The Vision Bleak - The Wolves Go Hunt Their Prey (2007)

goeie plaat, lekkere snelle doommetal.
artwork ziet er ook mooi uit.

Heb een interview gelezen over deze band in de Mindview.
Heeft me nieuwschierig gemaakt.. ben benieuwd!

Dit neigt wel erg naar de melodic death, maar ik hoor ook zeker invloeden van melodic black en gothic metal. Vooral de Black Pharaoh trilogie is mooi. Lekker melodieus en een duistere sfeer, dit is echt een goed album.

Prima derde album van de band. De zang is wat meer gevariëerd dan op eerder werk, iets dat de kwaliteit van het album als geheel zeker ten goede komt. Sterke composties met veel afwisseling, en een dijk van een produktie.

Mee eens, dit begint te groeien de laatste tijd.. dreunt erg lekker zo nu en dan, met genoeg afwisseling en melodie

Waarschijnlijk de artiest met het hoogst gemiddelde op MuMe, 5 albums met Empyrium en drie met The Vision Bleak, en alle acht hebben een gemiddelde van ver boven de 4 punten, zegt dacht ik genoeg over de kwaliteiten van deze kerel.

Het Metal Album van deze Week, en helaas weer geen spek voor mijn bek. De productie is oké, de muziek op zich is oké, de nummers zijn ook oké, maar dat Duitse sfeertje vind ik helemaal niet oké.

Ik weet niet of dat sfeertje typisch Duits is maar ik vind er ook niet zoveel aan, te theatraal. Dan vind ik Empyrium een stuk beter. Ik ga hier ook niet op stemmen want ik heb niet echt zin om het nog een keer te luisteren.

Eerst luisterbeurt valt enorm mee: bijzonder sfeervol en die trilogie is knap gedaan. Eerst indruk is dus zeer positief.

Ik heb mezelf verplicht deze cd een paar keer te luisteren in het kader van het Metal Album van de Week, maar ik kom er niet doorheen.
Teveel bombast, saaie zang, en zo'n koor uit een keyboard (of zo klinkt het iig) dat elk nummer hetzelfde klinkt. Dan vond ik Empyrium toch stukken beter.

2*, meer kan ik er niet van maken.

Twee mensen zijn verantwoordelijk voor dit album: Ulf Theodor Schwadorf (gitaar, bass en keyboards) en Allen B. Konstanz (zang, drums en keyboards). Op dit derde album hoor ik een wisselwerking tussen Doom Metal en Gothic Metal. De zang doet me soms denken aan Sisters of Mercy en nog een andere groep waarvan ik maar niet op de naam kan komen. Het gitaarwerk is zeer stevig en zeer melodieus en men neemt de tijd om de nummers goed uit te werken, vergelijken met vorig werk kan ik niet want ik ken het nog niet. Hoogtepunt vond ik een tijdje geleden, deze week en deze morgen nog de trilogie The Black Pharaoh: weliswaar oogst een Egyptisch aandoend deuntje altijd wel succes, de trilogie is spetterend en schitterend waarin ik ook Therion elementen hoor.
Het is geen spek voor ieders bek blijkbaar (soms inderdaad te bombastisch) maar ik heb het me laten smaken. Ideaal is ook de speelduur van dit album, ik hou van die drie-kwartier-albums, mijn aandacht blijft er net bij want een uur zou voor mij te veel zijn. Ik heb dergelijke muziek graag kort en bondig. Een dikke vier wordt mijn beloning: het is voor mij een ontdekking, ik zou dit album wel degelijk kopen en ik wil die mannen wel eens live meemaken. Bedankt meyer voor deze tip!

Type O Negative?

Andnino, die mannen ook en ik herinner het me nu weer: Paradise Lost tijdens hun "electronic" periode, misschien vergezocht maar dat was mijn indruk. Het doet niets af aan de kwaliteiten van dit album, want ik heb ervan genoten. Leve de topic want anders kwam ik nooit in contact met dergelijke albums.

ik overwoog voor mijn vorige beurt het album Carpathia van deze band, ook de moeite waard als je dit goed vind. Is wat symfonischer en sfeervoller.

Het blijft een leuk album, ontdekt via de wereldberoemde topic HMAvdW. Zie het als Sisters of Mercy maar dan met scherpere tanden. Die trilogie blijft voor mij het hoogtepunt. Het was en blijft het ontdekken waard.

Wederom een sterke plaat. Het debuut beviel iets beter (vond zelf dat daar iets meer afwisseling in leek te zitten). Deze plaat klinkt erg goed, maar kabbelt wel wat door. Er zitten geen uitschieters op. Verder is de plaat dik in orde!

Fijn album, met "overall" sterke nummers. Plaat heeft, net zoals z'n voorganger, ook een apart sfeertje, mede door de "aparte" zang, die mij wel bevalt. Ook ik hoor Therion invloeden (zonder het opera-eske).

Ze worden weleens The Sisters of Metal genoemd, dus eigenlijk is ook Eldritch is niet echt ver weg. De oosterburen zijn veelal meesters in de gothic rock, zie met name Diary of Dreams (electronic, dance, darkwave) en Garden of Delight (darkwave, rock) met oppergoth Adrian Hates in de hoofdrol, dus in die zin is de theatrale zang niet zo apart en de bombast, die hoort er nu eenmaal bij. Deze metal muziek ligt voor mij namelijk prima in het verlengde van dark wave en gothic rock, alleen is ze stukken 'faster and more ferocious'!