Redemption - I Am the Storm (2023)

Verbazingwekkend dat deze hier nog geen aandacht krijgt; prima album !

Mijn review op Zware Metalen

I Am The Storm is het achtste album van Redemption en het tweede album waarop Tom Englund (van Evergrey) zijn zangkunsten mag inzetten. Het vorige album was al volledig geschreven toen Tom bij de band kwam. Het lijkt erop dat hij dit keer wat meer invloed op het geluid van de band had.

Het heavy titel- en openingsnummer van dit album had immers niet misstaan op een recent album van Evergrey. Dit relatief korte nummer, doorspekt met virtuoze gitaarsolo’s, brengt de luisteraar meteen bij de les. Ook op het navolgende Seven Minutes Form Sunset wordt geen tijd verspild. Dit energieke nummer doet qua opbouw en virtuositeit denken aan het Dream Theater van de jaren ’90. Het hoge niveau van de eerste twee nummers wordt moeiteloos doorgetrokken op Remember The Dawn, dat agressief begint en via een mooie opbouw na ruim acht minuten eindigt in een epische apotheose.

Na deze drieklapper mag de luisteraar tijdens The Emotional Depiction Of Light even op adem komen. Dit nummer komt grotendeels uit de pen van toetsenist Vikram Shankar, die zijn debuut maakt op dit album, en wijkt qua stijl duidelijk af van de andere nummers. Lang stilzitten zit er echter niet in want het geweldige Resilience is weer een heerlijk shredfest. Dit alles is een inleiding naar hét hoogtepunt van I Am The Storm, namelijk het epos Action At A Distance.

Zoals elk album van Redemption eindigt met een lang en episch progmetalnummer, had de band er op hier ook beter voor gekozen een streep te trekken onder dit nummer. Dan hadden we een knaller gehad met een mooie speelduur van 42 minuten. Helaas krijgen we nog 32 minuten aan muziek voorgeschoteld die beduidend minder interessant zijn dan het eerste deel van het album, met twee covers (Turn It On Again van Genesis en Red Rain van Peter Gabriel), een remix van het al eerder genoemde The Emotioneel Depiction Of Light en nog een progressieve epic van ruim twaalf minuten in de vorm van All This Time (And Not Enough). Dit laatste nummer heeft met name in het tweede gedeelte nog wat aardige momenten, maar is als geheel te fragmentarisch en weinig interessant.

De vinylliefhebber krijgt nog twee bonustracks die niet op de cd- en streamingversie van het album staan. In tegenstelling tot de rest van het album zijn deze twee nummers niet gemixt door Simone Mularoni, wat te horen is aan de wat doffere productie. Ze hebben echter meer waarde dan de flauwe covers die wél het hoofdalbum hebben gehaald. Dat geldt in het bijzonder voor The Pearl Clutchers, waar Chris Poland (o.a. ex-Megadeth) nog een wervelende gitaarsolo aflevert.

Als bandleider Nicolas van Dyk wat kritischer voor zijn materiaal was geweest en een flinke schaar in dit album had gezet, dan kon I Am The Storm misschien wel één van de progtoppers van dit jaar geweest zijn. Nu blijft er teveel ballast over die totaal niet interessant is. Gelukkig kunnen de streamers het overtollige gewoon uit hun playlist halen, de cd-liefhebbers het album halverwege uitzetten en hoeven de vinylfanaten alleen de eerste LP te draaien.

Ik kan helaas niet razend enthousiast worden van deze nieuwe van Redemption. Speltechnisch en qua power is niet veel op aan te merken, maar ik merk dat ik deze CD al snel als "druk" ervaar. Dat maakt het luisteren ernaar niet echt een makkelijke opgave. Voor dit soort muziek richt ik me tegenwoordig liever tot bijvoorbeeld Haken.

Dit album moet het duidelijk van de langere tracks hebben, met als hoogtepunt het fraaie Action At A Distance. De overige tracks zijn oké maar niet geweldig. Daarnaast dwingen bepaalde tegendraadse ritmes en complexe songstructuren Tom Englund helaas soms tot nogal zeurderige zangpartijen. Sowieso wordt zijn stem hier niet optimaal benut. Jammer, want bij vlagen is de melodieuze progressieve metal die de band hier laat horen echt wel behoorlijk goed. Waarom men overigens besloten heeft twee vrij anonieme covers (van Genesis en Peter Gabriel) toe te voegen is mij een raadsel.

Met I Am The Storm laat Redemption horen dat ze stevig aan de top van de progressive metal league staan. Het eerste deel van het album heeft een aantal geweldige, korte krachtige nummers die echt je aandacht trekken. Het tweede deel van het album bevat een tweetal lange nummers waarin veel goeds gebeurt. Alles wat je nodig hebt in progressieve metal is aanwezig, met veel solo's van zowel gitaar als keyboard.

Vergeet de covers en de remix en er staat nog meer dan genoeg op I Am The Storm om dit zeer goede album van harte aan te bevelen. Speciaal voor alle progressieve metal fans.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Waar ik met mijn review voor ZM nog erg kritisch was over de tweede helft van dit album, moet ik zeggen dat ik inmiddels wat milder ben gestemd en dat mijn waardering voor dit album behoorlijk is toegenomen. Zelfs de cover van Turn It On Again vind ik eigenlijk best aardig. Halfje erbij en op een voorlopige 12de plaats.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Haken - Fauna (4,5)
3. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
4. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
5. Hypno5e - Sheol (4,0)
6. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
7. Marianas Rest - Auer (4,0)
8. Klone - Meanwhile (4,0)
9. OAK - Disintegrate (4,0)
10. Riverside - ID.Entity (4,0)
11. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
12. Redemption - I Am The Storm (4,0)
13. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
14. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
15. Walg - III (4,0)
16. Enslaved - Heimdal (3,5)
17. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
18. Ulthar - Helionomicon (3,5)
19. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
20. Kamelot - The Awakening (3,5)