Lazuli - Onze (2023)

Je hoort gewoon dat de heren van Lazuli liefhebbers van muziek zijn en dat het een zeer hecht collectief is. De muziek ademt enorm en krijgt veel ruimte om de luisteraar in vervoering te brengen. Onze is daardoor een heel indringende en intieme plaat geworden, die de luisteraar in staat stelt emotioneel in contact te komen met de band. Hoe doet de band dat dan? Het klinkt zo simpel, maar het is zo verrekte lastig: wonderschone en memorabele melodielijnen in prachtig aangeklede composities gieten en voorzien van een ijzersterke productie. Dat klinkt bijna als een soort standaardbeschrijving van wat iemand 'goed' vindt in muziek, maar Lazuli weet dit ook daadwerkelijk voor elkaar te boksen.

Wat betreft productie moet dit wel één van de beste albums van dit jaar zijn. Beter kan gewoon bijna niet. Alle instrumenten vloeien prachtig in elkaar over en zijn ontzettend warm gemixt. En alles klinkt heel natuurlijk; ik hoor weinig overdubs of andere studiofratsen, maar gewoon een band die de instrumenten uiterst bekwaam speelt. Ontzettend knap gedaan. Ik vind wat dit betreft de beschrijving van Aproxis eigenlijk wel heel treffend: "Niet alleen draagt de stem de muziek, maar ook de muziek de stem". Om dat productioneel voor elkaar te krijgen, is echt ontzettend knap. Petje (of nouja, baretje...) af!

Ik plak hier nog geen sterren op, omdat ik eerst de enorme gelaagdheid (ook door toedoen van die briljante productie!) en wonderschone, karakteristieke Lazuli-melodieën beter in me op wil nemen. Ik zit echter al sterk te denken aan de score die legian hierboven heeft uitgedeeld... Prachtige plaat, zonder meer!

Het gaat niet om de gezongen taal, dat vind ik juist wel mooi. Het is voornamelijk de zanger (te schel) die mij niet aanspreekt. De muzikale begeleiding is verder wel mooi, het geluid is goed, de melodieën fijn, maar het gaat geen album worden dat ik vaak zal draaien. Misschien geef ik het ooit nog een keer een nieuwe kans bij het licht van een lantaarnpaal.

Prima album weer van deze Franse band.