The Vices - Unknown Affairs (2023)

The Vices is een Nederlandse rockband uit Groningen, gevormd in januari 2019. De band bestaat uit Floris van Luijtelaar (zang/gitaar), Jonathan Kruizenga (orgel/gitaar), Simon Bleeker (bas) en Mathijs Louwsma (drums). Wat goed is komt snel luidt het bekende spreekwoord en is zeker van toepassing op The Vices.

Sinds hun album Looking For Faces uit 2021 enorme stappen gemaakt door meerdere support shows in de Ziggo Dome te hebben gespeeld en onder andere een show op Sziget festival. Afgelopen maand is de laatste single van The Vices verschenen, genaamd Never Had to Know. De track werd de Mega Hit van 3FM én de Kink XL bij Kink. Eerder werden ze verkozen tot 3FM Talent en waren ze als huisband te zien in talkshow M op NPO 1.

“Dit tweede album gaat over het vinden van je eigen stem in een wereld met veel smaken en meningen”, aldus zanger-gitarist Floris van Luijtelaar. Unknown Affairs werd door dit uitgangspunt allesbehalve een commerciële plaat. De Groningers geven je in elf tracks een eerlijk, persoonlijk beeld van hun kijk op de wereld. Ze vertellen wat zij belangrijk vinden in hun muziek.

Elk bandlid heeft een eigen smaak waardoor het een bijzonder gevarieerd album is geworden. Van indiepop, garagerock, britpop, surf tot zelfs samba invloeden (Lay Down, Stay Down). De komende Nederlandse shows zijn helaas al uitverkocht, voor het concert in de Charlatan in Gent zijn nog kaarten.

The Vices live :

22-03 GENT : Charlatan
23-03 ROTTERDAM : Maassilo (uitverkocht)
30-03 UTRECHT : TivoliVredenburg (uitverkocht)
31-03 HENGELO : Metropool (uitverkocht)
01-04 NIJMEGEN : Doornroosje (uitverkocht)
06-04 EINDHOVEN : Effenaar (uitverkocht)
07-04 AMSTERDAM : Tolhuistuin (uitverkocht)
08-04 GRONINGEN : Vera (uitverkocht)

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De zanger weet mij vooral te overtuigen in de ballads terwijl ik wat moeite met zijn stem heb in de snellere nummers. Verder een prima debuut van deze Groningse band waar we trots op mogen zijn want spelen kunnen ze!

Dit is het tweede album van The Vices, het debuut was twee jaar geleden .

Wat een subliem nummer is Never Had to Know!

Sorry dan Marteen ik dacht dat de ep Strange Again het eerste was wat ze hebben uitgebracht. Goed dat je mij dan corrigeert!

We hebben het min of meer al voorspeld, The Vices richten zich vanaf het eerste wapenfeit Looking for Faces al op die internationale markt. En het is aan de Groningers om dit waar te maken. Betreden ze met Unknown Affairs onbekend terrein? Vast niet! De wereld ligt binnen handbereik en ze grijpen alle kansen aan om zich live te presenteren. En zo werkt het in de praktijk ook. Elke kleine strategisch liggende zaal is te veroveren. Elk optreden is een winst winnende ervaring rijker. Je kan ook lui onderuitgezakt thuis achter de laptop het gebeuren van een afstand bekijken, en hopen dat de streamingsites de plaat oppakken, dat kan ook. Werkt dat? Nee, natuurlijk niet. Waarom zijn The Vices in staat om twee jaar later de verwachte beloftes in te lossen? Omdat ze op elkaar ingespeeld zijn, en alle kansen benutten om ook in het buitenland op te treden, zo werk je aan die naamsbekendheid.

Hard werken dus, ik kan het niet vaker benoemen. De overheersende Britse impact is ongetwijfeld nog steeds aanwezig, maar op Unknown Affairs hoor je nu voornamelijk het The Vices geluid terug. Een jonge band die een forse groei doormaakt, een ware aardbeving veroorzaakt, al blijft dat zinsdeel gevoelig, maar zo voelt het wel. De hondsdolle jonge puppy’s mentaliteit is nog steeds gretig hongerig en dorstig. Deze tweede plaat wekt nog steeds dat gevoel van een veelbelovend debuut op, en misschien moet je op die manier de markt wel warm houden en de aandacht blijven trekken. Telkens weer vanuit die onbezorgde frisheid te werk gaan.

De muzikale voorkeuren van de bandleden zijn zo divers, en ze vinden het heerlijk om elkaar hiermee op te naaien. Zo is drummer Mathijs Louwsma een groot Toto liefhebber, en maakt de rest van The Vices hem daarom een beetje belachelijk. Och, je kan zeggen wat je wil, maar Jeff Porcaro behoorde wel tot de wereldtop, sterker nog, was misschien wel de meest steady drummer van zijn tijd. Bassist Simon Bleeker loopt met Red Hot Chili Peppers weg, ook begrijpelijk met zo’n gewelddadige geweldige snarenplukker als Flea. Over Cage the Elephant, Mac Miller en The Strokes (luister maar goed naar At Least That’s What They’re Saying) zijn ze het unaniem eens, allemaal voortreffelijke muzikanten. Maar hoor je die invloeden allemaal overduidelijk op Unknown Affairs terug? Zeker niet alles, het is een overvolle koffer gevuld met uitpuilende muziekbagage. Het is de kunst om deze zorgvuldig te ordenen, en dat lukt dit viertal wel.

