Turin Brakes - Dark on Fire (2007)

Voor het eerst laat de release van een nieuwe Turin Brakes me volledig koud. Waarschijnlijk is de single Stalker hier wel een reden voor: dit nummer doet me helemaal niets.
Het is nu niet zo dat ik dit album links zal laten liggen want de producer is Ethan Johns die bekend is van zijn werk met o.a. Ray Lamontagne en Kings of Leon.
Ik hoop dus maar dat deze single een missertje is en dat de rest gewoon weer goed klinkt.

Ik heb van het album zelf alleen de titeltrack en de eerste single gehoord. 'Stalker' is niet de instant-catchy song die ik verwachtte, maar de titeltrack (zie Myspace) klinkt erg goed (en 'Stalker' blijft na een keer of vier ook wel hangen). Aan de ene kant is die erg 'gepolijst', maar aan de andere kant zit het vol met subtiele details.

Ik was bij een pub gig in London begin deze maand, en daar speelden ze van de nieuwe CD:
- Last Chance ('Dont ask too many questions' - midtempo)
- Ghost (rock à la 'Little Brother', maar dan met sexapeal)
- Something In My Eye (emotioneel, doch uptempo)
- Stalker (de single dus, klinkt live wel beter)
- Other Side (ballad, beetje country, het refrein komt wel vaak terug)
- Dark On Fire (erg mooi, erg goed)
- Real Life (à la Ghost: veel distortion)

Het was allemaal erg 'to the point', er werd niet bepaald om heen gedraaid. Ik hoop dat het op de CD niet ten koste gaat van details die de band zo kenmerkte op de vorige CD's. Het klinkt iets eerlijker, iets meer live dan de vorige plaat.

Omdat mijn sympathie voor de heren groot is, toch maar geluisterd naar het nieuwe album dat al wat opmerkelijk van start gaat met een electronisch intro. Al snel nemen de gitaren het over en volgt een behoorlijk stevig nummer, althans voor Turin Brakes-begrippen: Last Chance. Turin Brakes lijkt haast wel een Editors-achtige kant op te willen gaan!
Ghost klinkt ook wat ruwer dan we gewend zijn.Meer rock and roll maar dan nog wel met het kenmerkende TB-randje. Het is wel even wennen, maar dat de heren het roer omgooien is duidelijk.
Something in My Eye heeft een beetje een Coldplay-intro. Echt nieuw is dit dus niet te noemen want vele bands zijn de heren voorgegaan op dit terrein. Doe dan toch maar de nieuwe Saybia als we deze weg in willen slaan. Aardig nummer, maar echt raken doet het me (nog) niet.
Single Stalker blijf ik een niemandalletje vinden. Ik heb er al diverse draaibeurten opzitten voor wat betreft dit nummer, maar het blijft een vlak nummer wat nergens echt spannend wordt, emotioneel raakt of zelfs goed blijft hangen. Dit deden de heren voorheen toch wel beter.
Other Side kent wat country-invloeden en is een rustig nummer. Op zich niet zo verkeerd maar ook hier krijg ik het gevoel dat het maar niet onder de huid wil kruipen en eigenlijk verlang ik dat wel van Turin Brakes-liedjes.
Dark On Fire, de titelsong, is ook al langer bekend en vind ik dan weer wel een sterk nummer. Het opmerkelijke is ook dat dit nummer nog het dichtst tegen hun 'oude geluid' aanschuurt. Misschien moeten ze gewoon bij die sound blijven?!
Maar nee hoor, Real Life moet dan weer een wat ruigere gitaarsound krijgen en verzandt daarmee wederom in een wat saai middenmootnummer.
For The Fire is midtempo en blijft wat te lang voorttreuzelen. Het ruigere gitaargeluid met de soms wat grote gebaren doet het nummer niet echt verbeteren. Het blijft saai en weet geen emotie op te wekken.
En vrolijk rock 'n rollen we verder op Timewaster. Tja, de titel zegt het al een beetje. Als ik nummers binnen dit genre wil horen dan zijn er genoeg bands die dat beter kunnen. Flauw.
Nou ja flauw is de titel Bye Pod evengoed. Het nummer zelf is wat kleiner en lieflijker. Hier komt de typische zang gelijk weer beter uit de verf en dit nummer vind ik dan weer een stuk aangenamer om te horen. Dit is ook saai zegt u? Misschien is dat ook wel zo (het oude werk werd ook vaak als dusdanig omschreven, evenals soortegelijke bands) maar het is wel gewoon een mooi popliedje en die hoor ik liever dan halfbakken rocksongs.
Gelukkig houden ze Here Comes The Moon ook wat kleiner en akoestischer waardoor het nummer een mooi en vooral sterk liedje blijkt. Ze kunnen het nog wel degelijk!
Afsluiter New Star is behoorlijk gestript van allerlei toeters en bellen waardoor het een eenvoudig nummer is geworden maar wel puur. Zanger + gitaar. En zo hoort dat. Zo wil ik Turin Brakes horen. Op het vorige album gingen ze een poppy kant op en dat kon me ook goed bekoren, op dit album willen ze laten horen dat ze ook 'ruiger' kunnen klinken en dat ze kunnen 'rocken'. Of ze hiermee hun saaie imago van zich af willen schudden weet ik niet. Ik weet wel dat het voor mij niet hoeft want ik vind ze er slecht in geslaagd.
Gelukkig staan er ook nog wat goede momenten tussen waardoor ik twijfel tussen een 3* en 3,5*
Nou vooruit dan maar, omdat ik de boys sympathiek vind een 3,5* met de opmerking dat het wel een zeer krappe 3,5* is (plus dat ik heel mild ben) en daarmee is het minste Turin Brakes album tot nu toe wat mij betreft.

