Eindelijk aan toegekomen om hier eens goed voor te gaan zitten. The Same is voor mij het hoogtepunt van deze EP, roept nog veel meer dan de albumversie een dreigend Hail To The Thief-sfeertje op. Het afwijkende einde van Waving a White Flag is te gek, wat een fijne drumstijl heeft die Tom toch ook. FeelingPulledApartByHorses gaat me net iets te lang door, en ik kan er niks aan doen, hoeveel incarnaties dit nummer inmiddels ook heeft gekend ik blijf het papapapa-refrein van het 'origineel' missen. De rest klinkt allemaal als een klok, inderdaad betere vinyl-persing ook dan het album. Wel intrigerend toch dat Jonny en Thom nu de behoefte voelen om met The Smile zoveel live-stuff uit te brengen, terwijl met dat andere bandje van ze het in al die decennia bij slechts één live-EP gebleven is.