menu

Lauds - Imitation Life (2023)

mijn stem
3,70 (10)
10 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Fort Lowell

  1. Parallel (3:28)
  2. Somehow (3:35)
  3. 24 (3:55)
  4. CeeDee Lamb (3:01)
  5. Don't Mind (4:02)
  6. Wasted Hours (3:32)
  7. Rust (3:06)
  8. Distant Images (3:37)

    met Dulce Hombre

  9. Wait Forever (3:16)
  10. Misplace a Night (4:05)
totale tijdsduur: 35:37
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Vorig jaar was ik erg gecharmeerd van Thus Love die duidelijk wisten hoe ze om moesten gaan met de 80's.

Lauds doet dat ook: we horen ze allemaal terug... die heerlijke gitaarpop bandjes uit die jaren.

The Chameleons, The Wild Swans, The Comsat Angels, Felt, The Sound.... noem ze maar op, maar ook Siouxsie and the Banshees en The Cure zijn niet ver weg. Gaan we meer richting shoegaze dan mag Ride of Slowdive ook wel genoemd worden.

Namedroppen is meestal een zwaktebod, maar de band is er zelf ook niet vies van, dus vooruit maar.

Het is gewoon zo: dit had zo in de jaren '80 uitgebracht kunnen worden. Vooruit: ze komen niet uit het Verenigd Koninkrijk maar uit de Verenigde Staten en omdat ze uit North Carolina komen wordt surfpop er ook bij gehaald. Misschien is dat het verschil: een beetje warme zonneschijn gaat over de tien dwarrelende gitaarpop liedjes heen en zorgt voor een lekker album geschikt voor liefhebbers van genoemde bands.

Ik hou er van.

Imitation Life | Lauds | Fort Lowell Records - fortlowell.bandcamp.com

avatar van Chameleon Day
4,0
aERodynamIC schreef:
Ik hou er van.


Ik ook.

Alicia, Premonition, Mjuman, Rainmachine, jeanmaurice, Man of Sorrows, DjFrankie en anderen….u wordt geroepen.

avatar van Alicia
3,5
Ja... wat is er?

Alright! Ik zet deze ook op de luisterlijst. Die alsmaar langer en langer wordt.

U hoort nog van mij.

avatar van Rainmachine
Check!

avatar van DjFrankie
4,0
DjFrankie (moderator)
Erg leuk, speels album. Roept bij mij vooral ook Field Mice op.

Hebben ook nog 2 Ep's gemaakt, deze toegevoegd.

avatar van Alicia
3,5
De muziek is vrolijk en speels. Ik heb zelf geen associatie met de muziek van The Chameleons, The Comsat Angels of The Sound. Heel in de verte flirt het geluid met de meer vrolijke liedjes van The Cure. Door dat gitaartje. De dromerige stem van de zanger is niet helemaal toonvast. Maar ach, alles bij elkaar klinkt 't wel charmant.

avatar van jeanmaurice
Bedankt voor de tip, ik ga het luisteren.

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lauds - Imitation Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lauds - Imitation Life
Er verschijnen deze week flink wat prima gitaarplaten, maar het debuutalbum van de Amerikaanse band Lauds springt er met veelkleurig gitaarwerk en heerlijk nostalgische songs voor mij uit

Imitation Life, het debuutalbum van de Amerikaanse band Lauds, is direct vanaf de eerste noten een feest van herkenning. De band uit North Carolina laadt zich inspireren door de crème de la crème van de Britse new wave en postpunk en gooit er nog wat invloeden uit de Amerikaanse janglepop en uit de dreampop en shoegaze overheen. Het levert een wat nostalgisch klinkend album op, maar het is ook een album waarvan je alleen maar heel erg vrolijk kan worden. Lauds strooit driftig met even aanstekelijke als mooie gitaarakkoorden, maar ook de postpunk ritmesectie en de dromerige zang dragen nadrukkelijk bij aan het fraaie eindresultaat. Wat een heerlijk album.

Ik weet niet heel veel over de Amerikaanse band Lauds. Wat ik weet is dat de band vanuit Wilmington, North Carolina, opereert en dat het deze week verschenen Imitation Life het debuutalbum van de band is. Het is een debuutalbum waar ik direct bij eerste beluistering smoorverliefd op werd en mijn liefde voor het album is sindsdien alleen maar gegroeid.

