Ramkot - In Between Borderlines (2023)

Hun clubhuis, de Charlatan in Gent raken ze nu stilaan wel ontgroeid. Ramkot, coole Belgische band met een voor de Vlamingen onder ons veelzeggende naam, probleemloos geleend overigens van een Nepalees dorpje waar bandlid Tom ooit een tijd verbleef. Begonnen al als jonge tieners met covers en muteerden sedert hun twee EP's met enkel eigen songs volwaardig tot Ramkot: 'Ramkot' (2019) en 'What Exactly Are You Looking For' (2021). Na de lockdown ging hun reputatie als vurige moshpitbouwende podiumgroep pas echt steil de hoogte in. Pinkpop, Lokerse Feesten, Rock Herck, Rock Zottegem, ESNS...

Het vriendentrio uit Gent, broers Tim (zang, gitaar) en Tom (drums) Leyman en Hannes Cuyvers (zang, bas) kwam voor het eerst vol in de publieke aandacht toen ze Studio Brussel's Nieuwe Lichting 2021 wonnen met hun single 'Red'. Zorgeloos knallend laat hun sound je sindsdien elke hoek van de kamer, zaal of weide zien. Goed gemaakte stukken altijd die radio- en tv-zenders als StuBru, Willy, KINK en 3voor12 gretig weten op te pikken.

Met 'In Between Borderlines' is er dan eindelijk ook een volwaardig album, zelf geproducet en gemixt door zanger-bassist Hannes Cuyvers. Daarop acht nieuwe melodieuze songs - drie die intussen al als hapklare singles werden vooropgestuurd -, die je, behoudens één buitenbeentje misschien, weer als volbloed Ramkot zult mogen koesteren. Want het blijft vooral aanstekelijke 'Ramrock', zoals ze hun decibelrijke genre zelf graag betitelen, waarbij het dus per definitie gespierd vooruit moet, rock die je hier als het ware live over je heen krijgt. Wat een groove, een betonhard fundament van loodzwaar schurende stonerriffs, pompende bassen, murw slaande drums. Altijd is het dansen of headbangen op wisselende tempo's, verrassende ritmische accenten waartegen de melodieën inspelen. Zijn ze even stiller, straks gaat alles wel weer luider. Wordt het donker, seffens komt er toch wel weer licht. Vanalles hebben ze daarvoor opgezogen en geduldig geshaket tot een nieuwe catchy mix van genres. Zelfs het blind algoritme zou vlot leiden overheen Black Sabbath, Led Zeppelin, via Millionnaire, Soulwax, Queens of the Stone Age, Triggerfinger tot bij STAKE, De Staat, Royal Blood, SONS, It It Anita, Dirk., Raketkanon, enzovoort. Geheel volgens Ramkot's leuze in het refrein van 'Heart Shaped Minds': "To overthink is to create something new."

De songs van dit 'In Between Borderlines' zijn inhoudelijk niet gelinkt met elkaar. De 'borderlines' refereren enkel naar de verschillende levensfasen van de bandleden tijdens de making-of van het album, de transities in hun persoonlijk levens, relaties, afstuderen, keuze voor een Ramkot op professionele basis.

Een surprise dan toch nog het daverende openingsnummer waarop Ramkot al onmiddellijk de rug recht. Met het veelgelaagde 'Don't Drop Down' wordt, loeiend begeleid door wel een hele Gentse politiecolonne, een kanjer van een slepende stonerriff vol je straat ingeduwd. Vocals trekken krijsend de wall of sound op gang die in de brug uitmondt in fraaie melodieuze samenzang. Het blijft log en macaber tot in de outro die met een Metallica-grafstem afrondt. De plaattitel "In between borderlines" ritueel gescandeerd. Sluipend waait het als een mantra mee met de alweer alarmerende riffs.

