Mike + The Mechanics - Mike + The Mechanics (1985)

All I Need en Silent Running zijn de bekende nummers en blijven goed, maar er zitten nog wat pareltjes bij.
Bijvoorbeeld het laatste nummer. Geweldige track, hoor!

Voor mij 3,5 ster meer niet.
Een paar mooie nummers maar de rest valt zwaar tegen.

Debuut van het hobbybandje van Mike Rutherford . Deze zocht het gek genoeg niet in de ingewikkelde symfo ( Genesis werd ook steeds hitgerichter ) maar meer in een Amerikaans radiovriendelijk pop/rock geluid .
Niet onverdienstelijk , met Paul Young ( die van Sad Cafe) en Paul Carrack ( oa. Sqeeze , Ace ) heb je 2 prima zangers in de gelederen en die laten zich hier ook in ruime mate gelden .
Goede liedjes met een kop en een staart en flink melodieus .
Silent Running en All I need Is A Miracle werden hitjes .
Natuurlijk wel weer erg 80's met al die overbekende toetsengeluidjes die veel werden gebruikt , maar zonder meer een aardige plaat .

Over het algemeen een zeer genietbare plaat waar ik beslist vier sterren voor over heb. Vooral de laatste drie tracks zijn prachtig. Jammer van de toch wat zwakkere tracks 2, 4 en 5 die misschien in de jaren '80 hitgevoelig waren maar voor mij echt het niveau van dit album naar beneden halen.

Zeer goed debuut.
Silent running is een topper.
Maar luister ook eens naar Par Avion, ook een prachtig nummer.

Erg keyboard georienteerd en ik heb geen idee wie er mee spelen of wie er zingt.

De zng vind ik erg goed, de composities ook. Er staan ook wat fijne gitaarsolo's op.

Hanging by a Thread is uitgegroeid tot één van mijn lievelingsnummers.

Enorm gave tegendraadse drumpartijen en lekker dreigende zangpartijen.
Misschien dat de gitaarriff wat harder in de mix had mogen staan.

Ik heb ze nog eens allemaal vluchtig beluisterd maar deze steekt er toch met kop en schouders bovenuit. Hoewel hier wel het misselijkmakend soundje van de eighties de boventoon voert is deze cd niet onaardig.

Misselijkmakend?

Het is op en top 80's natuurlijk. De tijd van de wat kunstmatige en steriele soundjes.
De electronische drumkit. Tja, de gedateerdheid is duideljjk te horen.
Anderzijds heeft het ook wel weer zijn charme. Maar dit soort sounds zie ik niet snel weer terugkomen.

Songmatig echter een heel aardige plaat. Silent Running heeft iets mysterieus en vind het nog altijd tot de verbeelding spreken.
Rutherford deed er in ieder geval goed aan om met Paul young en Paul Carrack in zee te gaan.
Twee zangers met soul en dat tilt het nivo sowieso omhoog.

Tuurlijk klinkt het typisch voor die tijd. Het klinkt clean, er is veel dynamiek en het klinkt nergens lawaaiig.

Maar of dat nu misselijkmakend is?

Pfff.... naar aanleiding van het nummer Silent running dit album maar eens beluistert. Maar het valt niet mee. Ik kan de muziek uit de jaren 80 altij wel waarderen, maar vindt dit wel erg saai hoor op de nummers Silent Running en a call ta arms uitgezonderd

Jij noemt het saai, ik noem het kalm. Lekker rustige en sfeervolle pop, met een klein rockrandje.

saai dus

Het is een melodieuze pop/rock plaat die lekker wegluistert.
Geen album die werkelijk iets los heeft gemaakt en dat ook niet meer zal doen.

Maar de zang is erg goed en de nummers zitten aardig inelkaar.
Een beetje door de gedateerd heen luisterend, is dit een plaat die voor mij wel een voldoende scoort.


De latere albums van dit gezeldschap vind ik ook saai. Leuk voor zolang het duurde.

Alle dagen Slayer luisteren werkt toch ook niet?

Soms wil je lawaaiige herrie en soms niet. Ik zit het probleem niet helemaal. Ik ben blij dat mijn smaak dermate is, dat ik voor elk momentje een band heb.

Het album Word of mouth vind ik redelijk tot goed. Nummers zijn daar wat gevarieerder, tenminste dat is wat ik ervaar. Misschien komt dat ook wel omdat daar Paul Carrack de meeste vocalen op zich neemt

Alle dagen Slayer dat heb ik nog nooit geprobeerd. Misschien dat ik aan het einde van een weekje slayer misschien wel een flinke hersenschudding hebt van het headbangen

Ik heb deze plaat ook niet zo hoog gewaardeerd. Daarvoor vind ik de songs te weinig eruit springen.

Maar ik vind het nergens saai of misselijkmakend.
Ik zal hem nog maar weer eens opzetten.

Degelijk album wat inderdaad niet al te spannend is . Toch zitten de songs wel goed in elkaar ,maar anno 2019 vallen de meeste toch wel door de mand. Dat is op zich niet zo storend als je het in die tijd blijft plaatsen. Met die optiek blijft het een redelijk album en Silent Running een prima single. 3 sterren

Nou, ik vind dit wel een van de betere M+M-platen, moet ik zeggen. Misschien is alleen de opvolger nog beter, maar dit is een alleraardigst debuut. Waarin Mike Rutherfords hobbybandje zich toelegt op pure, onversneden popsongs, met weinig tot geen symfonische uitspattingen.

