Lil Yachty - Let’s Start Here. (2023)

Lil Yachty took the wock to Poland vorig jaar, en die wock bracht hem blijkbaar ook naar The Dark Side of the Moon. Na een toch al surrealistische viral raptrack met vibrerende autotunevocalen maakt Yachty nu een stap naar psychedelische rock en funk. Je zou misschien denken dat dat een beetje pootje baden wordt in die stijl, maar nee hoor, Let’s Start Here duikt er diep in, in de voetsporen van iemand als Kid Cudi.

The Black Seminole is een sterke openingstrack en een waar de invloed er behoorlijk dik bovenop ligt: Pink Floyd en specifiek The Dark Side of the Moon. De opening is On the Run, dan is er een vleug Breathe, de solo is à la Time en de gigantische uitbarsting met een fantastische gastzangeres (die over de gehele plaat erg overtuigend is) is The Great Gig in the Sky. Yachty’s autotunevocalen zijn de unieke factor in het geheel en hier ben ik er gemengd over. Ik ben geen fan van de autotunestijl waarbij het klinkt alsof de vocalist in kwestie aan het einde van de zin over zijn eigen autotune struikelt. Wanneer Yachty meer melodieuze territoria opzoekt (die melodielijn van het Tame Impala-achtige The Ride blijft gelijk in je kop hangen) klinkt het wel erg goed, en later in de plaat vind ik de combinatie van psychedelische rock/funkinstrumentatie en de vocalen van Yachty ontzettend goed werken. Yachty gebruikt autotune dan ook echt als een creatief instrument, want door die laag heen kun je horen dat hij wel degelijk een melodie kan zingen.

Wat dat betreft gebruikt Yachty autotune als een textuur, hetzelfde als de gitaarpartijen op deze plaat die zijn doordrenkt in effecten. Ik vind Yachty’s vocalen vooral erg goed werken op tracks als The Zone, We Saw the Sun en I’ve Officially Lost Vision, waar ze echt samensmelten met de instrumentatie door het gebruik van verschillende lagen. Dan moet ik zelfs wat denken aan Air’s Moon Safari (vooral de track New Star in the Sky) en op het vurige I’ve Officially Lost Vision zelfs The Flaming Lips. Heerlijk wegdromen en echt een kleurrijk en spannend schouwspel voor de luisteraar. De afsluiter is ook gewaagd, met een erg mooie melancholische finale met Mellotron (een toetseninstrument dat een symfonisch geluid creëert) waar je de elektronische echo’s van The Black Seminole weer hoort.

De instrumentals zijn fantastisch, ontzettend dynamisch en gedetailleerd. Vooral het drumwerk is echt heerlijk, met doeltreffende akoestische vintage beats en vaak Ringo Starr-achtige fills (luister naar het drumwerk op Abbey Road van The Beatles), die beperkt zijn, maar precies goed in het geheel vallen. Het zijn dus vooral de vocalen van Yachty die voor mij make it or break it zijn. Vooral richting het einde van de plaat vind ik zijn melodieën vrij monotoon en weinig creatief, waardoor het geheel een beetje inkakt.

Een verrassende plaat en een indicatie dat Lil Yachty nog een glanzende carrière voor de boeg heeft. De combinatie van psychedelische rock, funk en trapflows werkt wonderwel erg goed, al is de plaat als geheel niet enorm constant. De hoogtepunten zijn daarentegen echt genieten en laten zeer veel potentie horen voor toekomstig werk.