Het muzikantenbestaan is investeren maar ook fouten maken. De ontspannen praat zingende Floris van Luijtelaar heeft het allemaal goed door. Om dromen waar te maken moet je eerst de roze wolken doorprikken. At Least That’s What They’re Saying, de liefde voor de muziek gaat niet over rozen, maar heeft ook zijn stekende kanten. Strange Again, al het vertrouwde is nieuw en knalt er heerlijk in. Laat je niet verleiden door verkooppraatjes van grote kapitalistische platenmaatschappijen, maar stippel effectief je eigen wegen uit. Het is een mijnenveld gevuld met onzichtbare boobytraps, lastig te ontwijken, gevaarlijk en doeltreffend. Thousand Faces is een excuusbrief naar de trouwe fans. Het muzikantenleven is zo vluchtig en gehaast, dat gezichten niet altijd bijblijven en dit heeft feitelijk niks met arrogantie te maken.

Het dromerige zelfverzekerde nachtclubrode Never Had to Know duikt de onzekere donkere diepte in. De angst voor het definitieve vaarwel, kwetsbaar en ontroerend. Nog steeds offert Floris van Luijtelaar zijn hese emotionele schreeuw op, prachtig. het orkestrale Disney getinte Fooled Away strijkerstreurnis dweept met overgevoeligheid allergieën, en is bijna over de top. Is dit erg? Zeker niet, het misstaat absoluut niet op Unknown Affairs, maar is voor mij het zwakke broertje tussen de sterkere zustertracks. De Tomorrow I’ll Be pianosong is gemeend somber, en raakt dus wel. Kansen zijn niet meer terug te draaien, kansen zijn er dagelijks weer, maar kansen worden ook dagelijks vooruit geschoven. Tja, dat is helaas wel waar.

Het zonovergoten Better Days is een voorbode voor een festivalrijke zomer. De ontlading na een slopende vermoeiende periode. In welk opzicht? Vul zelf maar in. Het croonende Lay Down Stay Down swingt letterlijk met zijn blikken percussie de pan uit. Een vleugje gepeperde ska gekte? Prima, start het I Had a Name ego maar op. Fata Morgananisch gezichtsbedrog, leg maar een filtertje over For My Mind heen. Iedereen houdt elkaar voor de gek, waarom hier niet geamuseerd op inhaken. Ondanks de bevredigende hypnotiserende werking stelen de gloedwarme kapot gespeelde gitaarpartijen van Jonathan ‘Jones’ Kruizenga hier toch wel de show. Had ik al aangegeven dat er in het The Vice gezelschap meesterlijke muzikanten schuilgaan. Sorry, bij deze trek ik dat eventjes recht. Wat een geweldige wegblazende solo!

Memoreert op Looking for Faces de griezelige bezwerende From Dusk Till Dawn Good Morning City, Now Let Me Sleep… paringsdans nog naar het nouvelle violence Tarantino werk, hier is die (film)rol voor de surfrockende The Spell That Made a Dolphin eindsong weggelegd. En dat zijn er onbewust alweer veertig minuten aan muziekvermaak verstreken, en betrap ik mijzelf erop dat ik vervolgens weer netjes vooraan met het punkende Strange Again begin. Lastige tweede? Kom op zeg! Dat noemen we in de volksmond gebrek aan zelfvertrouwen. Heeft The Vices daar last van? Verwacht je nu echt een zinnig antwoord?! Topplaat!

The Vices - Unknown Affairs | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Een interview in OOR maakt mij nieuwsgierig naar deze "nieuwe" Nederlandse band. En een eerste luisterbeurt intrigeert. Als ik het zo lees pakken ze het groots aan en dat getuigt van wils en overtuigingskracht. Album klinkt ook professioneel en afwisselend. Nu maar afwachten of het me ook bij de lurven grijpt.

Mooi hoor, het uitgebrachte For my mind.
Opvolger At least that's what they are saying mag er ook zijn.

Klinkt inderdaad internationaal genoeg.

Deze band gisteren in de Maassilo gezien en gehoord, en zelfs als pensionado te midden van overwegend studenten was ik flabbergasted. Wat word je daar blij van. Sommige nummer zijn misschien iets aan de poppy kant, maar het frisse gitaargeluid, de zang, het pakt je bij de strot, en de nummers zitten fantastisch in elkaar. Deze jongens stralen zoveel plezier en energie uit en komen tegelijkertijd bescheiden over. Fijn dat ze ook een paar ruige instrumentale nummers speelden. Deze jongens gaan groot worden, met het risico dat het zoals met vele bands gebeurt er teveel mensen zich mee gaan bemoeien, en het overgeproduceerd gaat worden en het spontane eraf gaat. Heel blij dat ik dit meegemaakt heb.

Helemaal eens haka! Ook deze 50–er was er bij gisteren en heb staan genieten. Band leren kennen via mijn dochter en 2x eerder gezien op BKS en Westerpop vorig jaar. Wat maken zij een indrukwekkende groei door! For my mind is een fan-tas-tisch nummer.

Zo uit Nederland en wat een goeie plaat, heb ze al eerder gezien bij popronde en vorig jaar op BKS.
Hele goeie band waar we nog veel plezier aan zullen beleven.

Doet in werkelijk niets onder voor de voorganger; weer vier sterren dus. Fijne, licht speelse sfeer.

Heel lekker plaatje! Ik hoor hier heel regelmatig the Strokes! Wat absoluut niet erg is.
Nederland heeft toch wel hele fijne bands tegenwoordig.

Komen uit mijn stad en ik heb ze ooit wel eens gezien op Grunnsonic maar daar is weinig van blijven beklijven.. Zal ze morgen eens een kans geven op de grote markt (gratis)