Dave Matthews Band - Walk Around the Moon (2023)

Het eerste vrijgegeven nummer; Madmen's Eyes is zeer fraai te noemen. Onwillekeurig moet ik direct denken aan "Kashmir''. Nu is Matthews altijd al geïnteresseerd geweest in andere (muzikale) culturen en heeft hij zich nooit beperkt tot bepaalde kaders maar hier lust ik er wel meer van. Wellicht een hint naar zijn succesalbum Before These Crowded Streets dat ook al Oriëntaalse invloeden bevatte maar Madmen's Eyes is een erg fijne track.

Eind jaren negentig en de eerste jaren van de nieuwe eeuw was ik groot fan van Dave, maar na hun geweldige album Busted Stuff ging het voor mij bergafwaarts met de band. Dieptepunt was een inspiratieloos optreden op Pink Pop in 2007, toen was ik er wel klaar mee. De jaren daarna altijd de nieuwe albums geprobeerd maar geen een kon boeien. Dit album is niet heel veel beter, het is het allemaal net niet. De subtiliteit van de oudere albums mis ik de laatste twintig jaar in hun muziek, het is allemaal te dichtgetimmerd en overgeproduceerd. Een aantal nummers kan er mee door maar ik voel nou niet de behoefte om ze vaker te luisteren. De recensies zijn best aardig dus misschien ligt het aan mij maar het klinkt als een album waar veel meer in had kunnen zitten.

Dave Matthews; de beste man verkoopt de grootste stadions uit in de Verenigde Staten. Op het oude continent wil het maar matig vlotten. Ook in Nederland zijn maar weinig mensen bekend met zijn oeuvre.
Desalniettemin staat hij met zijn band over enkele maanden in Afas, hoewel er volgens mij nog genoeg kaarten over zijn.
Man's soloalbum vind ik prima, hetzelfde kan gezegd worden van zijn live registraties met gitarist en vriend Tim Reynolds. Veelal semi-akoestisch en in die setting gedijt Matthews wat mij betreft het beste.
Dan Walk Around the Moon, het is wederom geen slechte plaat, tevens ook wat rustiger van aard dan enkele voorgangers.
Opener Walk Around the Moon vind ik maar matig, dat geldt niet voor Madman's Eyes, een Oosters arrangement - Matthews heeft altijd al interesse gehad in muziek uit het Midden-Oosten/Noord Afrika - waar de spanning van af druipt.
Looking for a Vein is rustig en degelijk maar lijkt het demostadium nooit echt verlaten te hebben.
The Ocean and the Butterfly met zijn huppel ritme klinkt mij weer te alledaags.
Hierna kakt de plaat aardig in met veelal rustige tracks.
After Everything heeft ook weer zo'n jolige uitstraling, slecht is het niet maar de sfeer dat uitgaat van de song kan mij maar matig bekoren.
Wat Dave goed doet; hij houdt de nummers kort en bondig, dat is meestal wel anders. Echter om nu te zeggen dat er veel memorabele tracks op de schijf staan, nou nee.
Een dikke voldoende weet Matthews er altijd wel uit te slepen, daarvoor steekt het muzikaal gebodene degelijk genoeg voor in elkaar, toch ga ik ook nu weer niet overstag. Lastige man die Matthews.