De platenmaatschappij van de band komt op de proppen met een imposante waslijst aan vergelijkingsmateriaal en het is een lijst waarop namen prijken van grote bands die met name de jaren 80 en 90 kleur gaven. Ik hoor niet alle genoemde namen terug bij beluistering van Imitation Life, maar met een mix van postpunk, jangle pop, American Underground, indierock, shoegaze en dreampop maakt Lauds inderdaad muziek die uitnodigt tot het noemen van namen. Het zijn namen die opduiken en vervolgens weer vervliegen, waardoor uiteindelijk vooral de naam van Lauds blijft hangen.

Het debuutalbum van de Amerikaanse band is vooral een geweldige gitaarplaat. De geniale gitaarloopjes buitelen over elkaar heen in de tien songs op het album, maar het gitaarwerk van Lauds is ook verrassend veelkleurig. De band uit North Carolina heeft goed geluisterd naar het gitaarwerk van Johnny Marr bij The Smiths, maar kan ook uit de voeten met de onweerstaanbare gitaarloopjes uit de Amerikaanse janglepop. Hiernaast hoor je op Imitation Life ook nog de bedwelmende gitaarakkoorden uit de dreampop en worden af en toe voorzichtig shoegaze achtige gitaarmuren opgebouwd. Het wordt gecombineerd met diepe postpunkbassen en atmosferisch klinkende synths die zo lijken weggelopen uit de jaren 80.

In muzikaal opzicht klinkt alles op Imitation Life even lekker, maar ook de zang op het debuutalbum van Lauds is niet te versmaden. Het is van die wat dromerige zang die zoveel jaren 80 albums typeert, waardoor Imitation Life wat nostalgisch kan klinken, maar de muziek van de Amerikaanse band is vooral heerlijk melodieus.

De platenmaatschappij noemt zoals gezegd een heleboel namen van vooral Britse bands, maar de muziek van Lauds klinkt ook absoluut Amerikaans. Als ik zelf namen moet noemen kom ik met The Lotus Eaters, China Crisis, The Dream Academy en Lloyd Cole & The Commotions en ui de VS misschien The Feelies, maar net als alle andere genoemde namen gaan ze maar even mee, al is het maar omdat de songs van Lauds ook bijna altijd een postpunk vibe hebben.

Imitation Life van Lauds is een album vol invloeden, maar het is boven alles een album om heel vrolijk van te worden. Direct vanaf de eerste noten vult de Amerikaanse band de ruimte met zonnestralen, waarna een flinke nostalgie en een beetje melancholie de feelgood luistertrip van Imitation Life compleet maken.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de eenvormigheid na een track of acht wel wat begint toe te slaan, maar dan zit het album er bijna op. Bij de volgende luisterbeurt klinkt het gelukkig weer net zo onweerstaanbaar als bij de allereerste beluistering, wat iets zegt over de kwaliteit van het debuutalbum van Lauds. Het is een debuutalbum dat verschijnt in een week met behoorlijk wat nieuwe releases, waaronder opvallend veel goede gitaarplaten, maar het debuut van de band uit North Carolina houdt zich verrassend makkelijk staande. Of Lauds de wereld gaat veroveren durf ik niet te voorspellen, maar met dit heerlijke album kan de band absoluut vooruit. Erwin Zijleman

avatar van jeanmaurice
Is mij toch te lichtvoetig. Doet me nog het meest denken aan de al genoemde Lloyd Cole & The Commotions, maar dan met een minder goede zanger. Ik laat dit voor wat het is, is niet echt mijn ding.

avatar van Premonition
Het is niet echt post punk, meer indiepop, met wat jaren tachtig invloeden. Charmant, werd al genoemd, maar is me wat te lief allemaal. Feelies, REM, Loyd Cole, zijn meer de namen die bij me opkomen, dan Chameleons, Sound, Cure etc.

avatar van Mjuman
Idem hier: eerste associatie hier was Mary Onettes, ook een beetje Bell Hollow. Meer pop dan wave, met een vleug shoegaze (meer de popkant, Lush) en tikkie indie.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:55 uur

geplaatst: vandaag om 07:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.