Jethro Tull - RökFlöte (2023)

Het 23e studioalbum van Jethro Tull alweer?! Bij voorganger The Zealot Gene schreef ik over mijn moeite met de stem van Ian Anderson, die om fysieke redenen tegenwoordig zijn vroegere explosiviteit en hogere noten mist. Dat is met deze snel verschenen opvolger (slechts vijftien maanden later) uiteraard niet verbeterd. De man is op leeftijd, ik zal het ermee moeten doen.
Tegelijkertijd valt op dat deze bezetting van Jethro Tull net als die van vorige decennia sterk musiceert en dat de productie weer eens dik in orde is. Anderson schreef als bijna altijd alle muziek en teksten, op de gesproken Eddateksten na. Een vijftal nummers springt eruit.

De nummers die in de aanloop verschenen, maakten bescheiden indruk op me. Nu ik het hele album kan beluisteren, landen deze echter veel beter. Gastspreekster is de IJslandse Unnar Birna, wier naam ik elders tegenkom als Una Björnsdottir. Zij leidt het album in en sluit het af in het Oudnoords. Je zit dan meteen in een verhaal rond de goden van de Noordse mythologie, alsof je de serie Vikings kijkt of een stripalbum van Thorgal leest.
Anderson blijft onverminderd nieuwsgierig en levert zo alweer een interessant conceptalbum af. Muzikaal wisselen rock, klassiek, folk zich in deze Noordse progsferen naadloos af of lopen in elkaar over. Genieten!

Mijn favorieten zijn naast het openings- en sluitstuk, met de prachtige spreekstem die direct mystiek brengt: het stevige en slepende Ginnungagap, het uptempo Wolf Unchained, de folkrock van Trickster (and the Mistletoe) en de stevige progrock van The Navigators. Elders klinken eveneens fluit- en gitaarlijnen of gecompliceerde breaks die fraaie details toevoegen. Ik ben dus positiever over dit album dan de voorganger, die voor mij een “langere zit” was: hier een krappe 8.

Dat steeds maar weer vergelijken met albums van 50 jaar of langer geleden op dit forum begint mij te storen. Bands evolueren nu eenmaal, soms in negatieve dan weer in positieve zin. Rökflöte is een prima album, maar gaat geen Grammy opleveren.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Zealot Gene heb ik vorig jaar best veel gedraaid. RökFlöte heeft beduidend minder tijd op mijn platenspeler doorgebracht. Enerzijds door sterkere releases van andere artiesten rond de releasedatum van dit album, maar ook omdat dit album in vergelijking me de voorganger net wat minder interessant is. The Zealot Gene haalde mijn top 20 van vorig jaar niet. RökFlöte haalt mijn lijst van 2023 zeker niet...

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Haken - Fauna (4,5)
3. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
4. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
5. Hypno5e - Sheol (4,0)
6. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
7. Marianas Rest - Auer (4,0)
8. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
9. Klone - Meanwhile (4,0)
10. OAK - Disintegrate (4,0)
11. Riverside - ID.Entity (4,0)
12. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
13. Redemption - I Am The Storm (4,0)
14. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
15. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
16. Walg - III (4,0)
17. Enslaved - Heimdal (3,5)
18. Metallica - 72 Seasons (3,5)
19. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
20. Ulthar - Helionomicon (3,5)

Hieronder mijn meer uitgebreide recensie zoals ik die vorig jaar heb gepubliceerd op www-jorros-muziekkeuze.nl

De recent uitgebrachte plaat ‘Rökflöte’ van de Britse legende Jethro Tull markeert een intrigerende mijlpaal in de uitgebreide discografie van de groep. Het album, dat gelanceerd werd in 2023, illustreert een boeiende fusie van progressieve rock met elementen van folk, die naadloos versmelt in het kenmerkende geluid dat de band al decennia lang cultiveert. Dit werk manifesteert zich niet alleen als een muzikale reis, maar ook als een verhaalvertelling die luisteraars meeneemt door een spectrum van emoties en landschappen.

Elke track op 'Rökflöte' lijkt een eigen leven te leiden, van de opzwepende openingstonen tot de diepzinnige finale. De introductie van het album zet meteen een krachtige toon met een melodie die zowel nostalgisch als vernieuwend klinkt. De fluit, al lang een handelsmerk van de band, voert de boventoon en voegt een etherische kwaliteit toe aan de muziek die zowel oude fans als nieuwe luisteraars zal betoveren.

Wat opvalt aan dit album is de variatie in songstructuur. Liederen wisselen dynamisch tussen langzame, beschouwende melodieën en snellere, bijna uitbundige stukken. Deze 'burstiness' in tempo en toon draagt bij aan een meeslepende luisterervaring, waarbij geen twee tracks hetzelfde aanvoelen. Het is een showcase van de muzikale behendigheid van Jethro Tull, waarbij de band speelt met complexiteit en eenvoud op een manier die zowel uitdagend als toegankelijk is.

De lyrische diepgang van 'Rökflöte' mag ook niet onderschat worden. De teksten zijn doorspekt met rijke beeldspraak en doordachte metaforen die reflecteren op thema's zoals tijd, natuur en menselijkheid. Elk lied fungeert als een raam naar de ziel van de schrijver, een blik biedend op persoonlijke en collectieve ervaringen die resoneren met de luisteraar. Dit aspect van het album spreekt boekdelen over de artistieke visie van de band en hun vermogen om betekenisvolle verhalen te weven binnen hun muzikale composities.

Technisch gezien is ‘Rökflöte’ een meesterwerk van productie, waarbij elke nuance en elk detail zorgvuldig is afgewerkt. De geluidskwaliteit is kristalhelder, en elke noot is hoorbaar met een precisie die de zintuiglijke ervaring van het luisteren versterkt. Dit benadrukt de expertise van zowel de muzikanten als de technici achter de schermen.

Afsluitend, ‘Rökflöte’ is niet zomaar een album; het is een album dat zowel vernieuwt als eert wat Jethro Tull door de jaren heen heeft vertegenwoordigd. Het is een bewijs van hun voortdurende evolutie en hun onwankelbare toewijding aan muzikale excellentie. Voor zowel verstokte aanhangers van de band als voor nieuwe luisteraars biedt dit album een rijke, boeiende ervaring die nog lang na de laatste noot zal nagalmen.