Gejaagde radiosingle en 'De Afrekening'-song 'Exactly What You Wanted' wordt een kort gebalde schreeuw met referenties aan The Hives en Triggerfinger, een en al potig doorbeuken aan een verschroeiend tempo, doorramrock, wat wil je. Met oppeppende backing vocals van broedergroep RHEA, met wie ze kenschetsend op StuBru nog een knallende Rage Against The Machine ten beste gaven. 'Tied Up' is regelrechte stoner over de stress van Tim. Hoezo, Tim, plankenkoorts!

De sublieme, supersnelle hardrocker 'Heart Shaped Minds', binnenvallend met een korte heuse Purple-riff en dan als de bliksem weer de De Staat-trein op, waarna Hannes' tot bijna ultrasoon verknipte falsetto een stevig achtervolgend sprintje inzet op Tim's walmende leadzang. Bij Tim's finale gitaarsolo gaat hij er uiteindelijk zegevierend overheen. Ook in de tweede single, hardrocker 'I Can't Slow Down', over de hunkering naar helemaal opnieuw beginnen, heeft Ramkot de zaken weer stevig in handen, hard en swingend en met een meesterlijk refrein, voor je 't weet zit je weer mee in de dans.

Met de donderende metaller die 'Dancing in a Dream' is, gaat Ramkot haast de huidige Ozzy Osbourne achterna. Komen ze dan, nà dit oorverdovend geweld, ineens, geheel atypisch, met de psychedelische titelsong op de proppen. Akoestische gitaar én vol elektronica. Lijkt een opzienbarende klankenritus wel, ter ere en glorie van het Nepalese Ramkot ongetwijfeld. In alle geval, het exotische 'In Between Borderlines' is zo oriëntaals als ook een experimenterende Page en Plant het met brio zouden doen. Het fungeert als de rustbrengende outro van 'Dancing in a Dream', maar evengoed als duistere instrumentale inleiding, perfecte opstap naar de derde catchy single, het energieke 'One More'. Dat schiet opnieuw stevig meppend uit de sloffen, een springerige riff en de adrenaline als weer van De Staat op speed. Intussen staan tussen de pittige riffs, de tempowisselingen en het vleugje synths twee leadzangers aan de micro, Tim én Hannes. De song 'One More' werd intussen ook opgepikt voor de docureeks over oorlogsjournalistiek 'War Junkies', waarvoor de Ramkotters, jaja, in een maandje een hele troebele elektronische soundtrack schreven.

Al valt er bij de superheavy 'Ramkot-songs' en hun niet te versmaden melange van rock ogenschijnlijk weinig nieuws te speuren, ze vinden toch maar fris en monter het warme water heruit met de verbazende authenticiteit van een doorwinterde liveband. Vergeleken met de ep's horen we op deze relatief korte, compacte plaat met sterke hyperkinetische nummers zelfs al een veel volwassener sound. De synths hebben naast de gitaren hun plaats gekregen in de handen van het trio. Dat Ramkot echt meer in zijn mars heeft gekregen dan enkel maar rammen, dat begint zeker ook bij henzelf al te dagen na hun soundtrack voor 'War Junkies'. Extra smaken maken gerechten immers interessanter.

Ze tourden al volop doorheen België en Nederland, waren al in Duitsland (Hamburg, Stuttgart) en de jongelui mikken nu ook op Frankrijk, Denemarken en Noorwegen. Ze staan dus onrustig klaar in de startblokken richting de rockmaalstroom. Voor deze jonge, frisse, ruige band met krachtige uitstraling is het nu kwestie of, na alle bejubeling in België en Nederland, 2023 effectief hun jaar van de internationale doorbraak wordt. En of wij ervan overtuigd zijn. Krant De Morgen schoof hen in januari al in bij het kleine kransje nieuwlichters voor wie dit het jaar van de brutale waarheid wordt. Naar verluidt - met voorlopig nog even wat journalistieke geheimzinnigheid - staan alvast de sterren voor hen uitermate gunstig aan de hemel.

Welja, op 22 februari rammen ze toch eerst nog even het kot plat in hun bakermat de Charlatan, dankfeestje vieren met de pre-orderfans. Lekker tussen de borderlines. Meer moet dat niet zijn.

