Matt Elliott - The End of Days (2023)

kan toch niet anders dan weer prachtig worden, ben zeer benieuwd als die-hard fan!

https://youtu.be/bJ0qcEYrWIo januari"s song is toch weer bloedmooi!

Een nieuwe Matt Elliott is altijd interessant. Typisch zo'n artiest die volleldig van mijn radar verdwijnt en die weer opeens ergens opduikt.

Een en al vrolijkheid weer, laat de lente maar komen.

Het zou inderdaad schrikken zijn als Matt Elliott à la Josh T. Pearson ineens met een 'The Straight Hits!' zou komen. Daar ben ik ook nog steeds niet helemaal overheen

oei unresolved is ook hemels mooi! leuk dat Matt zelf nu op elk nummer sax speelt

Ook heel veel zin in deze, vorige heb ik grijsgedraaid. Prachtige goed sowieso

Matt Elliott stond ooit in mijn top 10 met The Broken Man. Helaas bleek dat album geen lange houdbaarheidsdatum te hebben, mede door de matige opvolgers. Dit album brengt daar helaas geen verandering in. Het is allemaal heel lieflijk en MOR. Prima als lift- of achtergrondmuziek maar voor mijn smaak veel te braaf en vooral eentonig.

Prachtig weer.

Hier anders de hele dag regen

Past goed bij de druilerige muziek van Elliot.

Dat dan weer wel.

Wow..sterke en sfeervolle worp van Ellioth. Meer nadruk op instrumentarium en compositie. Lijkt ook beter bij stem als ooit. Niet alleen doom en gloom, maar ook iets helends en verzachtend..lieflijk zou ik bijna willen zeggen

De blazers geven wel een soort extra apocalytpische sfeer mee aan de normaal al zo duistere liederen van Matt Elliott. Dat is een welkome toevoeging, want ik begon langzaam aan het gevoel te krijgen dat we langzaam aan steeds de zelfde plaat te horen kregen bij iedere neiuwe release. Uiteraard blijven de nummers verder heel dicht bij Matt Elliott en blijft zijn klassieke gitaarspel en baritoon de boventoon vormen.

Lekker voor als het donker gevallen is en je de bank in kruipt.

Nu is trouwens het moment om de LP in een fysieke winkel te kopen. Want volgens mij gaat er iets niet goed bij de groothandel en heb ik hem al zien staan voor 15 euro...

Opmerkelijk, Het zal wel aan mijn opgeruimde persoontje liggen, maar ik vind hem dus los van de hem bekende sombere en ingetogen stijl minder apocalyptisch klinken. De blazers geeft hem een extra klezmerachtig en/of oosteuropees sfeertje. Ook in de teksten hoor ik iets meer berusting.. Op Unresloved hoor ik zelfs een waterig zonnetje door de wolken schijnen (zie hoes.?)

Alles relatief natuurlijk, zal nooit party music worden. Ik ken al z'n albums wel en vind dit wel een van de betere qua sfeer, compositie en de productie lijkt me ook wat helderder met meer nadruk op instrumentatie ipv stem.

Behoord echt tot een van zijn betere (zo niet de beste..? ) albums naar mijn idee. Nu ben ik een liefhebber van zowel klezmer als oost europese jazz, (melancholisch instrumentale muziek in het algemeen) dus Matt Ellioth en met name dit album ligt wel erg comfortabel in mijn straatje.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Matt Elliott - The End Of Days - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Matt Elliott - The End Of Days
Matt Elliott heeft nooit zonnige albums gemaakt en ook het zeer stemmig, maar ook bijzonder mooi ingekleurde The End Of Days is weer een aardedonker album, dat perfect past in het huidige wereldbeeld

Ik ben niet altijd in de stemming voor de weemoedige muziek van de Britse muzikant Matt Elliott, maar dat hij bijzonder mooie albums maakt valt lastig te ontkennen. Ook van het deze week verschenen The End Of Days ga je weer niet vrolijk worden, maar het nieuwe album van Matt Elliott is weer prachtig. In de lange tracks op het album wordt ruim de tijd genomen voor de instrumentatie, waarin piano en klassieke gitaar worden gecombineerd met blazers. Het past prachtig bij de donkere stem van Matt Elliott, die hier en daar doet denken aan Leonard Cohen. The End Of Days is een soundtrack voor donkere dagen, maar het is ook een bijzonder mooi en sfeervol album.