O ja, de bonus cd die te verkrijgen is bij de limited edition: Something Out of Nothing EP.

Loopa is een stevig, swingend stuk wat niet veel voorstelt maar derhalve toch prettig is om te horen vanwege de aanstekelijkheid die het met zich meebrengt.
Invisible Boy is wat ingetogener en had wat mij betreft op Dark on Fire zelf mogen staan. Het is een vriendelijk popliedje waar Turin Brakes in grossiert en het geeft je een heerlijk lente-gevoel in deze bijna-herfst.
Brave New World is een midtempo nummer met wederom wat meer de nadruk op electrische gitaren, alhoewel het zijn semi-akoestische inslag er niet helemaal door verliest. Wel is het een nummer wat het ene oor in en het andere oor uit gaat.
Capsule heeft een melancholische inslag en laat wederom zien dat Turin Brakes nog wel degelijk in staat is om van dit soort voortreffelijke nummers te maken die we op de voorgangers ook regelmatig aantroffen. Heerlijk nummer, en ook deze had gewoon op de normale versie moeten staan. Had dan van die één van die rock-suffertjes eraf gehaald verdorie!
Eveready is de afsluiter van die extra bonus EP. Handjeklap en prima meezing-gehalte. Leuk nummer, niet bijzonder, maar ook hier geldt weer dat ik het leuker vind dan een aantal van de 'rocksongs' die we op Dark on Fire voorgeschoteld krijgen.
Ik moet wel zeggen dat door toevoeging van deze bonus-cd mijn waardering van een krappe 3,5 nu wel gestegen is naar een dikke 3,5. En wie weet ga ik toch ooit nog wennen aan de steviger nummers en kom ik toch nog eens een halfje hoger uit.
Het kan natuurlijk ook gewoon zo zijn dat ik een beetje Turin Brakes-verzadigd ben. De tijd zal het leren.

Kende van deze heren Jackinabox, die me erg bevallen is. Daarom deze plaat maar eens geprobeerd, wat me ook bevalt. Gewoon een lekker pop/rock plaat met louter sterke nummers.

Had goede hoop voor dit album. Na de vorige twee, is Turin Brakes een van mijn genietbare bands geworden

Dark on fire begint goed met Last Chance een mooi mid-tempo nummer.
Ghost heeft een lekkere bas in zich, mooi voor in de auto.
Something in my eye, is meer een "ballad", maar heeft wel een mooie zanglijn. Door de aparte stem van Olly blijft het boeien.
Stalker, i.v.m wat ik gewend van ze ben klinkt dit heel mainstream, maar het heeft een lekkere bas, maar das nie genoeg.
Other side, mooi begin, fijne sfeer, een van de toppers. Maar dat zal ook wel zijn omdat het past in de eerdere albums, die ik zo mooi vind.
Dark on fire, de topper van dit album en m.i een klassieker van de heren. Wederom een goede sfeer, fijn gezongen..Set the Dark on Fire.....Now...oeeeeeeeeh..oooh (mooi die cello erin)

De 1ste helft van het album is heel goed te pruimen, maar de 2de helft begint toch ietwat in mineur met...

