Fires in the Distance - Air Not Meant for Us (2023)

Eerste single 'Harbingers' belooft al veel goeds!

Harbingers klinkt inderdaad erg fijn, deze ga ik maar eens in de gaten houden.

Het zijn zes epische tracks geworden, vol prachtige melancholiek. Harbingers blijft mijn favoriet, maar ook het doomy Crumbling Pillars of a Tranquil Mind is erg mooi... alles is eigenlijk erg mooi. Enige minpuntjes vind ik wéér die quotes van Christopher Hitchens, dat grapje kennen we nu wel van hun debut, en ook het toetsenwerk is wel elke keer een beetje hetzelfde trucje. Maar al met al een goed album en zeker ook beter dan het debut.

Staat dit weekend op de luisterlijst: zin in !

Mooie voortzetting van hun debuut idd. En ja, dat spoken word stukje in Idiopathic Despair hebben we eerder gehoord en dat kenmerkende bijna frivole toetsenwerk ook, maar dat doet het wel erg goed in combinatie met het sfeervolle melodieuze gitaarwerk dus niks mis mee !

Ah, weer bekende gezichten, dus het zal wel goed zijn.

En verdomd, het is inderdaad een lekkere plaat, zeg! Nu drie keer geluisterd met een brak headsetje en het blijft prima overeind. Zodadelijk eens met fatsoenlijk geluid beluisteren.

De periode dat (death) metal een aanzienlijk onderdeel van mijn muzikale kost was ligt alweer zo’n 30 jaar achter mij. Ik word oud.. Nu luister ik het nog slechts sporadisch, maar kan er op die momenten wel van genieten. Veel nieuwe metal ontdek ik dus niet meer. In 2020 nog deze Wayfarer - A Romance with Violence (2020) - MusicMeter.nl waar ik wel van heb genoten en nu dus deze nieuwe van Fires in The Distance. Want ik vind deze wel heel fijn klinken. Mijn voorkeur lag altijd al wel bij de meer melodieuze varianten van death of doom, en daar is dit een schoolvoorbeeld van.

Ik heb niet veel referenties naar nieuwe bands maar de oude Amorphis en Paradise Lost (die te Bommelstein nog in een doos op zolder staan) hoor ik hier wel in terug. Gecombineerd met wat prog metal elementen is dit een hele fijne mix zonder dat het verzand in moeilijkdoenerij. Door het piano werk komt de naam Saviour Machine bij momenten nog bovendrijven, al is die band stilistisch niet echt vergelijkbaar.

Niet dat ik de grunt niet kan waarderen, want die is prima te verteren, maar instrumental Adrift, Beneath the Listless Waves is vooralsnog favoriet. Maar dit album is bij uitstek geschikt om als geheel te draaien want zwakke momenten kan ik niet ontdekken.

Stemmige amerikaanse doom/ death metal, lekker melancholisch en slepend. Niets nieuws onder de zon, maar het album steekt vakkundig in elkaar en de lange tracks bevatten veel fraaie melodielijnen. Vooral de vaak voorkomende piano-partijen zijn bijzonder fraai. Qua zang valt er nog wel iets te verbeteren, die is behoorlijk eentonig en vlak, maar vooruit, het kan er mee door.

Ik heb onlangs eens gekeken of ik dit album fysiek op cd kan aanschaffen, want dat was in het begin wel lastig. Nu nog steeds, blijkbaar is er genoeg Vinyl aanbod, maar weinig cd's. het moet blijkbaar helemaal uit de VS komen. Ik heb het de afgelopen dagen nog eens goed geluisterd, maar ik ga er toch een halfje van af halen. Ik vind de piano echt heel erg lekker, maar over de hele linie lijken alle tracks toch een beetje op elkaar. Een paar nummers gaan in mijn persoonlijke top 2000 Spotify belanden, maar het enthousiasme is iets minder geworden.

Via JPC.de prima te krijgen, mocht je enthousiasme toch weer de overhand krijgen .