Einar Solberg - 16 (2023)

De kunst van het schrijven van mooi opgebouwde liedjes is Einar Solberg duidelijk gegeven. De zanger van Leprous (die o.a. ook keyboard speelt) komt op zijn soloplaat volledig tot zijn recht. Het spelen met zijn hoge stem die geleidelijk overgaat in lagere noten. Zijn rustige melodieuze en ingetogen stem wordt net zo makkelijk afgewisseld met enorm krachtige uithalen. Luister bijvoorbeeld naar Remember Me, Splitting the Soul en Over the Top (die begint met piano maar in een bombastische finale eindigt). Dit is Einar op zijn best. De muziek beweegt net zo afwisselend mee. Einar wordt onder andere ondersteund door strijkers, blazers, drums, bas, gitaar en piano/ keyboard/ samples. 16 is duidelijk (nog) veelzijdiger dan de progressieve rock van Leprous. Zie ook mijn hele recensie op Einar Solberg – 16 - Rockportaal.nl.

Ik ben het wel eens met legian. Het is niet slecht. Einar heeft natuurlijk een fantastische stem en ik moet een aantal keer denken aan Leprous, uiteraard. Toch zijn er maar een paar nummers die me aanspreken: 'A Beautiful Life', 'Splitting The Soul' en in iets mindere mate 'Blue Light' en 'Grotto'.

Veel nummers zijn best OK, maar hebben dan toch weer iets wat ik dan weer minder vind, waardoor het me irriteert. 'Home' is daar wel een goed voorbeeld van. Nu ben ik sowieso niet zo van de rap, maar hier vind ik het ook gewoon niet passen. Een (vergelijkbaar) voorbeeld waar ik het wel vind passen is bijvoorbeeld 'These Black Claws' van VOLA. Verder weet ik te weinig van rap en kan daardoor ook niet goed onderbouwen waarom ik het de ene keer wel en de andere keer niet kan waarderen.

Ik vind het over het algemeen een beetje saai klinken eigenlijk. Leprous vind ik echt tof. Maar waar ik op Leprous' albums de minder goede nummers nog steeds erg goed vind, daar komen hier de beste nummers net niet aan.

Het is een typisch 'solo album van een zanger' geworden. Zijn stem is dan ook echt de troef.
Wat mij betreft een beetje een tegenvallend plaatje.