Lee Clayton - Naked Child (1979)

Triest, maar een goede reden om dit prachtalbum weer in de schijnwerpers te zetten.

inderdaad triestig nieuws . ik heb maar 1 lp van hem (naked child)
ik draai I RIDE ALONE met de versterker op 10 en drink daarbij een triple van Westmalle
r.i.p. LEE

Naked Child gekocht toen ie uit kwam. Verpletterend. Vandaag weer eens gedraaid. Nog steeds verpletterend. Kocht de Capitol Years on cd. Straks ook nog even The Dream Goes On beluisteren.

Ik word even stil van het nieuws dat Lee Clayton er niet meer is. Hij overleed door zelfdoding op een motelkamer ergens in Tennessee. Geen enkel muziekmedium schonk er aandacht aan. Hij leek volstrekt vergeten te zijn ondanks een aantal goede albums en het magistrale 'Naked Child". Wat een triest einde van een zo'n getalenteerde muzikant,
Ik heb maar weer eens geluisterd naar mijn favoriete liedjes van drie van zijn beste albums. Terwijl ik dit schrijf hoor ik zijn geëmotioneerde en oprechte stem en nu hij dood is doet dat pijn.
R.I.P. Lee Clayton.

Ik blijk toch regelmatig op dit album terug te komen. En waar ik bij andere platen na verloop van de jaren wel eens iets minder enthousiast ben geworden, is dat bij dit album niet zo. Het blijft prachtig.

Ik ben geneigd om de volle 5 sterren te geven, maar wil bij het uitdelen van de volle mep tegelijkertijd niet al te ruimhartig worden.

een tijdloze klassieker of vergeten meesterwerkje, dit derde album van de in Russelville, Alabama geboren Lee Clayton. de man overleed op 80-jarige leeftijd (29-10-1942/12-06-2023).
sommige albums gaan een leven lang mee en dit album is er 1 van. kom hier op MuMe regelmatig woorden als intens en indringend tegen bij albums, waar ik het niet aan af hoor, maar dat kan ook aan mij liggen. muziek gaat over beleving en bezieling en dit "Naked Child" is daar een sprekend voorbeeld van.

authentiek, dwars, intens, rauw maar ook ontroerend. Lee Clayton zingt alsof die door de duivel op de hielen wordt gezeten en zijn 8 eigen songs kregen een unieke sound mee op dit album. eerder rock/country of outlaw country i.p.v. country/rock of hoe je het ook noemen wil.

het album opent met het opruiende, vuig rockende "Saturday Night Special" gevolgd door het geweldige "I Ride Alone" met gierende gitaarriffs van Philip Donnelly, waarna de spannende opbouw met wederom spetterend gitaarwerk volgt van "10.000 Years/Sexual Moon".

het trio ballads "I Love You" met prachtige harmoniezang van o.a. Carlene Carter, "Jaded Virgin" en "A Little Cocaine", de laatste akoestisch uitgevoerd met een magistrale harmonica partij, gaan 45 jaar later nog steeds door merg en been. ook deze klinken rauw maar ontroeren tegelijkertijd, gezongen met de doorleefde stem van Lee Clayton.

wellicht 1 van de beste Americana albums ooit gemaakt. beter zou het niet meer worden. een must hear/must have voor de liefhebber van het genre.

Album werd geproduceerd door Neil Wilburn
Recorded at Capitol Studio B, Los Angeles, CBS Studio A, Nashville & Young N' Studio, Nashville

de muzikanten op dit album:
Lee Clayton: guitar, harmonica, vocals
Andrew McMahon: keyboards
Audie Ashworth: percussion
Byron Bach, Lawrence Lasson, Kristin Wilkinson: strings
Chip Young: guitar
Danny Davis: trumpet
J.J. Cale: guitar, vocals
Klaus Voormann: bass
Philip Donnelly, David Cole, Ronnie Light: guitar
Tony Newman: drums
Carlene Carter, Lea Jane Berinati, Pebble Daniel, Vicki Hubley, Tracy Nelson, Lisa Silver Reynolds: vocals

R.I.P. Lee Clayton (Billy Hugh Shotts) 12-06-2023

Wonderschoon inderdaad. Ben te jong om de release te hebben meegemaakt en heb het in mijn muzikale reis compleet over het hoofd gezien. Kwam er bij uit toen ik wat artiesten in de periferie van John Prine (held) aan het beluisteren was. Maar dit is andere koek, scheurende gitaren; iets wat ik zeker kan waarderen. De verhalende teksten passen wel in die lijn.
Wel triest om te lezen hoe Lee aan zijn einde is gekomen. Weer een plaat voor op het lijstje als ik de platenbakken afstruin.

Weer een plaat voor op het lijstje als ik de platenbakken afstruin.

Zeker niet laten liggen, een juweeltje deze derde worp van Lee Clayton, idd die scheurende gitaar icm de huilende honden in I Ride Alone, weergaloos!!!

Ik verhoog tot het maximum, door o.a. deze plaat werd ik muziekliefhebber!!

Dan is het extra speciaal! Mede door jullie enthousiasme overgegaan tot aankoop en hij is onderweg uit frankrijk, want ik struin vooral digitale platenbakken af omdat mijn rug het anders niet toelaat. Muziek is de beste pijnstiller
Zag dat hij ook een boek heeft geschreven (The Streets of Nashville); ook maar eens in verdiepen.