Tygers of Pan Tang - Bloodlines (2023)

Goed album, luisterde heerlijk weg, geen dissonanten aanwezig, maar puike metalrock van TOPT. Geen moment verveeld. Al na eerste ontmoeting zeker 4☆ waard.

Geweldig dat deze band de laatste jaren weer op zo'n geweldig niveau weet te presteren. Alle lof voor Rob die dit voor elkaar heeft weten te krijgen.

Ik mis dan toch de gitaarrifs van John Sikes, ooit gitarist van deze band.

Mijn favoriete albums van Tygers of Pan Tang uit de jaren '80 zijn hun tweede en derde, waarop zowel zanger Jon Deverill als gitarist John Sykes zijn te horen: een ultiem sterke combinatie van New wave of British heavy metal en melodie met emotioneel geladen zang.
Sindsdien is veel gebeurd inclusief een twaalfjarige winterslaap, maar nadat oudgediende Robb Weirr de band in 1999 wakker kuste, hebben de liefhebbers van klassieke metal kunnen constateren dat de groep geleidelijk steeds beter werd om constante kwaliteitsmetal te bieden.

Begin jaren '80 waren flitsende sologitaristen en drummers met dubbele basdrum vrij schaars. Dat is al lang en breed veranderd en in de huidige bezetting met slagwerker Craig Ellis (sinds 2000 aan boord) en de Italiaanse snarenracer Francesco Marras (sinds 2020), plus de eveneens Italiaanse vocalist Jacopo "Jack" Meille staat er een band die niet onderdoet voor de bezetting uit mijn puberjaren. Helemaal nieuw is bassist Huw Holding (sinds 2021). In deze bezetting nam kapitein Robb Bloodlines op, samen met de Deense producer Tue Madsen.

Wat klinkt is zowel hard als melodieus, net als toen. Weirr is geen flitsende sologitarist, maar juist het contrast tussen zijn spel en dat van Marras maakt de diverse gitaarduels aangenaam.
Meestal hoor je uptempo metal, zoals de eerste twee nummers Edge of the World met aangename akoestische brug en In My Blood met het eerste gitaarduel.
Soms knalt het snel met dominante dubbele basdrum, vooral in Fire on the Horizon.
En dan zijn er twee powerballads, te weten Taste of Love en Making All the Rules.

Drie tandjes minder heftig dan de nieuwe Raven, tegelijkertijd onmiskenbaar NwoBhm. Niet spectaculair, wel degelijk en aangenaam.

De vorige twee albums waren super, maar deze valt behoorlijk tegen. Het mist echt goede songs en het is allemaal net iets te braaf. Jammer.