegenomen in de muzikale wereld. Werkelijk genieten dit.

Erg mooi gelaagd album. Niet alleen draagt de stem de muziek, maar ook de muziek de stem. Er zitten wel wat herkenbare momenten in, en ook een solo die een redelijke kopie is van een andere band, maar ze zetten door wel door op wat Dieter Bohm voor mij zo’n mooi album maakte. Sfeer, verhaal en prachtig samenspel.

Al enig idee hoeveel sterren je dit geeft?

Aproxis ik twijfelde een beetje, maar gooi er nu bij een nieuwe luisterbeurt gewoon 4,5* tegen aan. De sfeer en het gevoel wat ze weten over te brengen is gewoonweg genieten. Ondanks dat ik er geen bal van versta.

Je hoort gewoon dat de heren van Lazuli liefhebbers van muziek zijn en dat het een zeer hecht collectief is. De muziek ademt enorm en krijgt veel ruimte om de luisteraar in vervoering te brengen. Onze is daardoor een heel indringende en intieme plaat geworden, die de luisteraar in staat stelt emotioneel in contact te komen met de band. Hoe doet de band dat dan? Het klinkt zo simpel, maar het is zo verrekte lastig: wonderschone en memorabele melodielijnen in prachtig aangeklede composities gieten en voorzien van een ijzersterke productie. Dat klinkt bijna als een soort standaardbeschrijving van wat iemand 'goed' vindt in muziek, maar Lazuli weet dit ook daadwerkelijk voor elkaar te boksen.

Wat betreft productie moet dit wel één van de beste albums van dit jaar zijn. Beter kan gewoon bijna niet. Alle instrumenten vloeien prachtig in elkaar over en zijn ontzettend warm gemixt. En alles klinkt heel natuurlijk; ik hoor weinig overdubs of andere studiofratsen, maar gewoon een band die de instrumenten uiterst bekwaam speelt. Ontzettend knap gedaan. Ik vind wat dit betreft de beschrijving van Aproxis eigenlijk wel heel treffend: "Niet alleen draagt de stem de muziek, maar ook de muziek de stem". Om dat productioneel voor elkaar te krijgen, is echt ontzettend knap. Petje (of nouja, baretje...) af!

Ik plak hier nog geen sterren op, omdat ik eerst de enorme gelaagdheid (ook door toedoen van die briljante productie!) en wonderschone, karakteristieke Lazuli-melodieën beter in me op wil nemen. Ik zit echter al sterk te denken aan de score die legian hierboven heeft uitgedeeld... Prachtige plaat, zonder meer!

legian ik begin het album stiekem misschien ook wel beter te vinden dan zn voorganger. Tekstueel is het ook interessant. Lazuli speelt met woorden en ik moet zeggen dat ze dat beter doen dan welke andere Franse act dan ook.

ABDrumsEigenlijk krijgen alle instrumenten gewoon de aandacht die ze verdienen, maar er is echt nooit een instrument dat de rest van de muziek wegdrukt. Inderdaad de beste productie dit ik sinds tijden heb gehoord. En dan te bedenken dat ze dit allemaal in hun eigen studiootje doen.

Ik denk ook wel dat de nieuwe gitarist, hoewel misschien minder eigen geluid hebbende, veel veelzijdiger is. Ik denk niet meer dat we snel iets als ‘(4603 Battements)’ hoeven te verwachten, maar dat maakt ook niet uit. De band groeit sindsdien nog steeds, en daar hoort verandering bij.

Nou das mooi. Wat een prachtige score nu. Jammer dat ze nog steeds te weinig aandacht krijgen. Ik heb mn tickets binnen voor 7 april in Zoetermeer. Veel zin in!

Het gaat niet om de gezongen taal, dat vind ik juist wel mooi. Het is voornamelijk de zanger (te schel) die mij niet aanspreekt. De muzikale begeleiding is verder wel mooi, het geluid is goed, de melodieën fijn, maar het gaat geen album worden dat ik vaak zal draaien. Misschien geef ik het ooit nog een keer een nieuwe kans bij het licht van een lantaarnpaal.

Hmm ik heb normaal ook weinig met zangers die hoog zingen. Dat gaat vaak geknepen en schel klinken. Dat is een van de redenen dat ik niet alles van Yes en Rush trek. Ik vind echter dat Dominique een zeer mooie warm stem houdt. Het kost hem ook geen moeite, dat merk je ook live. Ik weet niet of ik het daarom schel zou willen noemen. Gisteren weer live gezien. Wat een band, wat een energie en spelvreugde. Daar kunnen weinig bands tegenop.

Rush trek ik meestal ook niet, Yes dan weer wel en is de uitzondering. Het is dus iets persoonlijks. De zanger van Lazuli spreekt mij dus niet aan.

En wat vind je van het album?

Prima album weer van deze Franse band.

Aangename progressieve pop-rock dat nergens echt spannend wordt. De zang is erg aanwezig, dus daar ga je automatisch erg op letten. De zanger doet mij denken aan Serge Fiori (Harmonium en Fiori-Séguin) en vind ik eigenlijk de sterkste troef van de band.

De band zelf speelt namelijk enorm op safe. Deze band zou een progressive rockband moeten zijn, maar verleggen nergens een grens. De muziek is wat melancholisch van aard en luistert in principe lekker weg. Maar door het lekker-weg-luister-gehalte van deze band, word ik nergens enthousiast. De afzonderlijke bandleden zijn goede muzikanten, maar missen een eigen geluid. Voor mijn gevoel heb ik deze plaat al 50 keer eerder gehoord. Het is alsof de band heeft besloten geen risico's te nemen en puur de zanger te begeleiden. Wat in principe prima is. Maar het is niet een band voor mij. Daarvoor is het allemaal veel te braaf, keurig en afgemeten.

De muziek zou een 3* krijgen, maar ik doe een halve bonuspunt erbij voor de zang.