Top plaat idd! Alleen wel heel erg kort, toch wel een minpuntje.

Op Apple music staan overigens 8 nummers, het nummer One More komt na de titelsong

Klopt helemaal. Staat ook gewoon op de cd. Helaas ben ik minder enthousiast dan jullie. Zo'n opener als Don't Drop Down is iets te recht toe recht aan voor mij.

Ik vind de opener wel een lekkere stomper, ideaal om een set mee te openen. Een catchy nummer als Red er achteraan en de sfeer zit er meteen vol in

Er had echt nog wel een nummer of 3 extra op mogen staan! De lengte is toch wel het grote minpunt hier.

SONS, Equal Idiots, DIRK... Zet dit sympathieke bandje genaamd Ramkot gerust in dat rijtje, al merk ik wel dat het allemaal nog wat moet openbloeien - dat heb je wel vaker bij een eerste kennismaking natuurlijk. Weinig nieuws onder de zon en uitdagend is het allemaal misschien niet, maar de mayonnaise pakt wel; gewoon een lekker potje rammelrock!

3,5 sterren

Zet vooral Rhea er nog bij!

En Hideous, een nieuw zijprojectje van de gitarist van Ramkot en één van de gitaristen van Rhea (nog maar 1 single op Spotify)!

Herrie. Fijn.

Of ik mee wil naar een concert van Ramkot. ‘Wie?’ vroeg ik.
‘Ramkot, uit België,’ antwoordde de vriend. ‘Lijkt een beetje op Triggerfinger.’ Daar is hij een grote fan van en nu die band op non-actief staat leek dit hem een goed alternatief.

Heb de voorbije weken de mini-elpee (circa 25 minuten) In Between Borderlines gedraaid en die bevalt goed. Het Gentse powertrio maakt alt. rock, klinkt stevig en vol en biedt steevast energieke grooves.

Bij de eerste tonen van Heart Shaped Minds waan je je even bij Motörhead, maar de "cleane" zangstijl en zanglijnen maken dat er wel degelijk alternatieve rock klinkt. Tegelijkertijd is het knalhard, al sluipen er verrassenderwijs vanaf Dancing in a Dream subtiele toetsen binnen, hetgeen wordt versterkt op het instrumentale pareltje annex titelnummer, waarna het laatste nummer One More wederom een keiharde groove levert.
Ik snap de vergelijking met Triggerfinger, tegelijkertijd ontbeert deze muziek blues, waarvoor in de plaats de groove nog heftiger wordt.

Dat wordt een leuk concertje in april, live werkt dit nog zoveel beter! Zeer dansbaar, maar ook voor muurbloempjes-met-biertje-in-de-hand erg geschikt.

Gewoon goede shit, helaas concert vanavond in Middelburg gemist, ga ze vast nog wel zien, dit is lekker!
Wordt veel gedraaid op Kink en zodoende leren kennen. Red van Ramkot staat inmiddels op 88 in de Kink 1500.

Metallica heeft ze ook opgepikt. 29 april staan ze in hun voorprogramma voor 70.000 man in de Johan Cruijff ArenA

Hun show in Paradiso vorig weekend was lékker. Ruige stoner grooves, snellere hardrock vibes, goede samenzang, strakke riffs, vuile Rickenbacker bass tones, het geheel zat helemaal goed.

Dank voor de tip! Ben niet heel erg gecharmeerd van concerten in de Arena, maar wie weet. Komen, zie ik, nog in Rotown en Ekko.

Nouja, een gratis pre-show in de foyer van de Ziggo Dome. Nog steeds tof natuurlijk!

De verhalen over de concerten klinken in ieder geval veelbelovend, ben benieuwd naar de show binnenkort in Den Bosch.

Ferm 3tje. Harstikke leuk voor tijdens een klusje/tochtje maar weinig echt beklijvends. Gewoon een leuk potje rammen.