Matt Elliott bracht in het voorjaar van 2020, helemaal aan het begin van de coronapandemie, het indringende en aardedonkere album Farewell To All We Know uit. Het is een album dat ik typeerde als de soundtrack van dat moment en het was zeker niet de eerste keer dat de Britse muzikant een album voor donkere tijden maakte. Vanaf de tweede helft van de jaren 90 maakt Matt Elliott beklemmende albums onder de naam The Third Eye Foundation en sinds het begin van dit millennium ook onder zijn eigen naam.

Ik vind met name de soloalbums van Matt Elliott erg mooi, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar The Mess We Made uit 2003, de trilogie Drinking Songs, Failing Songs en Howling Songs, die verscheen tussen 2005 en 2008, en het verrassend sterke Farewell To All We Know. Deze week verscheen weer een nieuw album van de Britse muzikant en omdat de wereld helaas niet veel mooier is geworden sinds 2020 heeft Matt Elliott er weer een behoorlijk donker album van gemaakt.

Het album heeft de titel The End Of Days mee gekregen en dan weet je wel hoe laat het is. Het is een album dat slechts zes songs bevat, maar met een speelduur van ruim 45 minuten is het zeker geen kort album. De tegenwoordig in Frankrijk woonachtige muzikant werkt ook op zijn nieuwe album samen met producer en multi-instrumentalist David Chalmin, die het album heeft voorzien van een bijzonder geluid, waarin de instrumenten vaak belangrijker zijn dan de zang.

De vaak lange en incidenteel zeer lange songs (het album bevat een song van bijna tien en een song van ruim twaalf minuten) zijn zeer stemmig ingekleurd met piano en klassieke gitaar, maar incidenteel zijn ook blazers toegevoegd. Met name de songs die worden gedomineerd door klassiek gitaarspel en wat weemoedige pianoklanken doen wel wat denken aan de muziek van Leonard Cohen.

Ook de stem van Matt Elliott doet hier en daar wel wat aan Leonard Cohen denken, zeker wanneer hij zijn teksten meer voordraagt dan zingt, maar het is wel een jonge Leonard Cohen. Het is misschien geen muziek om vrolijk van te worden, maar de donkere en stemmige songs van Matt Elliott zijn ook heel mooi en beschikken over het vermogen om je diep te raken, wanneer je eenmaal in de stemming bent voor de muziek van de Britse muzikant tenminste.

Ook wanneer piano en gitaar domineren doet de muziek van Matt Elliott op The End Of Days af en toe wat Zuid-Europees of Oost-Europees aan, maar je hoort dit vooral wanneer de blazers worden toegevoegd. Deze blazers maken de muziek van Matt Elliott nog wat weemoediger, maar voorzien de songs op The End Of Days ook van accenten uit de jazz en de klezmer muziek. Het zorgt er voor dat Matt Elliott iets opschuift in de richting van de geniale Gavin Friday, al heeft deze inmiddels al heel lang geen album meer gemaakt dat in de buurt komt bij The End Of Days van Matt Elliott.

Zeker in combinatie met het wereldnieuws van het moment is het nieuwe album van de Britse muzikant geen album om vrolijk van te worden, maar wanneer je in de stemming bent voor dit soort muziek is The End Of Days een van de hoogtepunten in het muzikale aanbod van deze week. Matt Elliott kleurt de kleine uurtjes donker maar smaakvol in op de achtergrond, maar ik vind The End Of Days persoonlijk nog veel mooier wanneer je het album met de koptelefoon beluistert. Erwin Zijleman

Ik ben bang dat dit de eerste 4 waardering is sinds een heleboel albums van Matt. Ik weet niet precies waarom maar ik draai deze niet veel. Toch een beetje te weinig dynamiek en minder spannend dan vorige albums. De saxofoon brengt daar geen verandering in

gehele concert registratie in Torino voor vrije uurtjes
wacht al 15 jaar op dat hij een keertje nederland aandoet. In 2013 twijfelde of ik hem op een festival ging zien waarvan ik de rest niet wilde zien maar heb toch spijt dat ik niet ben geweest ook al speelde hij maar 4 nummers
https://www.youtube.com/watch?v=EpyrVHI8NVQ

Hij is een aantal jaar geleden op Le Guess Who geweest! (10 jaar terug)

Edit: oh en dat is ook precies wat jij zegt
Overigens aardschagerijn, die Matt. Nog altijd een favoriet van me... maar op socialmedia wel eens ruzoe met hem gehad over wielrenners(hij is nog al een bedreven wielrennert geloof ik) waarna hij me overal blokkeerde