Real life, doet me denken aan Ghost, qua drive en weet me minder mee te trekken, ondanks het tempo refrein. Komt misschien ook dat de bas die Ghost zo slepend maakt, hier is weggelaten. M.i het minste nummer.
For the fire, heeft op zich wel een herkenbaar gitaarriffje, maar is toch echt te weinig om het nummer te redden. Het refrein pakt het enigszins nog op.
Timewaster...klopt. Flauw refrein..pack it up, pack it in, this is who i've should have been...this is just a waste of time. Yep.
Bye pod, heh heh even terug naar de wereld die TB ook kunnen realiseren. We've used to laugh about it...growing old...en de blaadjes vallen van de bomen...zucht.
Here comes the moon...komt het dan toch nog goed met de 2de helft? Dan is dat toch wel omdat dit klinkt zoals ik het van ze gewend ben en vind dat ze daar heel goed in zijn.
New Star, Minder is meer. Mooie afsluiter van een wisselvallig album.

Dit album roept de schoenmaker op om bij zijn leest te blijven. Innovatie is niets mis mee, maar het is wel fijn als het iets toevoegt.
Turin Brakes is een band die goed is in het kleine gebaar. De kunst van het weglaten. De rest bedenk ik er zelf wel bij.

Er wordt hier op Musicmeter wel erg kritisch naar dit album van Turin Brakes gekeken. Er worden een paar electrische gitaren uit de kast getrokken en de schoenmaker moet gelijk bij de leest blijven. Het is soms wat 'te stevig'. Nou ja zeg, te stevig? En volgens mij mogen ze toch echt zelf weten wat ze weglaten en toevoegen aan hun muziek.

Ook op Dark on Fire staan de mooie luisterliedjes centraal, gezongen door de prachtige stem van Olly Knights. De electrische gitaren die af en toe opduiken zorgen voor iets meer pit en afwisseling, maar doen helemaal geen afbreuk mijns inziens aan de mooie muziek die Turin Brakes maakt. Het doet mij nu denken aan de muziek van Doves, een andere favoriete band van mij.
Van de songs is Timewaster inderdaad wat minder, maar mag het zeg: 1 of 2 mindere nummers? De rest van dit album bevat mooie tot hele mooie tracks. Absoluut een aanrader!

Goed de schoenmaker moet idd. zelf weten wat voor soort schoeisel hij maakt....(wie de schoen past trekke hem aan)
Ik ben van mening dat -hoewel dit album mij best wel smaakt, getuige de 3,5*- deze Dark on Fire op bepaalde gebieden zich minder profileert als de vorige 2 albums. Met verandering/uitbreiding is niets mis mee. Ik denk dat het hier niet altijd een meerwaarde heeft.

M.b.t 'te stevig', laat ik die beker aan mij voorbij gaan, daar herken ik mezelf niet in.
Verder ontlopen we hier elkaar niet veel hoor West . Olly Knights heeft een prachtige stem. De luisterliedjes zijn heel mooi gedaan en wat Timewaster betreft zijn we het ook eens. Ik zal er nog eens met een 'open oor' naar luisteren en wie weet, veranderd het woordje; wisselvallig in afwisselend en zit er nog een halfje in.

Hier istiedan het halfje meer. Verdiend wat mij betreft. Met Timewaster en in mindere mate Real Life is een 3,5 net te licht bevonden. De andere nummers zijn dik in orde. Zie dat er alweer een extra versie is met andere nummers....dat is tegenwoordig helemaal in om dat te doen, maar die ken ik niet. Zou het wel leuk vinden als de mannen met een nieuw album zouden komen.

Hé Madjack, wat leuk dat je 'm nog eens bent gaan luisteren en vooral dat je 'm ook nog eens meer bent gaan waarderen!
Die stem van dhr. Knights is inderdaad prachtig en de (meeste) liedjes zijn ook op dit album weer heel mooi. Ik moet ook eens achter die versie met extra nummers aan!

Het loopje van 'Real Life' doet me denken aan "Disco Inferno". Ligt het aan mij?

Het album begint al heerlijk, Last Chance, lekkere zweverige gitaren en natuurlijk die bijzondere stem van Olly Knights.
Bye Pod vind ik ook een mooi nummer, een beetje introspectie kan nooit kwaad.

Geweldig album. Gekocht en gewoon vergeten te draaien of in ieder geval véél te weinig gedraaid. Hij klonk in ieder geval een beetje als nieuw bij het beluisteren. Bij de opener Last Chance zat ik al helemaal in de sfeer van dit album, dat zeer afwisselend is. Ik ga 'm gauw weer eens afspelen en denk of weet bijna zeker, dat ik een verborgen "parel" in huis had. Tja, dat krijg je als een "koopaanval" hebt, het dit album is een geweldige verrassing achteraf

Vandaag dit album tweedehands aangeschaft. Het bleek een promo-cd te zijn.

Is de cd (het schijfje dus) van het reguliere album ook zwart?

Ja.

Hè jammer!

thnx!

En die van de bonus cd ook

Die bonuscd is nooit gepromoot blijkbaar.

Live in Utrecht
Something in My Eye