Ik vond destijds beide singles (die grote hits werden in de VS, maar bij ons niet verder kwamen dan de tipparade) goed genoeg om aan te schaffen en niet zo heel veel later volgde het album, toen ik dat ergens afgeprijsd tegenkwam.

'Degelijk' en 'niet al te spannend', dat zijn inderdaad wel termen waarin ik me herken als het om dit album gaat. Toch zijn alle nummers van behoorlijk tot goed niveau, waardoor ik er toch een ruime voldoende voor over heb. Taken in is mijn derde favoriet: een niet bijzonder opvallende popsong, die toch wel erg mooi in elkaar zit en groeit als je 'm vaker beluistert.

Ik wil heel graag dat deze plaat goed is. Dat komt door het ijzersterke Silent Running. Het beste nummer dat Genesis nooit heeft gemaakt. Met de beste gitaarsolo die Mike ooit heeft gespeeld.

Een plaat overgoten met drumcomputers, synthbassen en saaie, voorspellende keyboard en synthlijntjes. En dan opeens is daar Hanging by a Thread. Een rockende song met zowaar een gitaarriff en syncopische drumpartijen. Het intro is fantastisch, hoe twee tegendraadse (geprogrammeerde) drumpatronen door elkaar lopen, en als dan ineens de live-drums invallen bij het couplet. Gaaf gedaan hoor. Het nummer eindigt ook met een knal. Het laatste couplet is echt goed gezongen.

En dan eindigt de plaat voor mij. Twee goede songs op een plaat van 40 minuten. Wat mij betreft het beste wat Genesis en co. ooit op vinyl hebben gezet. Maar ik ga ook niet overdrijven dat dit dan een verstopt meesterwerk is.

Silent Running is wel echt een ontzettend gave mid-eighties softrocker met wat mooie momenten.

Zonder twijfel hun beste plaat. Silent Running kwam hier niet verder dan de Tipparade volgens mij, maar is een grootse track, een popklassieker. Vind dit nummer nog wel symfonisch door de krachtige keyboards. Wat volgt is prima popmuziek met een paar uitschieters, par avion is gevoelig mooi, a call to arms prachtig dramatisch en taken in een wonder mooie afsluiter. Gewoon uitstekende popmuziek met superbe zang. Productie is erg 80's maar ik vind dat geen minpunt persoonlijk. 4 sterren voor dit krachtige debuut, bepaald ondergewaardeerd hier.

Ja, ik vind dit ook hun beste, al komt de opvolger er dicht in de buurt. Deze heeft gewoon naast de twee hitsingles een paar wondermooie songs, met name de titels die Leonidas55 hierboven al noemt. Zulke kwaliteitssongs kwam ik op de latere albums in veel mindere mate tegen.

Natuurlijk, het is veilige, tamelijk risicoloze popmuziek, die alleen een eigen gezicht krijgt door de sterke vocale inbreng van Paul Young en Paul Carrack. Bij ons in de lage landen sloeg het album slechts in beperkte mate aan, de twee singles kwamen allebei niet verder dan de tipparade. Dat was in de VS wel anders, daar haalden ze allebei de top 10 en kwam Taken in ook nog in de Top 40.

Het is bijna niet meer voor te stellen, maar dat waren grotere successen dan Genesis tot dan toe had behaald. Al zou dat snel veranderen met het album Invisible touch van een jaar later. Die leverde eveneens een handvol Amerikaanse top 10-hits op (de titelsong kwam zelfs tot nummer 1). Ik denk wel eens dat Mike & the Mechanics in de VS het pad hebben geplaveid voor de single-successen van Genesis.

Raar inderdaad dat deze singles niks deden. Ik zag dat Word of Mouth hun grootste hit was hier ik dacht the living years , no 18 om 20. Ik zou graag een re issue zien van dit album met bonus tracks maar weet niet of de aandacht daarvoor groot genoeg is commercieel gezien....

Silent Running vind ik in aanmerking komen voor een van de sterkste singles die de top 40 nooit hebben gehaald. Een echte schande, is gewoon een briljante, krachtige klassieker. No one is to blame van Howard Jones hoort zeker ook in die lijst thuis.

Gelukkig waren dat allemaal wel tophits in de VS. The Living Years behaalde daar zelfs de eerste plaats. Geen idee of je op Spotify zit, maar heb je bij de jaarlijkse round-up van je luistergedrag (Spotify Wrapped) niet het advies meegekregen om naar de VS te verhuizen? Zou mij trouwens ook wel passen, gezien mijn gemiddelde muzieksmaak.
Aan de andere kant: that was then, this is now. De muzieksmaak van het Amerikaanse volk is inmiddels behoorlijk ...ahem... geëvolueerd. En niet alleen hun muzieksmaak...

All I Need Is A Miracle werd speciaal voor ons gespeeld door de band op onze bruiloft in 1998 (we mochten 1 eigen nummer inbrengen die speciaal voor ons werd ingestudeerd). Goede herinneringen aan dit album.